104. rocznica Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej

W nocy z 6 na 7 listopada 1917 roku krążownik „Aurora” oddał strzał, który był sygnałem do rozpoczęcia wielkiej socjalistycznej rewolucji październikowej na ziemiach Rosji. Według obowiązującego wtedy w Rosji kalendarza juliańskiego, był to 24 i 25 października.

Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa jest cezurą dla nowej epoki w historii ludzkości, gdyż wówczas po raz pierwszy wywłaszczeni, upodleni i wyzyskiwani zdobyli i utrzymali władzę, by móc zmienić oblicze świata. Włodzimierz Lenin mówił, że czasami historia potrzebuje impulsu do zmiany na lepsze.

6 listopada 1917 r. oddziały Organizacji Wojskowej na rozkaz Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego Rady Piotrogrodzkiej bez oporu zajęły strategiczne punkty stolicy Rosji, zaczynając od central telefonicznych, budynku Poczty Głównej i telegrafu oraz mostów na Newie. Odbyło się to najczęściej przez prostą zmianę posterunków. Gwardia Czerwona zajmowała lokalne posterunki policji i przejmowała jej funkcje. O godzinie 21:40 7 listopada z działa okrętu „Aurory” stojącej na Newie naprzeciw Pałacu Zimowego oddano strzał jako umówiony sygnał do szturmu na Pałac Zimowy na komendę okrętowego komisarza A. Biełyszewa. Członkiem ówczesnej załogi był także Polak Leon Garbaczewski. Natomiast 12 listopada na piotrogrodzkim przedmieściu Pułkowo oddział 3000 marynarzy powstrzymał i zmusił do odwrotu interwencję zbrojną 3. Korpusu Kawaleryjskiego generała Piotra Krasnowa w obronie Rządu Tymczasowego.

Wieczorem 6 listopada do siedziby Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego Rady Piotrogrodzkiej dotarł Lenin. Nazajutrz 7 listopada cały Piotrogród (oprócz siedziby rządu – Pałacu Zimowego) był w rękach rewolucjonistów. Przewrót odbył się prawie niepostrzeżenie – toczyło się normalne życie miasta – jeździły tramwaje, czynne były kina, restauracje, odbywały się koncerty i występy baletowe. Pałac Zimowy został zajęty dopiero 8 listopada o godz. 2.10 w nocy. 9 listopada II Zjazd Rad Delegatów Robotniczych i Żołnierskich ogłosił po wystąpieniu Włodzimierza Lenina przejęcie władzy przez Rząd Tymczasowy Robotników i Chłopów. II Zjazd przyjął także dekret o pokoju – apelu do wszystkich państw o natychmiastowe rozpoczęcie rokowań o zawarcie demokratycznego pokoju bez aneksji i kontrybucji – oraz dekret o ziemi – ogłaszający socjalizację ziemi, tj. wycofanie jej z obrotu handlowego i przekazanie w użytkowanie lokalnym wspólnotom chłopskim.

Rząd Lenina wydał następnie dekrety o bezpłatnym, świeckim nauczaniu i inne postanowienia realizujące werbalnie postulaty socjalizmu, wprowadzające ośmiogodzinny dzień pracy, kontrolę robotniczą nad przedsiębiorstwami, o proklamowaniu suwerenności narodów dawnego Imperium, nacjonalizacji banków, zniesieniu rang cywilnych i stanów, wprowadzeniu rozwodów, oddzieleniu państwa i edukacji od cerkwi, utworzeniu Armii Czerwonej, nacjonalizacji magazynów zbożowych, handlu zagranicznego, przemysłu naftowego, wielkiego przemysłu, floty handlowej, przedsiębiorstw kolejowych, transportu, młynów, wprowadzeniu kalendarza gregoriańskiego, walki ze spekulacją, konfiskaty majątku rodziny carskiej czy likwidacji kolei prywatnych. W całej Rosji władzę objęły formalnie komitety rewolucyjne oraz rady delegatów robotniczych, żołnierskich i chłopskich.

95. rocznica urodzin Fidela Castro

95 lat temu, 13 sierpnia 1926 roku, w okolicach Biran (tj. w regionie południowo-wschodniej Kuby) urodził się Fidel Alejandro Castro Ruz – przywódca rewolucji kubańskiej.

Fidel był jednym z siedmiorga dzieci lokalnego farmera i służącej. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Hawanie. Widząc niesprawiedliwość oraz ogromne dysproporcje społeczne panujące wówczas na Kubie, związał się z ruchem rewolucyjnym. Uczestniczył w próbach obalenia dyktatur na Dominikanie i w Kolumbii.

Po ukończeniu studiów kontynuował działalność polityczną. Był jednym z liderów opozycji przeciwko dyktatorskim rządom generała Fulgencio Batisty, który sięgnął po pełnię władzy w kraju w roku 1952. Z niewielką grupą rewolucjonistów Fidel przygotował zbrojny atak na koszary Moncada, który miał poruszyć kubańskie masy i doprowadzić do powstania ludowego. Akcja nie udała się, a Fidel trafił do więzienia.

Pomimo wszelkich przeciwności po zwolnieniu kontynuował walkę. W 1956 roku powrócił na Kubę z grupą partyzantów. Stoczył szereg ciężkich walk z o wiele silniejszym przeciwnikiem. Wspierana przez Stany Zjednoczone dyktatura rzuciła przeciwko jego ludziom ogromne siły.

Fidel nie poddał się. Dzięki wysokiemu morale, a także strajkowi generalnemu przeciwko Batiście, reżim został obalony. 1 stycznia 1959 roku rewolucjoniści wkroczyli do Hawany rozpoczynając nowy rozdział w historii kraju.

Fidel Castro jako przywódca Kuby sprawował władzę w interesie ludu. Wprowadził wiele reform kierując kraj ku socjalizmowi. Po raz pierwszy kubańskie dzieci miały dostęp do powszechnej i darmowej edukacji. Rozwinęła się służba zdrowia i inne usługi publiczne. Z zacofanego państwa, zależnego od USA, Kuba rozwinęła się w państwo bez analfabetyzmu i skrajnej biedy.

Rządom Fidela, które zyskały poparcie ludu, Kuba zawdzięcza oparcie się nielegalnej blokadzie ekonomicznej narzuconej przez Stany Zjednoczone.

Fidel Castro zmarł prawie 5 lat temu, 25 listopada 2016 roku, jednak jego dziedzictwo pozostaje aktualne.

Kuba dzięki rozwiniętej służbie zdrowia, poradziła sobie między innymi z kolejnymi falami pandemii Covid-19. Wzmogła również wsparcie medyczne dla innych ciężko dotkniętych epidemią państw oraz opracowała własną szczepionkę.Fidel Castro jest przykładem skutecznej realizacji rewolucyjnych idei. Łączył teorię z praktyką, a przede wszystkim słuchał głosu ludu. Pozostanie jedną z najwybitniejszych postaci w historii najnowszej.

Odezwa pierwszomajowa

Europejska Inicjatywa Partii Komunistycznych i Robotniczych, do której należy między innymi KPP, wydała odezwę pierwszomajową, w której to przesyła pozdrowienia ludziom pracy na całym świecie.

W odezwie tej napisano:

Inspiruje nas walka robotników Chicago. Oddajemy cześć mężczyznom i kobietom którzy polegli na polach bitew walki klasowej. Walki pracowników w każdym okresie na całym świecie są jedynymi, które zagroziły wyzyskiwaczom, niosącym podboje, ponieważ zakwestionowały ich dominację i władzę.

Inicjatywa zwraca uwagę, iż obecnie kapitał, jego międzynarodowe porozumienia, takie jak UE, jej rządy i partie rządzące, nasilają ataki na pracowników aby przezwyciężyć kapitalistyczny kryzys przyspieszony przez pandemię. W praktyce oznacza to dodatkowe wsparcie dla kapitalistów oraz nowe ciężary dla społeczeństw.

Inicjatywa odniosła się do trwającej epidemii Covid-19:

W Europie, w rozwiniętych krajach kapitalistycznych, życie straciło 1 milion ludzi, a co najmniej 2 miliony osób dołączyło do armii bezrobotnych. Bogactwo miliarderów wzrosło w tym samym okresie o kolejny bilion dolarów.

Przypomniała, że systemy opieki zdrowotnej zostały w wielu krajach skomercjalizowane, a podczas pandemii załamały się i zostały systemami „na jedną chorobę”. W tym samym czasie w imię zysków kapitalistów łamano zasady bezpieczeństwa w trakcie pandemii. W wyniku tego zarażali się pracownicy sklepów spożywczych, magazynierzy, kurierzy, budowlańcy, sprzątaczki, zmuszani do pracy w niebezpiecznych warunkach i podróżowania komunikacją miejską. Podczas gdy między przemysłem farmaceutycznym, burżuazyjnymi państwami i UE szaleje konkurencja, nie ma miejsca dla pacjentów na oddziałach intensywnej terapii. Ponieważ nie dokonano koniecznych nacjonalizacji w służbie zdrowia, prywatne firmy usługowe zarabiają podczas pandemii kosztem społeczeństw, ponieważ niezbędne do walki z chorobami środki nie są powszechnie dostępne. Leczenie wielu pacjentów z chorobami przewlekłymi zostało przerwane z powodu braków w systemach opieki zdrowotnej, a niektórzy pacjenci stracili życie tylko z tego powodu – dodaje Inicjatywa.

Wspomniano również o systemie telepracy rozpowszechnionym podczas pandemii:

Od pracowników oczekuje się, że będą pracować w swoich domach prawie jak roboty, pokrywając koszty z własnej kieszeni, bez kontaktu między zatrudnionymi i bez związków zawodowych. Elastyczna praca nie oszczędza czasu. Jest to nasilona wersja wyzysku i pułapka na pracowników. W ostatnich miesiącach przygotowywano plany ratunkowe dla dużych monopoli, kosztem pracowników i małych zakładów wprowadzając ograniczenia działalności i nowe podatki. Jednocześnie pandemia była pretekstem do zwolnień, obniżek wynagrodzeń i bezpłatnych urlopów.

Inicjatywa skrytykowała system nauki zdalnej, ponieważ Dzieci, które nie mogą chodzić do szkoły, są w wielu krajach wykorzystywane do pracy. Ci, którzy mogą chodzić do szkoły, po jej ukończeniu stają w obliczu zagrożenia bezrobociem.

Ponadto w sytuacji kryzysowej duże sumy przeznaczono na broń, ćwiczenia NATO i projekty wojskowe UE, podczas gdy istnieją miliony pracowników-uchodźców, których życie zostało wywrócone do góry nogami przez imperializm. Nie są oni w stanie w pełni skorzystać z żadnych podstawowych usług.

Inicjatywa zwraca uwagę, że kryzys pandemiczny mógłby być przezwyciężony znacznie szybciej w socjalizmie. Z kolei w kapitalizmie pandemia służy jako pretekst do uciszania pracowników, którzy chcą bronić swoich praw, do zakazania związków zawodowych i działalności politycznej, organizowania się, strajku, a nawet zakazu obchodów pierwszego maja.

Europejska Inicjatywa Partii Komunistycznych i Robotniczych podsumowuje czym jest i być powinien Pierwszy Maja:

1 maja to najważniejszy i historyczny dzień walki ludu pracującego z wyzyskiem. Jest to wspólny dzień świętowania walki pracowników, którzy na całym świecie domagają się swoich praw. Nie pozwolimy zniszczyć majowego święta! Ich zakazy pokazują, jak bardzo boją się klasy robotniczej jako swojego prawdziwego przeciwnika.

Całość odezwy pierwszomajowej dostępna jest w języku angielskim TUTAJ.

Wspomnienie Fidela Castro (1926-2016)

25 listopada minęły cztery lata od śmierci Fidela Castro – niezłomnego, kubańskiego rewolucjonisty, który w latach 1953-1959 poprowadził społeczeństwo do zwycięstwa nad krwawym reżimem Fulgencio Batisty.

26 lipca 1953 roku rewolucjoniści pod dowództwem Fidela Castro zaatakowali koszary Moncada w Santiago de Cuba. Pomimo klęski militarnej akcja ta stała się symbolem walki o wyzwolenie spod tyranii. Fidel Castro nie załamał się i kontynuował działalność, najpierw z więzienia, a później z emigracji do której zmusiły go władze.

Powrócił na Kubę z grupą partyzantów i zwyciężył przeciwnika, 1 stycznia 1959 roku wyzwalając Hawanę. Pod jego przewodnictwem Kuba rozwinęła się ekonomicznie i społecznie. Po raz pierwszy w historii wyspy wszyscy jej mieszkańcy mieli zagwarantowane prawo do edukacji, opieki medycznej i wielu innych usług publicznych. Kraj rozwija się pomimo wieloletniej, bezprawnej blokady narzuconej przez Stany Zjednoczone.

Przeczytaj również nasz tekst -> Fidel Castro – symbol socjalizmu, antyimperializmu i wolności

Dziś dziedzictwem Fidela Castro jest między innymi jeden z najlepiej rozwiniętych systemów opieki zdrowotnej na świecie. Kuba znajduje się w czołówce walki z pandemią Covid-19. Nie tylko radzi sobie z zagrożeniami wewnętrznymi, ale wspiera inne państwa rozwijające się, a nawet kraje europejskie, takie jak Włochy.

103. rocznica Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej

W nocy z 6 na 7 listopada 1917 roku krążownik „Aurora” oddał strzał, który był sygnałem do rozpoczęcia rewolucji październikowej. Według obowiązującego wtedy w Rosji kalendarza juliańskiego, był to 24 i 25 października.

Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa jest cezurą dla nowej epoki w historii ludzkości, gdyż wówczas po raz pierwszy wywłaszczeni, upodleni i wyzyskiwani zdobyli i utrzymali władzę, by móc zmienić oblicze świata. Włodzimierz Lenin mówił, że czasami historia potrzebuje impulsu do zmiany na lepsze.

Z okazji 103. rocznicy wybuchu Rewolucji Październikowej Komunistyczna Partia Polski życzy wszystkim zdrowia, pomimo trudnego okresu epidemii, pogody ducha i nadziei na lepszą przyszłość. Z przeświadczeniem, że idea sprawiedliwości społecznej i budowy społeczeństwa bez zabobonów wyzysku, przemocy i wojen jest możliwa i że mimo wszelkich trudności będziemy dążyć do jego powstania.

6 listopada 1917 r. oddziały Organizacji Wojskowej na rozkaz Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego Rady Piotrogrodzkiej bez oporu zajęły strategiczne punkty stolicy Rosji, zaczynając od central telefonicznych, budynku Poczty Głównej i telegrafu oraz mostów na Newie. Odbyło się to najczęściej przez prostą zmianę posterunków. Gwardia Czerwona zajmowała lokalne posterunki policji i przejmowała jej funkcje. O godzinie 21:40 7 listopada z działa okrętu „Aurory” stojącej na Newie naprzeciw Pałacu Zimowego oddano strzał jako umówiony sygnał do szturmu na Pałac Zimowy na komendę okrętowego komisarza A. Biełyszewa. Członkiem ówczesnej załogi był także Polak Leon Garbaczewski. Natomiast 12 listopada na piotrogrodzkim przedmieściu Pułkowo oddział 3000 marynarzy powstrzymał i zmusił do odwrotu interwencję zbrojną 3. Korpusu Kawaleryjskiego generała Piotra Krasnowa w obronie Rządu Tymczasowego.

Wieczorem 6 listopada do siedziby Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego Rady Piotrogrodzkiej dotarł Lenin. Nazajutrz 7 listopada cały Piotrogród (oprócz siedziby rządu – Pałacu Zimowego) był w rękach rewolucjonistów. Przewrót odbył się prawie niepostrzeżenie – toczyło się normalne życie miasta – jeździły tramwaje, czynne były kina, restauracje, odbywały się koncerty i występy baletowe. Pałac Zimowy został zajęty dopiero 8 listopada o godz. 2.10 w nocy. 9 listopada II Zjazd Rad Delegatów Robotniczych i Żołnierskich ogłosił po wystąpieniu Włodzimierza Lenina przejęcie władzy przez Rząd Tymczasowy Robotników i Chłopów. II Zjazd przyjął także dekret o pokoju – apelu do wszystkich państw o natychmiastowe rozpoczęcie rokowań o zawarcie demokratycznego pokoju bez aneksji i kontrybucji – oraz dekret o ziemi – ogłaszający socjalizację ziemi, tj. wycofanie jej z obrotu handlowego i przekazanie w użytkowanie lokalnym wspólnotom chłopskim.

Rząd Lenina wydał następnie dekrety o bezpłatnym, świeckim nauczaniu i inne postanowienia realizujące werbalnie postulaty socjalizmu, wprowadzające ośmiogodzinny dzień pracy, kontrolę robotniczą nad przedsiębiorstwami, o proklamowaniu suwerenności narodów dawnego Imperium, nacjonalizacji banków, zniesieniu rang cywilnych i stanów, wprowadzeniu rozwodów, oddzieleniu państwa i edukacji od cerkwi, utworzeniu Armii Czerwonej, nacjonalizacji magazynów zbożowych, handlu zagranicznego, przemysłu naftowego, wielkiego przemysłu, floty handlowej, przedsiębiorstw kolejowych, transportu, młynów, wprowadzeniu kalendarza gregoriańskiego, walki ze spekulacją, konfiskaty majątku rodziny carskiej czy likwidacji kolei prywatnych. W całej Rosji władzę objęły formalnie komitety rewolucyjne oraz rady delegatów robotniczych, żołnierskich i chłopskich.

W Ambrosijewce w Donieckiej Republice Ludowej z okazji rocznicy Rewolucji Październikowej komuniści odnowili pomniki rewolucjonistów.

Natomiast Białorusini tłumnie uczcili rocznicę Rewolucji Październikowej pod pomnikiem Włodzimierza Lenina na placu Niepodległości w Mińsku. Liczny udział w obchodach wzięli członkowie Komunistycznej Partii Białorusi (KPB). Do zebranych pod pomnikiem Lenina przemówił pierwszy sekretarz Komitetu Centralnego KPB Alieksiej Sokoł, który podkreślił historyczne znaczenie Wielkiego Października zarówno dla całej ludzkości, jak i dla narodu białoruskiego.

Do bieżącej sytuacji politycznej w kraju odniósł się Komitet Centralny KPB, który 7 listopada odbył plenarne zebranie. Białoruscy komuniści potwierdzili poparcie dla prezydenta republiki Aleksandra Łukaszenki i potępili „próbę burżuazyjnego zamachu stanu”, jaka miała miejsce po wyborach prezydenckich z 8 sierpnia. Ocenili, że białoruskie siły opozycyjne działają na rzecz „geopolitycznych interesów ponadnarodowych korporacji i międzynarodowego kapitału” a główną rolę w tej operacji odgrywają polskie kręgi rządzące. Wyrazili satysfakcję z faktu, że „mądry naród białoruski nie dał się zwieść tym, którzy chcieli wykorzystać wybory prezydenckie dla zburzenia fundamentów i pryncypiów rozwoju młodego państwa białoruskiego”.

KC Komunistycznej Partii Białorusi określił także bieżące zadania białoruskich komunistów: „My, komuniści, widzimy swoje zadanie w tym, żeby zabezpieczyć kontynuację socjalnie zorientowanej polityki realizowanej w kraju, żeby aktywnie i wytrwale wcielać w życie konstytucyjne normy naszego demokratycznego, socjalnego państwa prawnego, bazując na fundamentalnych wartościach historycznych i tradycjach narodu białoruskiego oraz pozytywnych doświadczeniach budownictwa socjalistycznego, wzbogacając je o współczesne doświadczenia postępu naukowo-technicznego. Dla dobra ludzi pracy, dla dobra naszej Białorusi!”. Należy podkreślić, że Białoruś jest jedynym krajem byłego ZSRR, w którym 7 listopada pozostał świętem państwowym i jest dniem wolnym od pracy. 7 listopada 2020 r. prezydent Białorusi dokonał uroczystego otwarcia pierwszego bloku elektrowni atomowej w Ostrowcu.

Wśród Rosjan – wzrasta liczba pozytywnych ocen jej skutków, które wyraża już 54% ankietowanych, przy 23% tych, którzy są odmiennego zdania. Ponadto 55% respondentów sondażu ośrodka badań opinii publicznej FOM uważa, że rocznica wybuchu Rewolucji powinna być znów obchodzona w Rosji jako święto państwowe. Przeciwników tego święta jest 34%. Aż 43% ankietowanych twierdzi, że ich przodkowie walczyli w wojnie domowej po stronie bolszewików, 10% miało przodków po obu stronach konfliktu, a zaledwie 1% Rosjan przyznaje się do przodków w obozie „białych”. Najwięcej Rosjan ceni Rewolucję Październikową za to, że przyczyniła się do poprawy warunków życia ludzi, przyniosła rozwój ekonomiczny i polityczny kraju oraz za to, że przyniosła wolność i równość.

Odezwa Komunistycznej Partii Polski na 1 maja

Komunistyczna Partia Polski z okazji Święta Ludzi Pracy – 1 Maja wzywa wszystkich ludzi pracy do walki o prawa pracownicze, przeciwko antyspołecznej polityce rządu wykonującego polecenia wielkiego kapitału.

Kryzys związany z pandemią Covid-19 ujawnił wszystkie patologiczne cechy systemu kapitalistycznego. Nasilił się wyzysk ludzi pracy oraz atak na ich prawa ze strony kapitału. Podczas pandemii wielu pracowników utraciło pracę i źródło zarobków. Ogromna większość z nich nie ma prawa do zasiłków dla bezrobotnych. Służąca kapitałowi władza nie zaoferowała im nic poza pustymi obietnicami. Nie wprowadzono nawet połowicznych, reformistycznych rozwiązań takich jak minimalny dochód gwarantowany.

Nisko opłacani pracownicy nie mogą sobie pozwolić na zastosowanie się do zaleceń pozostania w domach podczas pandemii, ponieważ grozi im bezrobocie. W pracy spotyka ich obecnie jeszcze większy wyzysk. Są pozbawieni podstawowych środków ochrony, a normy bezpieczeństwa nie są zachowywane, jako zmniejszające zysk kapitalistów.

Kolejne projekty tzw. tarczy antykryzysowej są przygotowywane pod dyktando kapitału. Służą głównie jego interesom, umożliwiając jeszcze większy wyzysk pracowników, na przykład poprzez wydłużanie godzin pracy. W niektórych branżach mogą być równoznaczne ze skoszarowaniem pracujących w miejscu zatrudnienia. Kapitaliści nalegają również aby tarcza umożliwiła im łatwiejsze zwalnianie pracowników oraz ograniczanie ich pensji. Pomimo uprawnień jakie dała im tarcza kapitaliści nie musieli zagwarantować utrzymania zatrudnienia na dotychczasowym poziomie.

Prywatyzacja usług publicznych oraz niszczenie tych, które pozostały w gestii państwa, przyczyniły się do pogorszenia jakości publicznej służby zdrowia. Właśnie ona, a nie placówki prywatne, jest w stanie walczyć z epidemią. Pracownicy publicznej służby zdrowia, wbrew publicznym zapewnieniom ze strony władzy, że są bohaterami, pozostają nisko opłacani i przepracowani. Brakuje testów oraz środków zabezpieczenia dla personelu medycznego narażającego życie w walce z epidemią.

Podczas pandemii nie zmienił się imperialistyczny i militarystyczny charakter kapitalizmu. Polskie władze nie wycofały się z wspierania agresywnej, imperialistycznej polityki Stanów Zjednoczonych i NATO. Nadal popierają ingerencję w wewnętrzne sprawy innych krajów oraz politykę militarnego zastraszania. Pomimo braków budżetowych polski rząd podjął decyzję o zakupie amerykańskich pocisków przeciwpancernych oraz innego sprzętu wojskowego. Wydatki zbrojeniowe pozostają na wysokim poziomie 2% PKB, wyższym niż fundusze zagwarantowane na służbę zdrowia czy edukację. Taki stan służy nie społeczeństwu, lecz wielkim ponadnarodowym koncernom zbrojeniowym.

Obecny kryzys nie jest spowodowany jedynie pandemią Covid-19. Jest to kryzys całego systemu kapitalistycznego. W jego obliczu kapitał zrobi wszystko aby bronić swej uprzywilejowanej pozycji, a także zdobyć nowe możliwości wyzyskiwania społeczeństwa. Dlatego konieczna jest mobilizacja, wspieranie związków zawodowych oraz włączenie się jak najszerszych grup społecznych w protesty pracownicze. Walka nie tylko w obronie praw już zdobytych, lecz również o wywalczenie nowych.

Kapitalizm nie jest niezmiennym prawem fizyki, może być zmieniony i zastąpiony systemem gwarantującym społeczną sprawiedliwość oraz przezwyciężenie klasowych sprzeczności – socjalizmem.

1 Maja jest symbolem wieloletniej walki klasy robotniczej.

1 Maja jest symbolem krwi przelanej przez robotników w starciu z kapitalistycznym barbarzyństwem.

1 Maja jest symbolem już osiągniętych zdobyczy klasy pracującej oraz tych, o które nadal trzeba walczyć.

Niech się święci 1 Maja!

Z okazji Międzynarodowego Święta Ludzi Pracy 1 Maja życzymy wszystkim członkom sympatykom, obywatelom dostrzegającym niesprawiedliwości obecnie panującego systemu kapitalistycznego i niegodzącym się z rosnącym totalitaryzmem i naruszaniem praw obywateli wszystkiego najlepszego w życiu osobistym i zawodowym, satysfakcji w działalności społecznej i kulturalnej.

Wytrwałości w walce o sprawiedliwość społeczną, i dążeniu do zmian poprawiających los najsłabszych i najuboższych.

Dziękujemy wszystkim, którzy wytrwale walczą z epidemią o życie i zdrowie narodu, pomimo braków i trudności spowodowanych wieloletnimi zaniedbaniami służby zdrowia i systemu bezpieczeństwa społeczeństwa.

1.05.2020 r.

20 lat walki o prawa pracownicze greckiego Frontu Walki PAME

20 lat temu rozpoczęła działalność grecka centrala związkowa Ogólnorobotniczy Front Walki (PAME). Związek ten został utworzony 3 kwietnia 1999 roku z połączenia 230 związków zawodowych oraz 18 regionalnych federacji związków zawodowych i centrów związkowych.

Obecnie związki zawodowe wchodzące w skład PAME zrzeszają około 850 tysięcy pracowników. PAME występuje przeciwko ugodowej polityce innych związków zawodowych. Sprzeciwia się między innymi przyjmowaniu do central związkowych organizacji przedsiębiorców. Wyróżnia się zdecydowanie klasowym charakterem oraz działaniami wychodzącymi poza doraźne walki pracownicze.

Od początku istnienia PAME włączyło się między innymi w ruch przeciwko imperializmowi NATO oraz wojnom napastniczym. Organizowało blokady dróg i demonstracje podczas odbywających się w Grecji ćwiczeń wojskowych Sojuszu. Od roku 2000 należy do Światowej Federacji Związków Zawodowych (WFTU). Współpracuje także z Komunistyczną Partią Grecji (KKE).

PAME organizowało liczne strajki oraz wiece przeciwko polityce cięć socjalnych narzucanej Grecji przez Unię Europejską. Setki tysięcy pracowników uczestniczyło w szeregu przeprowadzonych przez centrale związkowe strajków generalnych.

W 20 rocznicę powstania PAME apeluje do innych greckich związków zawodowych o zaprzestanie traktowania działalności związkowej jak prowadzenia przedsiębiorstwa i usunięcie z szeregów organizacji grup związanych z kapitalistami.

5 kwietnia 2019 r., red.

KPP solidaryzuje się z Gilets Jaunes i apeluje – zakładajmy żółte kamizelki na znak solidarności

Komunistyczna Partia Polski wyraża solidarność wobec protestujących, zorganizowanych spontanicznie i samorzutnie jako Żółte Kamizelki (Gilets Jaunes), którzy walczą o bezpieczeństwo, o wiązanie końca z końcem, o trochę oszczędności dla siebie na starość i o przyszłość dla swoich dzieci.

Do takiej radykalizacji nastrojów społecznych doprowadzili kapitaliści, nie licząc się ze społeczeństwem. Demonstracje i starcia to ostateczność (o strajkach i ruchu Gilets Jaunes dowiesz się więcej TUTAJ).

Francja niejednokrotnie udowodniła, że stanowi awangardę walki o prawa pracownicze i społeczne przeciwko wyzyskowi kapitalistycznemu. Z ogromną sympatią i życzliwością trzymamy mocno kciuki dla wszystkich Gilets Jaunes, aby ich postulaty i żądania zostały spełnione.

Komunistyczna Partia Polski apeluje do wszystkich swoich towarzyszy, sympatyków i ludzi dobrej woli w Polsce i poza Polską. Wyraźmy nasze poparcie, solidarność i jedność z Gilets Jaunes, nosząc na sobie żółte kamizelki. Byłby to mały, ale znaczący i symboliczny gest poparcia i solidarności z naszej strony[1].

W tych trudnych dniach i w nadchodzący weekend (8-9 grudnia) łączymy się z głosem ludu francuskiego, pracującej młodzieży, z bezdomnymi, bezrobotnymi, nowymi biednymi, imigrantami dla świata bez kapitalistycznego wyzysku.

Niech żyje międzynarodowa solidarność!

Vivat la France! Je suis Gilets Jaunes!

[1] Żółta kamizelka odblaskowa, ochronna, BHP kosztuje na rynku polskim ok. 6-10 zł (czasem mniej, czasem więcej) i nie stanowi zatem znaczącego uszczerbku na naszych budżetach domowych.

Rewolucja we Francji? Protesty Gilets Jaunes

Działania protestujących Gilets Jaunes stały się jednym z największych i najbardziej zaskakujących wydarzeń we Francji, które wyrosły z spontanicznego buntu kierowców przeciwko podwyżkom od podatku od silników wysokoprężnych w masowy ruch protestacyjny w całym kraju przeciwko burżuazyjnej polityce wysokich cen i nadmiernemu opodatkowaniu oraz przeciwko  antyrobotniczej polityce UE i MFW.

Gilets Jaunes – „żółte kamizelki” – które noszą swoją nazwę od kurtek o wysokiej widoczności, które wszyscy francuscy kierowcy są zobowiązani nosić – rozpoczęły swój strajk od stałych blokad dróg krajowych.

Ruch Żółtych Kamizelek wykracza już poza Francję i obejmuje jak na razie Hiszpanię, Belgię i Holandię, stale się rozrastając.

Ruch Gilets Jaunes cieszy się szerokim poparciem społecznym (już ponad 75% Francuzów solidaryzuje się i popiera protestujących na ulicach). Francja wrze i, co pokazują międzynarodowe telewizje, płonie. Ruch Żółtych Kamizelek od 15 listopada 2018 paraliżuje Francję stałymi blokadami na drogach krajowych i gwałtownymi manifestacjami w każdy kolejny weekend.

Tylko z wydarzeń 1 grudnia Gilets Jaunes mają „na koncie” 682 zatrzymania, 263 rannych, z czego 412 zatrzymań i 133 rannych. Straty materialne idą w miliony euro, a spowolnienie gospodarcze – brak ruchu w restauracjach, ograniczenia zakupów w blokowanych centrach handlowych, straty w przemyśle spożywczym w związku z blokadami dróg, a nawet, co zdarzyło się po raz pierwszy od wielu lat, spadek liczby hotelowych rezerwacji – szacuje się już na miliardy euro. Władza wykonawcza zupełnie sobie nie radzi, a opublikowana 29 listopada temu lista żądań Ruchu pokazuje, że w proteście nie chodzi tylko o ceny gazu, paliw i prądu, a społeczne niezadowolenie jest znacznie głębsze.

Lista żądań Gilets Jaunes:

  1. Zero SDF

  2. Wprowadzenie nowych progów podatków

  3. Podniesienie płacy minimalnej do 1300 euro netto

  4. Zakaz budowy centrów handlowych na obrzeżach miast i darmowe parkingi w mieście, co wsparłoby drobnych kupców

  5. Duży plan na izolację budynków mieszkalnych (ekologiczne oszczędzanie ocieplania)

  6. Zwiększenie opodatkowania dla dużych korporacji międzynarodowych takich jak Google, MacDo, Amazon czy Carrefour), a obniżenie podatków dla małych i średnich firm

  7. Ujednolicenie systemu ubezpieczeń społecznych dla wszystkich (w tym dla rzemieślników i przedsiębiorców). Koniec z RSI

  8. System emerytalny musi być solidarny i społeczny – bez emerytury punktowej

  9. Zastopowanie zwiększania podatków paliwowych

  10. Podwyższenie emerytury, by nie było już progu poniżej 1200 euro

  11. Każdy wybrany przedstawicielbędzie uprawniony do mediany wynagrodzenia. Jego koszty transportu będą monitorowane i zwracane, jeśli będą uzasadnione. Prawo do kuponów restauracyjnych i bonów wakacyjnych

  12. Wszystkie pensje, emerytury i świadczenia powinny być indeksowane w stosunku do inflacji

  13. Chronić przemysł narodowy! Zakaz przenoszenia zakładów przemysłowych za granicę. Obrona narodowej branży przemysłowej to obrona nas samych, naszej wiedzy, naszych miejsc pracy

  14. Koniec z pracą na czarno! Nie może być tak, aby osoba pracująca we Francji nie korzystała z tych samych praw pracowniczych i tego samego wynagrodzenia. Każdy, kto ma pozwolenie na pracę we Francji, musi być traktowany na równi z obywatelem francuskim, a jego pracodawca musi wnieść wkład na tym samym poziomie, co francuskiemu obywatelowi wykonującemu tę samą pracę.

  15. Bezpieczeństwo pracy: Kontynuowanie ograniczania umów na czas określony dla dużych firm. Chcemy więcej CDI

  16. Koniec z CICE, a te fundusze przeznaczyć na uruchomienie narodowego przemysłu wodorowego (który jest naprawdę przyjazny dla środowiska w odróżnieniu od samochodów elektrycznych)

  17. Koniec z polityką oszczędnościową. Koniec spłacania odsetek od długu, które uznajemy za nielegalne, i zaczynamy spłacać dług bez przyjmowania pieniędzy od biednych i ubogich, ale przez ściągnięcie 80 miliardów dolarów z oszustw podatkowych

  18. Uwzględnienie przyczyn przymusowej migracji

  19. Dobre traktowanie osób ubiegających się o azyl. Mieszkanie, bezpieczeństwo, żywność i edukacja dla górników. Współpraca z ONZ, aby otworzyć obozy przyjmujące w wielu krajach na całym świecie, w oczekiwaniu na wynik wniosku o azyl

  20. Osoby ubiegające się o azyl, których wnioski zostały odrzucone, powinny wrócić do kraju swojego pochodzenia

  21. Realna a nie fikcyjna polityka integracyjna – Mieszkać we Francji oznacza być Francuzem (kursy języka francuskiego, historii francuskiej i edukacji obywatelskiej, poświadczone certyfikatem)

  22. Ustalenie maksymalnej pensji na 15.000 euro

  23. Tworzenie miejsc pracy dla bezrobotnych

  24. Zwiększenie liczby zasiłków dla niepełnosprawnych

  25. Regulacja czynszów. Więcej tanich mieszkań, zwłaszcza dla studentów i pracowników tymczasowych

  26. Zakaz sprzedaży dóbr publicznych takich jak lotniska czy zapory wodne

  27. Wzrost nakładów na wymiar sprawiedliwości, policję, żandarmerię i wojsko. Regularne wypłacanie lub odzyskiwanie wynagrodzeń za nadgodzin zgodnie z prawem

  28. Wykorzystywanie wszystkich dochodów z opłat autostradowych na utrzymanie autostrad i dróg we Francji oraz na bezpieczeństwo publiczne na drogach krajowych

  29. Ponieważ ceny gazu i energii elektrycznej wzrosły od czasu prywatyzacji dostawcy energii, chcemy ponownej nacjonalizacji operatorów prądu i gazu, aby ceny mogły znacząco spaść

  30. Natychmiastowe przerwanie zamykania małych linii komunikacyjnych, urzędów pocztowych, szkół i domów macierzyńskich

  31. Przywrócić radość osobom starszym. Zakaz zarabiania na seniorach. L’or gris, c’est fini. L’ère du bien-être gris commence! (fr. gra słów: Koniec z szarym złotem, początek szarego dobrobytu)

  32. Maksymalnie 25 uczniów w każdej klasie od przedszkola do 12. klasy

  33. Zwiększenie nakładów na psychiatrię

  34. Referendum powszechne musi być – reforma konstytucji wprowadzająca instytucję referendum powszechnego. Stworzenie czytelnej i efektywnej witryny, nadzorowanej przez niezależny organ kontrolny, w którym ludzie mogą składać wnioski dotyczące prawa. Jeśli taki projekt uzyska 700.000 podpisów, to będzie musiał zostać przedyskutowany i przegłosowany przez Zgromadzenie Narodowe, które będzie miało obowiązek (rok po otrzymaniu 700.000 podpisów) przedstawić go w referendum powszechnych do decyzji wszystkich Francuzów

  35. Wydłużenie kadencji Prezydenta Republiki tak jak było, do 7 lat. Wprowadzić wybory 2 lata po wyborach Prezydenta Republiki, aby Prezydent mógł wsłuchać się w pozytywne lub negatywne sygnały dotyczące jego polityki (poprzez analizę wyników wyborczych). Miałoby to związek z wsłuchiwaniem się w głos ludu

  36. Obniżenie wieku emerytalnego do 60 r. życia dla wszystkich, którzy pracowali fizycznie, wprowadzić prawo do przejścia na wcześniejszą emeryturę w wieku 55 lat

  37. 6-letnie dziecko nie jest w stanie samo się utrzymać – Kontynuacja systemu pomocy Pajemploi do ukończenia przez niego 10 lat

  38. Wspieranie transportu kolejowego cargo

  39. Zniesienie ściągania podatków z góry

  40. Koniec z dodatkami prezydenckimi (które każdy prezydent ma zapewnione do końca życia)

  41. Zniesienie podatku sprzedawcom w sytuacji, kiedy ich klienci płacą kartami kredytowymi.

  42. Wprowadzenie podatku od oleju napędowego, żeglugowego i nafty

We wtorek, po naradzie wewnątrzpartyjnej (partia Macrona, La Republique En Marche, LREM) premier Edouard Philippe ogłosił kilka decyzji, które mają uspokoić gniew Żółtych Kamizelek:

  • moratorium na wzrost cen paliw

  • odwołanie podwyżek cen gazu i prądu

  • zamrożenie akcyzy węglowej i paliw płynnych

  • zrównanie traktowania właścicieli diesli i pojazdów benzynowych (nierówne obciążenia paliwa i pojazdów z silnikiem Diesla były jednym z pierwszych powodów niezadowolenia Kamizelek)

  • zrównanie podatków kierowców prywatnych i przedsiębiorców, których działalność nie opiera się na transporcie

Te zapewnienia miałyby obowiązywać przynajmniej przez najbliższe sześć miesięcy. Dzień później Phillippe ogłosił, że podwyżek cen paliw nie będzie co najmniej przez rok – nie zostaną wpisane do budżetu państwa na 2019 rok. Jednak dysproporcja tej propozycji rządowej i skali żądań społecznych jest dziś ogromna i tym samym nie wyczerpuje postulatów strajkujących.

Wszystko rozstrzygnie się w najbliższy weekend (8-9 grudnia) czy manifestanci odpuszczą, czy będą protestować.

Rząd Macrona-Philippe’a ma na koncie także likwidację tzw. podatku solidarnościowego od fortun (ISF), płaconego przez właścicieli masy własnościowej powyżej 800 000 euro (od 0,5 do 1.5 proc. rocznie). Podatek ten był z pewnością kontrowersyjny. Mimo że majątki najbogatszych Francuzów wyraźnie rosły, wpływy z podatku od nich magicznie malały (w 2012 roku było to 5 mld euro, a w 2017 już tylko 4 mld euro).

Poza tym Francja Macrona chciała przyciągać bogatych rezydentów, a podatek ich wyraźnie odstraszał. Jednak ISF zostało zastąpione podatkiem od nieruchomości. To z kolei przełożyło się na podwyżkę czynszów, podobnie jak napływ zagranicznego kapitału lokowanego w atrakcyjnych wielkomiejskich nieruchomościach. Proces ten, który trwa już od dawna, ale szczególnie nasilił się od czasu kryzysu strefy euro (kiedy to ceny nieruchomości w stolicy Francji utrzymywały się na stałym poziomie bądź rosły, wskazując, że jest to jedna z najpewniejszych lokat kapitału na świecie), uruchomił procesy gentryfikacji w skali podobnej do Nowego Jorku i San Francisco.

Dzisiejsze protesty nie są  tylko reakcją na podwyżkę cen benzyny i ropy, ale odpowiedzią na wieloletnie zaniedbania i powolne, wieloaspektowe przerzucanie kosztów kryzysu z barków finansjery i wielkiego przemysłu na drobnych przedsiębiorców i pracowników.

Zachęcamy do śledzenia informacji na bieżąco 24h/dobę, klikając poniższy link:

https://twitter.com/hashtag/yellowvest?src=hash

Lub szukając na własną rękę poprzez słowa kluczowe lub tagi: gilets jaunes, yellow vests, żółte kamizelki.

red.

Walka o zupełne wyzwolenie! Walka o socjalizm!

W ramach cyklu publikowania materiałów historycznych, poświęconych polskiej, przedwojennej myśli komunistycznej w związku z reżimowymi obchodami 100-lecia odzyskania niepodległości przez Polskę prezentujemy Odezwę Komitetu Lubelskiego Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy w sprawie utworzenia Tymczasowego Rządu Ludowego RP w Lublinie z 8 listopada 1918 r., wzywającą do utworzenia rządu Rad Delegatów Robotniczych i Chłopskich.


TOWARZYSZE ROBOTNICY I CHŁOPI!

Pod przewodnictwem polskiego Scheidemanna, apostoła ugody klasowej, członka burżuazyjno-kołtuńskiego koła polskiego w Wiedniu, pod przewodnictwem człowieka, który przed paru dniami jeszcze prowadził pertraktacje i targi o teki ministerialne z Radą Regencyjną – pod przewodnictwem pana Daszyńskiego powstał w Lublinie nowy rząd polski, który mieni się rządem ludowym.

TOWARZYSZE! Rząd ten powstał nie drogą rewolucji, nie z rąk zwycięskiego proletariatu otrzymał władzę, nie z upoważnienia Rady Delegatów Robotniczych – więc rządem ludowym nie jest!

Powstał dzięki spiskowi grupki wojaków z POW, w ukryciu przed klasą robotniczą, w tajemnicy przed Lubelską Radą Delegatów Robotniczych – więc rządem ludowym nie jest!

Powstał z ugody między socjalpatriotami z PPS, burżuazją chłopską ze Stronnictwa Ludowego i inteligencją mieszczańską – więc rządem ludowym nie jest!

Zamiast ziemi i fabryk daje nam obiecanki, zamiast dyktatury proletariatu przyrzeka nam sejm burżuazyjny – więc rządem ludowym nie jest!

Nie daje nam chleba i pracy, ale rozkazuje wam już „tworzyć fortecę Republiki Polskiej” – więc rządem ludowym nie jest!

I nie zamierza rząd ten uzbroić ludu roboczego, ale tworzy regularną armię, powołując pod broń „wszystkich Polaków, którzy w jakiejkolwiek armii pełnili służbę wojskową”, a więc nawet zdecydowaną kontrrewolucję spod znaku Beselera i Dowbór-Muśnickiego.

„Z bagnetów wał ochronny trzeba tworzyć. Niech ziemia polska zabrzmi krokiem żołnierskim!” – oto co mówi do was „zastępca Piłsudskiego”, ludowy minister, pan generał Rydz-Śmigły w swojej odezwie wczorajszej. Zaś manifest nowego rządu już wam zapowiada wyprawę wojenną, po ziemie polskie z dostępem do morza, czyli nową łaźnię krwawą, nową wojnę z Niemcami.

Baczność Robotnicy i Chłopi!

Dziś [gdy] proletariat całego świata zrywa się do walki o zupełne wyzwolenie, gdy z Berlina i Wiednia, z Budapesztu i Sofii dochodzą już odgłosy walk ulicznych, farbowane lisy z PPS i od ludowców usiłują dokonać nowego zamachu na interesy i prawa klasy robotniczej, usiłują uśpić jej czujność, sparaliżować jej energię rewolucyjną. Ale próżne wysiłki.

Klasa robotnicza w mieście i na wsi nie da posłuchu żadnemu rządowi, póki nie stworzy sama rewolucyjnego rządu Rad Delegatów Robotniczych i Chłopskich! Klasa robotnicza nie da żołnierza żadnej armii, póki nie utworzy sama czerwonej armii rewolucyjnej, pod rozkazami Rad Delegatów Robotniczych i Chłopskich!

A chwila ta już bliska! Do szeregu więc! Do organizacji!
Precz z samozwańczym, nieodpowiedzialnym rządem!
Cała władza Radom Delegatów Robotniczych i Chłopskich!
Precz z Sejmem burżuazyjnym!
Niech żyje dyktatura proletariatu!
Precz z nową wojną i regularną armią!
Niech żyje międzynarodowa rewolucja i uzbrojenie ludu!
Niech żyje socjalizm!

Lublin, dnia 8 listopada 1918 r.
Lubelski Komitet SDKPiL

Jak się zachować w czasie wyborów samorządowych?

Do wszystkich naszych towarzyszy i sympatyków!

Źródło: pkw.gov.pl

Zachęcamy do wspierania takich lokalnych komitetów wyborczych i kandydatów o charakterze postępowym lub lewicowym (lub głosowania na takie lokalne komitety wyborcze i kandydatów), których programy wyborcze są spójne lub zbieżne z celami i programem naszej Partii.

Nasza Partia, Partia Komunistyczna, Komunistyczna Partia Polski, w obliczu postępującej faszyzacji kraju akceptuje stanowisko budowania szerokiego i jednolitego frontu ludowego i antyfaszystowskiego z wszystkimi wartymi uwagi politycznymi siłami lewicowymi, około-lewicowymi i postępowymi.

Wyrażanie indywidualnego poparcia dla poszczególnych komitetów wyborczych powinno być uwarunkowane tym, że poszczególne komitety wyborcze:

  • postulują transparentność prowadzenia księgowości i rachunkowości jednostki samorządu terytorialnego,

  • postulują ograniczenie zbyt nadmiernego kredytowania na wydatki gminne; budżety lokalne są „od ludu dla ludu i przez lud”, składają się z naszych podatków i winny stanowić niejako „zwrot podatku” w postaci konkretnych działań wsparcia, pomocy i rozwoju gmin; kredytowanie powinno być stosowane w razie wyjątkowej potrzeby jako ostateczność a nie w interesach spekulantów bankowych i prywatnych kredytodawców,

  • postulują przeprowadzanie rzetelnych i otwartych audytów wewnętrznych w urzędach gmin, miast lub powiatów,

  • kładą nacisk na odbudowę więzi społecznych, zwłaszcza w kontekście rozwoju wspólnot sąsiedzkich i sąsiedli,

  • wspierają rozwój spółdzielni,

  • postulują tworzenie wzorcowych relacji na linii pracodawca – pracownik w zakładach, spółkach i urzędach gminy,

  • kandydaci na radnych (gminnych, dzielnicowych, powiatowych lub do sejmików wojewódzkich), prezydentów, burmistrzów i wójtów mają (powinni mieć) nienaganną opinię, tj. prezentują ze sobą takie poglądy i wartości, niekoniecznie lewicowe, ale postępowe, które nie stoją w zasadniczej sprzeczności z poglądami i ideami komunistycznymi,

  • kandydaci na radnych, prezydentów, burmistrzów i wójtów nie powinni ubiegać się o mandaty tylko dla stanowisk i pensji (nie są tzw. „chorągiewkami na wietrze” czy „nie idą dla kasy”), ale powinni się ubiegać o mandaty, aby zmieniać samorządy, by gminy zmieniały się na lepsze z korzyścią dla jej mieszkańców; to powinni być prawdziwi mężowie stanu, altruiści, którzy mają siły, by walczyć w interesie i w imieniu nie tylko swoich wyborców, ale w imieniu całej wspólnoty gminnej lub powiatowej i wszystkich jej mieszkańców.

Równie ważne jest stanowisko lokalnego komitetu lub kandydata w kwestii historycznej, zwłaszcza jakie ma stanowisko w sprawie tzw. dekomunizacji.

Nie popieramy lokalnego komitetu lub kandydata, który zajmuje stanowisko antykomunistyczne i popiera dekomunizację!

Niektóre ugrupowania polityczne (zwłaszcza te mające rodowód z kontrrewolucyjnego ruchu Solidarności), wyrażające swój negatywny stosunek do władzy ludowej z lat 1944-1989, zazwyczaj popierają dekomunizację i zajmują stanowisko antykomunistyczne.

Należy rozważyć także czy nasz głos na dany lokalny komitet wyborczy lub kandydata taktycznie i moralnie będzie głosem użytecznym dla gminy i dla nas.

Należy rozważyć strukturę organizacyjną, kadry i zasoby danego komitetu lokalnego lub kandydata:

  • czy posiada wystarczające siły i szanse do zbudowania w przyszłych organach jednostek samorządu terytorialnego znaczącą siłę polityczną (zdolną do zajmowania stanowisk, reprezentowania swoich wyborców, przedkładania w imieniu wyborców petycji lub projektów uchwał),

  • czy jest zdolny być konkretną opcją polityczną, niezależnie czy u władzy, czy w opozycji, ale nietworzącą sojuszów z siłami nam nieprzychylnymi lub wprost wrogimi.

Ważne jest również, jakie środowiska i figury poszczególne komitety wyborcze koncentrują na swoich listach.

Przekreślić należy taką listę, na której znajdują się byli lub obecni, zamaskowani lub jawni faszyści, nacjonaliści czy apologeci obecnego reżimu polityczno-gospodarczego, zwłaszcza neoliberalizmu lub po prostu prawicowi populiści (np. korwiniści, działacze Kukiz’15 czy narodowcy). Nie głosujmy również na partie prawicowe takie jak PiS/Zjednoczona Prawica.

Miarą każdego człowieka jest jego człowieczeństwo. Cenne są dla nas, komunistów, wartości humanistyczne, przestrzeganie i szanowanie praw człowieka i obywatela.

Warto przyjrzeć się kandydatom i lokalnym komitetom, jaki mają stosunek do mniejszości etnicznych, religijnych, seksualnych, do uchodźców i imigrantów. Jaki jest stosunek kandydatów i lokalnych komitetów wyborczych do tolerancji i świeckości państwa.

Rasizmowi, szowinizmowi, nietolerancji, ksenofobii i klerykałom mówimy NIE!

Musimy mieć zawsze i wszędzie na uwadze antykapitalizm i prosocjalizm!

Zachęcamy Was także do korzystania z programowej pomocy w postaci manifestu komunistycznego z 21 lutego 2018 r. dostępnego na naszej stronie.

red.

Fidel Castro – symbol socjalizmu, antyimperializmu i wolności – w 92. rocznicę urodzin

13 sierpnia 1926 roku urodził się Fidel Castro. Z tej okazji dzisiaj obchodząc rocznicę jego urodzin, przypominamy jego dokonania, które inspirują ruch robotniczy i komunistyczny na świecie.

Fidel Castro (13.08.1926-25.11.2016) był kubańskim komunistą, rewolucjonistą i przywódcą politycznym, który zmienił swój kraj w pierwsze państwo socjalistyczne w euroatlantyckiej strefie kapitalistycznej. Stał się symbolem rewolucji komunistycznej w Ameryce Łacińskiej, od kiedy w 1959 r. na czele małej armii guerillas obalił dyktatora Fulgencio Batistę i zdobył władzę. W tym samym roku – roku obalenia dyktatury kapitalizmu – został premierem Kuby, pozostając nim do 1976 r., kiedy to został wybrany na prezydenta. W 2006 r. Fidel przekazał swoje obowiązki wiceprezydentowi Raulowi Castro, który został wybrany na prezydenta w 2008 r. (W 2018 r. Raula zastąpił na stanowisku prezydenta Miguel Diaz-Canel).

Fidel Castro stał się inspiracją nie tylko dla południowoamerykańskich, ale i na całym świecie, ruchów antyimperialistycznych, a zwłaszcza dla argentyńskiego Perón, gwatemalskiego Árbenza, wenezuelskiego Chaveza, boliwiańskiego Moralesa, dla Sankary z Burkina Faso, Mandeli z RPA i wielu innych liderów na świecie.

Przez całe swoje życie Fidel Castro wspierał rewolucyjne grupy antyimperialistyczne, marksistowskie rządy w Chile, Nikaragui czy Grenady. Pomagał sojusznikom, wysyłając swoje oddziały, w wojnie Jom Kippur, Ogaden czy w wojnie domowej w Angoli.

Fidel Castro był liderem Ruchu Państw Niezaangażowanych w latach 1979-1983 i przyczynił się do tego, że dziś Kuba słynie z bardzo wysokiego poziomu bezpłatnej opieki zdrowotnej i z jednej z najwyższych na świecie średniej długości życia swoich obywateli. Kuba wiedzie również prym w rozwoju medycyny i biotechnologii oraz zaangażowaniu w międzynarodowych misjach medycznych.

Fidel Castro jest postrzegany dzisiaj jako symbol socjalizmu, antyimperializmu i rządów rewolucyjnych, które przyczyniły się do rozwoju ekonomicznego i sprawiedliwości społecznej na Kubie, a nader wszystko – stał się symbolem niepodległości Kuby, wolnej od imperializmu amerykańskiego.

red.

W rocznicę czechosłowackiej rewolucji 1948-2018

My, towarzysze i towarzyszki z Komunistycznej Partii Polski pragniemy pogratulować narodom Czechów i Słowaków oraz Komunistycznej Partii Czech i Moraw – jako kontynuatorce Komunistycznej Partii Czechosłowackiej –  z wielkiego zwycięstwa pokojowej rewolucji proletariackiej z 1948 r. z okazji jej 70. rocznicy.

Masy pracujące tylko wtedy zwyciężą w walce klas o swoją lepszą przyszłość, jeśli będą stanowić powszechny ruch społeczny i pracowniczy!

Masy pracujące tylko wtedy zwyciężą w walce klas o swoją lepszą przyszłość, kiedy na czele ruchu antyfaszystowskiego staną komuniści!

Masy pracujące tylko wtedy zwyciężą w walce klas o swoją lepszą przyszłość, kiedy będą wspierane przez związki zawodowe i inteligencję!

Masy pracujące tylko wtedy zwyciężą w walce klas o swoją lepszą przyszłość, kiedy będą zintegrowane i zorganizowane w jedną klasę, klasę pracowniczą!

21 lutego tysiące robotników i studentów ruszyło na praski rynek. Wieczorem dołączyły do nich milicje ludowe i komitety rewolucyjne, które uformowały się w całym kraju (wówczas Czechosłowacji), podczas gdy związki zawodowe wysyłały swoich przedstawicieli do prezydenta Edvard Benesa z żądaniami respektowania woli ludu i sformowania nowego rządu, ale tym razem prawdziwie socjalistycznego. 23 lutego – ponad 2,5 miliona robotników rozpoczęło strajk generalny a komitety rewolucyjne okupowały biura w całym kraju. 25 lutego plac Wacława wypełnił się masami ludzi, którzy zagrozili szturmem na praski zamek, jeśli prezydent odmówiłby ustąpienia. Benes wieczorem skapitulował i spełnił rewolucyjne postulaty, formułując rząd socjalistyczny, na czele którego stanął przywódca komunistów Klement Gottwald.

Czechosłowacka Partia Komunistyczna liczyła 138 tysięcy członków i była zaraz po WKP(b) najliczniejszą partią komunistyczną na świecie w owym czasie, wspieraną przez cały ruch związkowy i lewicową inteligencję.

Czechosłowacja była rozwiniętym państwem kapitalistycznym, silnie uprzemysłowionym i dzięki temu spełniała podręcznikowe warunki rewolucji socjalistycznej wyrażone przez Marksa i Engelsa (Komunistyczna Partia Czechosłowacji nie miała dylematu budowania socjalizmu w sytuacji ledwie rozpoczętej budowy kapitalizmu jak komuniści w Rosji carskiej).

Czechosłowacki ruch komunistyczny był ruchem masowym i dzięki temu, że komuniści objęli przywództwo w walce antyfaszystowskiej, poparcie dla nich jeszcze bardziej się zwiększyło.

Czechosłowacka rewolucja socjalistyczna z 1948 r. stanowi jedną z najlepszych lekcję z historii powszechnej ruchów komunistycznych i robotniczych, obok lekcji Wielkiej Rewolucji Socjalistycznej w Rosji z 1917 r., o tym, w jaki sposób najlepiej podążać drogą do socjalizmu i komunizmu; czyli integrować pracowników i organizować ich w masowy ruch społeczny i pracowniczy oraz walczyć o ich prawa zawsze i wszędzie. Komunistyczna Partia Czechosłowacji w latach 40. XX wieku była zaiste przewodnią siłą narodów czechosłowackich.

red.

Serdeczne pozdrowienia w dniu 99 rocznicy Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej!

15032657_1816420765282815_6522774857228615831_n

Towarzysze i Towarzyszki ! Drodzy Przyjaciele!

Serdeczne pozdrowienia w dniu 99 rocznicy Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej!

Czerwony Październik to jeden z tych przełomowych momentów w historii świata, który ostatecznie stał się przykładem walki i zwycięstwa proletariatu nad kapitalistycznym oprawcą i ciemiężycielem. Dziś jest to oczywiste – im dalej oddalamy się od tego wydarzenia, tym bardziej dawne kraje demokracji ludowej tracą swoje zdobycze społeczne, ale za to wydaje się bardziej przekonujące rewolucyjne światło Października.

Nasza rewolucja wyraźnie pokazała ludziom, co daje wyzwolenie od ucisku klasy robotniczej. Jakie historyczne szczyty możemy osiągnąć w pracy i walce, nauce i technice, kulturze i sztuce, które mogą dotrzeć do ludzi, gdy państwo robi wszystko, aby odkryć swój potencjał.

W dzisiejszych czasach kryzysu światowego kapitalizmu doświadczenia socjalizmu stale pukają do naszych drzwi. Ścieżka określona przez Włodzimierza Lenina, nie straciła swojego znaczenia i aktualności. Socjalizm jest przyszłością naszego kraju i świata. Wszystkie narody odzyskają prawo do wyzwolonej pracy, godnego życia i ochrony socjalnej.

W przyszłym roku, stulecie naszej rewolucji. Komunistyczna Partia Polski powinna przypomnieć znaczenie Wielkiego Października w naszych szeregach i w Polsce. Jako komuniści wzmocnimy nasze siły i wspólnie będziemy walczyć o triumf ideałów socjalizmu, pokoju i przyjaźni między narodami.

Dużo zdrowia, wytrwałości i powodzenia w dalszej walce o Socjalizm!

Niech się święci 1 maja!

128 lat temu chicagowscy robotnicy swoją krwią przypłacili walkę o lepszy byt i o sprawiedliwszy dla nich los, o lepszy świat.

122 lat temu polscy robotnicy wyszli na ulice przemysłowej Łodzi w walce z carskim feudalizmem i dzikim kapitalizmem rosyjskim.

Pierwsza Międzynarodówka, aby uczcić pamięć poległych towarzyszy z chicagowskiej fabryki, ogłosiła, że co roku 1 maja będzie dniem hołdu i chwały dla wszystkich robotników na świecie, a sztandarem Proletariatu i Międzynarodówki Komunistycznej będzie Sztandar Czerwony.

Raz do roku, co roku, wyzyskiwani i ciemiężeni przez kapitalistów wolni ludzie, ludzie pracy manifestują swoją jedność, siłę i wiarę w lepsze jutro socjalistyczne.

Tylko zjednoczeni, tylko razem proletariusze mogą zwyciężyć i zbudować świat sprawiedliwy, bez wojen, nędzy, głodu i wyzysku.

Zawołajmy na pochodzie pierwszomajowym pod czerwonym sztandarem:

Wiwat 1 maja!

Wiwat Proletariat!

Wiwat Rewolucja i socjalizm!

Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się!