Głos komunistyczny w debacie Parlamentu Europejskiego

16 stycznia w Parlamencie Europejskim odbyła się debata „Wszechstronna europejska edukacja, badania i pamięć o totalitarnej przeszłości”.

Przeciwko głównej tezie jej inicjatorów – próbom zrównywania komunizmu ze zbrodniami nazizmu – wystąpił eurodeputowany Komunistycznej Partii Grecji (KKE) Kostas Papadakis:

Mówicie o totalitaryzmie… wasz cel jest oczywisty – zrównanie komunizmu z potwornościami nazizmu, dziecka kapitalistycznego barbarzyństwa, którego wszyscy bronicie. Prawda historyczna – czerwony sztandar nad Reichstagiem, dobitnie świadczy o tym, kto pokonał nazizm. Są tacy, którzy nawet dziś pozwalają wzrastać skrajnej prawicy i nacjonalizmowi oraz faszyzmowi. Widzimy to na przykładzie wydarzeń w Polsce, na Węgrzech i w krajach bałtyckich, gdzie trwają prześladowania partii komunistycznych, a jednocześnie nazistowscy kolaboranci są honorowani przy współpracy Unii Europejskiej.

Bez względu na liczbę instytucji, kłamstw w podręcznikach i drogich kampanii, które zamierzacie sfinansować, historia była i nadal jest pisana przez lud, poprzez jego walkę ze zgniłym systemem wyzysku. Osiągnięcia socjalizmu w dziedzinie edukacji, ochrony zdrowia, walki z bezrobociem oraz o prawa pracownicze, są bezsprzeczne.

UE oraz kapitalizm są ślepą uliczką. Lud, swoimi siłami, w poszczególnych krajach, może walczyć o Europę socjalizmu.

red.

15.10.2017: Przeciwko reakcyjnej polityce edukacyjnej

Przeciwko reakcyjnej polityce edukacyjnej – stanowisko Europejskiej Inicjatywy Komunistycznej

Europejska Inicjatywa Komunistyczna, która zrzesza 29 partii komunistycznych i robotniczych, podkreśla wagę kwestii edukacji szkolnej oraz uniwersyteckiej, dotyczącej nauczycieli, rodziców oraz całego społeczeństwa. Edukacja powinna być prawem, a nie towarem i przywilejem dla nielicznych.

W rzeczywistości system oświaty w kapitalizmie nie zapewnia prawdziwej wiedzy i jest bardzo kosztowny. Stanowi on odbicie oraz wzmocnienie dominującej ideologii, na której opiera się społeczeństwo.

Misją kapitalistycznego systemu edukacji jest ideologiczne przygotowywanie przyszłych pracowników tak aby zasymilowali się już w młodym wieku z systemem wyzysku oraz dostosowali się do potrzeb komercjalizacji oraz monopoli. W społeczeństwie kapitalistycznym systemy oświaty to kluczowe narzędzia utrzymania społeczeństwa klasowego, działające w interesie rządzącej klasy kapitalistycznej odpowiadającej za wyzysk.

Reakcyjne reformy promowane przez UE i burżuazyjne rządy, wzmacniają przenikanie biznesu do wszystkich etapów systemu edukacji. Państwowe wydatki są redukowane, postępuje komercjalizacja oświaty, a wyniki oraz tematyka badań są kontrolowane przez biznes.

Antynaukowe, a nawet obskuranckie teorie dotyczące natury i społeczeństwa, takie jak próba dyskredytowania oraz ukrycia teorii ewolucji, czy reprodukowanie nierówności mężczyzn i kobiet, które dominują w systemie oświaty, fragmentaryczna wiedza i „umiejętności”, przeszkadzają w rozwoju krytycznego myślenia oraz naukowego rozumowania.

Zgromadzone doświadczenie dowodzi, że wprowadzany jest plan kooptacji i przekształcenia dzieci z klasy pracującej i ludu w zwolenników UE i NATO poprzez dedykowane programy oraz sponsorowane projekty lekcji, propagujące „wartości” kapitału oraz jego organizacji.
W każdym kraju klasa pracująca i rodziny z ludu oraz ich dzieci ponoszą poważne konsekwencje antyspołecznej linii politycznej burżuazyjnych rządów. Trwa i nasila się niedobór nauczycieli i infrastruktury.

System edukacji w kapitalizmie ma głęboko klasowy charakter, a jego celem jest produkowanie pracowników, którzy nie będą kwestionować systemu wyzysku. Trucizna antykomunizmu pojawia się w wielu podręcznikach. Socjalizm oraz teoria ruchu komunistycznego są zniekształcane oraz zniesławiane, podobnie jak historia walki ruchu robotniczego. Dokonywana jest pokrętna i ahistoryczna próba zrównania komunizmu z faszystowska bestią.

W tym roku świętujemy 100. rocznicę Wielkiej Rewolucji Październikowej, która zapoczątkowała wyższą formę organizacji społeczeństwa – socjalizm, znosząc kapitalistyczny wyzysk ludzkości. Radykalne wymazywanie tragicznego dziedzictwa analfabetyzmu, zagwarantowanie dobrej jakościowo oraz bezpłatnej edukacji dla wszystkich, rozwój teorii i praktyki edukacyjnej oraz eliminacja bezrobocia to jedne z wielkich osiągnięć socjalizmu. Problemy związane z infrastrukturą edukacyjną, zapewnienie wyżywienia, zakwaterowania studentów itp., które w kapitalizmie pozostają niezaspokojone, zostały rozwiązane przez socjalizm.

Europejska Inicjatywa Komunistyczna kładzie nacisk na potrzebę intensyfikacji walki przeciwko reakcyjnym zmianom promowanym przez imperialistyczne ośrodki oraz burżuazyjne rządy, przeciwko chronicznemu niedofinansowaniu edukacji, fałszowaniu historii, czy promocji antynaukowych teorii w szkołach.

Wzywamy uczniów szkół, studentów, ich rodziców i nauczycieli oraz ruchy pracownicze do wspólnych z komunistami wystąpień, do nasilenia walki o prawo dzieci do prawdziwej edukacji, zgodnej z współczesnymi wymogami, takiej która stanie się środkiem do poprawiania jakości życia ludzkości, a nie narzędziem prowadzenia kapitalistycznego wyzysku oraz pomnażania zysków klasy burżuazyjnej.

Źródło: 15.10.2017 Brzask

Oświadczenie KPP w/s polskiej szkoły

Poziom nauczania drastycznie obniżył się w ciągu ostatnich 20 lat. Społeczeństwo zalewane jest wiadomościami o fatalnym stanie polskiego szkolnictwa. Jednak trudno o rzetelne informacje o przyczynach takiego stanu rzeczy. Przekształcenia systemu oświaty są konsekwencją tak zwanej „transformacji ustrojowej” i wynikają z dążenia kapitału do maksymalizacji zysków.

Już w 1990 roku ustawowo zezwolono na powstawanie szkół niepublicznych na wszystkich szczeblach nauczania. Najwięcej z nich, ze względu na najwyższą dochodowość, to humanistyczne szkoły wyższe. W większości szkół prywatnych poziom nauczania jest o wiele niższy od prezentowanego przez uczelnie publiczne.

Zmienił się także system finansowania szkół publicznych. Ustawa o szkolnictwie wyższym z 1990 r. zatwierdziła wprowadzenie przez uczelnie państwowe odpłatności za studia zaoczne, wieczorowe i podyplomowe. Ponawiane są próby wprowadzenia pełnej odpłatności na uczelniach państwowych również za studia dzienne.

Finansowe utrzymanie szkół publicznych przerzucono na samorządy terytorialne, nie wyposażając ich w odpowiednie środki. Pogłębiło to zróżnicowanie terytorialne. Szczególnie trudna jest sytuacja na wsiach i w mniejszych miastach, gdzie wiele szkół zostało zlikwidowanych, a dzieci i młodzież przenoszone są do innych placówek, często odległych od ich miejsca zamieszkania. Redukcje objęły także nauczycieli. Szkół nie stać na zatrudnianie nowych pracowników, a wielu dotychczasowych jest zwalnianych w celu redukcji wydatków. Nastąpiła likwidacja bezpłatnych zajęć pozalekcyjnych, zastępowane są one płatnymi korepetycjami oraz kursami, dostępnymi jedynie dla uczniów z bogatych rodzin.

W ramach reformowania szkolnictwa na wszystkich szczeblach pojawiły się nowe programy nauczania. Problemem stała się nieporównywalność zakresu i poziomu kształcenia, wynikająca z opracowywania szczegółowych programów przez nauczycieli oraz równoległego obowiązywania wielu podręczników.

Wprowadzona w 1999 r. przez rząd Jerzego Buzka reforma oświaty, oparta na 6-letniej szkole podstawowej, 3-klasowym gimnazjum i 3-klasowym liceum, rozbijając proces dydaktyczny na trzy zbyt krótkie etapy, spowodowała obniżenie poziomu nauczania. Wprowadzenie nowych egzaminów maturalnych, pomimo obniżenia wymagań, spowodowało znaczący spadek poziomu jej zdawalności. Szkoła zamiast być placówką przyjazną dla ucznia, stała się wylęgarnią patologii i miejscem, gdzie starsi uczniowie dręczą młodszych. Do takiego stanu rzeczy najbardziej przyczyniło się powstanie gimnazjów. Wszystkie zabiegi mające na celu przeszczepienie na polski grunt, modelu szkolnictwa zachodniego – wyrosłego w atmosferze kapitalistycznych stosunków pracy spowodowały, że szkoła stała się placówką podobną w mechanizmie do tzw. wolnego rynku, a więc miejscem, gdzie szacunek do drugiego człowieka jest uczuciem obcym, a powszechnym prawem jest prawo dżungli. Nauczyciele nie stanowią obecnie dla młodzieży wzorca moralnego, którym jako pedagodzy i wychowawcy być powinni.

Receptą na te problemy mógłby stać się powrót do modelu szkolnictwa sprawdzonego w Polsce Ludowej, zapewniający młodzieży wykształcenie na wysokim poziomie oraz wychowanie w atmosferze współpracy. Ten  system dawał każdemu możliwość kształcenia się w placówkach publicznych, prezentujących poziom często znacznie wyższy niż szkoły na Zachodzie. Szkolnictwo dostosowane było do rosnących potrzeb społeczeństwa, stąd wysoki poziom nauczania w technikach. Uczeń kończący technikum mógł podjąć pracę w zawodzie. Drugim wyjściem było podjęcie studiów wyższych. Uczeń mógł również jednocześnie uczyć się i pracować. Nauka we wszystkich szkołach była bezpłatna.
Uznając, że jakość oświaty to sprawa całego społeczeństwa i państwa, a nie samorządów, postulujemy:

  • merytoryczną i finansową centralizację oświaty, rzeczywiście wyrównującą szanse wszystkich uczniów, w tym ujednolicenie programów nauczania i obowiązujących podręczników,
  • odbudowę systemu szkolnictwa technicznego i zawodowego,
  • wykorzystanie spadku liczby uczniów dla zmniejszenia liczebności klas i poprawy jakości nauczania, zamiast iluzorycznych oszczędności przez likwidację szkół,
  • traktowanie praw nauczycieli, wynikających ze specyfiki pracy, nie jak przywilejów, ale warunku niezbędnego do osiągnięcia dobrych wyników nauczania oraz prawidłowego przebiegu procesu wychowawczego,
  • bezpłatne nauczanie na wszystkich szczeblach, jedyne dopuszczalne kryterium dostępności stanowi wiedza prezentowana przez ucznia,
  • wycofanie religii ze szkół, szkoła powinna być miejscem prezentowania wiedzy naukowej, a nie religijnej indoktrynacji.
    Popieramy walkę nauczycieli o poprawę warunków realizacji ich misji i godność zawodu pedagoga.

Krajowy Komitet Wykonawczy Komunistycznej Partii Polski