Atak Izraela na Strefę Gazy

W nocy z 18 na 19 maja artyleria izraelska miała ostrzeliwać cele w południowej części Strefy Gazy. Na całym świecie trwają demonstracje solidarności z Palestyńczykami. W konflikcie od 10 maja zginęło już od izraelskich rakiet w Strefie Gazy 220 osób.

Lotnictwo izraelskie w nocy z 17 na 18 maja przeprowadziło serię ataków na cele w Strefie Gazy (wg Izraela były to ośrodki dowodzenia i składy broni). Hamas odpowiedział atakami rakietowymi w stronę Izraela. Na obradach Rady Bezpieczeństwa ONZ 18 maja szef MSZ Autonomii Palestyńskiej oskarżył Izrael o zbrodnie wojenne i apartheid, zaś izraelski ambasador zarzucił Hamasowi celowe dążenie do spowodowania jak największej liczby ofiar cywilnych.

18 maja Francja wezwała Radę Bezpieczeństwa ONZ do przyjęcia rezolucji ws. przemocy w Strefie Gazy, jednakże przyjęcie jej blokują Stany Zjednoczone.

Zjednoczone choć bezsilne

7 listopada 2019 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych po raz kolejny zajmie się amerykańskimi sankcjami wobec Kuby. Jak dotąd za każdym razem rezolucja w tej sprawie była przyjmowana przytaczającą większością głosów. W ubiegłym roku przeciw głosowały tylko dwa państwa – same Stany Zjednoczone i Izrael, co oznacza, że sankcje krytykują nawet bliscy sojusznicy Waszyngtonu. Nic to jednak nie zmienia i po krótkim okresie odwilży pod koniec prezydentury Baracka Obamy, sankcje nie tylko wracają do dawnego poziomu, ale dodawane są do nich nowe – tak o charakterze gospodarczym, jak i osobistym wymierzonym w przywódców kubańskiego państwa.

Sankcje przynoszą Kubie dotkliwe straty. Według zestawienia opublikowanego przez władze kubańskie, w okresie od kwietnia 2018 do marca 2019 r. gospodarka Kuby straciła w ich wyniku 4,343,6 mln dolarów. W ciągu całego okresu sześciu dekad funkcjonowania „el bloqueo” jak nazywają sankcje Kubańczycy, wielkość strat, uwzględniając deprecjację amerykańskiej waluty, oceniać można na 922,630 mln dolarów według jej dzisiejszej siły nabywczej.

Sankcje opierają się na całym szeregu aktów prawnych, poczynając od generalnej Ustawy o Handlu z Wrogiem z 1917 r., poprzez kolejne, tak mające ogólne zastosowanie, jak i konkretnie odnoszące się do Kuby, sukcesywnie obkładanej nimi od 1958 r. Dodać trzeba, że kolejne uściślenia procedur sankcji – w szczególności tzw. Ustawa Helmsa-Burtona dotykają nie tylko podmioty kubańskie, ale także – zgodnie z amerykańską wykładnią – strony trzecie, które utrzymują z Kubą relacje handlowe, wskutek czego kraj ten jest pozbawiany możliwości prowadzenia handlu także i z nimi, korzystając z kontaktów z partnerami, którzy skłonni są z Kubą współpracować, ale narzucają niekorzystne dla Kuby warunki handlowe.

Amerykańska polityka dotyka wszystkie sektory kubańskiej gospodarki i życia społecznego – przemysł, rolnictwo, edukację, turystykę, telekomunikację, służbę zdrowia, wymianę kulturalną. Rząd kubański regularnie publikuje coroczne zestawienie pokazujące wielkość strat w poszczególnych sektorach, spowodowanych różnymi formami i następstwami embarga. Należy oczekiwać, że i tym razem wspólnota międzynarodowa wypowie się przeciwko sankcjom.

Waszyngton jednak stawia się ponad prawem i jej opinię ma w pogardzie – liczą się dla niego tylko własne interesy oraz coraz większy nacisk na podporządkowanie sobie wszystkich niepokornych, którzy opierają się jego hegemonii. Ostatnie lata w szczególności stanowią tego przykład, pokazując jak dalece Stany Zjednoczone angażują się w ingerowanie w wewnętrzne sprawy państw Ameryki Środkowej i Południowej, wchodząc w nową fazę swojej wobec nich ofensywy i starając się dławić wszystkie przejawy ich samodzielności.

Brzask, 7 listopada 2019 r.

Oświadczenie w sprawie wycofania się USA z pokojowego porozumienia z Iranem

My niżej podpisane partie komunistyczne i robotnicze, potępiamy decyzję administracji Trumpa – idącej w sukurs całej międzynarodowej opinii publicznej – polegającej na zerwaniu podpisanego w 2015 r. porozumienia na rzecz wspólnego kompleksowego planu działania (Joint Comprehensive Plan of Action – JCPoA) i związanymi z nią wszystkimi jej negatywnymi skutkami.

Wycofanie się USA w dniu 8 maja 2018 r. z JCPoA, podpisanego przez 5 członków Rady Bezpieczeństwa i Niemców (tzw. Grupa P5+1) z Iranem zdecydowanie zwiększyło napięcia w regionie i zwiększyło groźbę nowej i niszczycielskiej wojny na Bliskim Wschodzie.

Potępiamy również ponowne nałożenie sankcji gospodarczych i handlowych na Iran, co stanowi nielegalne naruszenie postanowień międzynarodowego porozumienia, ratyfikowanego przez Radę Bezpieczeństwa ONZ. Zarówno ONZ, jak i MAEA, skrytykowały wycofanie się USA z JCPoA i potwierdziły, ze Iran wywiązał się i wywiązuje się ze wszystkich zobowiązań, wynikających z tegoż porozumienia.

Działania i polityki administracji amerykańskiej w stosunku do Iranu były – i nadal są – skoordynowane z działaniami rządów Izraela i Arabii Saudyjskiej. Niedawna agresja militarna przeciwko Syrii, w tym zwłaszcza ataki bombowe przeprowadzone przez Izrael, zwiększyła ryzyko wybuchu kolejnej wojny.

My, niżej podpisane strony, obawiamy się, że jeśli obecny przebieg eskalacji agresji ze strony USA  i ich sojuszników na Bliskim Wschodzie nie zostanie natychmiast ograniczony i odwrócony, to nowa potencjalna i katastrofalna w skutkach wojna, której skutki są nieprzewidywalne dla globalnego pokoju i stabilności, stanowi realne i prawdziwe widmo.

Nasze partie zdecydowanie potępiają wszelkie ataki wojskowe na Iran oraz potępiają stosowanie sankcji ekonomicznych jako narzędzie na zagłodzenie ludzi tego kraju i na zmuszenie ich do poddania się. Uważamy ponadto, że działania administracji amerykańskiej będą mieć katastrofalny wpływ na nieustającą walkę narodu irańskiego o pokój, suwerenność, sprawiedliwość społeczną i o prawa człowieka i obywatela.

Przyszłość Iranu i jego ustroju niepokoi samych Irańczyków, którzy kategorycznie sprzeciwiają się jakiejkolwiek zagranicznej interwencji zbrojnej w ich ojczyźnie.

Sygnatariusze tego oświadczenia wzywają wszystkie siły międzynarodowe, prowadzące kampanię na rzecz pokoju i rozbrojenia nuklearnego do potępiania polityki konfrontacyjnej amerykańskiej administracji i jej izraelskich sojuszników, która stoi w sprzeczności z deklaracjami wyłożonymi w Karcie Narodów Zjednoczonych. Wszystkie te siły powinny prowadzić takie kampanie, aby żaden rząd na świecie nie popierał jakichkolwiek sankcji wobec Iranu i nie ulegał presji USA.

Solidnet, 28.05.2018

Strony, które popierają oświadczenie:

  • Communist Party of Albania
  • PADS (Algeria)
  • Communist Party of Azerbaijan
  • Communist Party of Austria
  • Party of Labour of Austria
  • Communist Party of Australia
  • Communist Party of Bangladesh
  • Workers Party of Belgium
  • Communist Party of Brazil
  • Communist Party of Bohemia and Moravia (Czech Republic)
  • Communist Party of Britain
  • Communist Party of Canada
  • Socialist Workers’ Party of Croatia
  • AKEL of Cyprus
  • Communist Party in Denmark
  • Communist Party of Denmark
  • Egyptian Communist Party
  • Communist Party of Estonia
  • French Communist Party
  • Communist Party of Finland
  • German Communist Party
  • Communist Party of Greece
  • Hungarian Workers Party
  • Communist Party of India
  • Communist Party of India (Marxist)
  • Tudeh Party of Iran
  • Iraqi Communist Party
  • Communist Party of Kurdistan-Iraq
  • Communist Party of Ireland
  • Workers Party of Ireland
  • Communist Party of Israel
  • Communist Party, Italy
  • Communist Refoundation Party, Italy
  • Jordanian Communist Party
  • Social Movement of Kazakhstan
  • Lebanese Communist Party
  • Communist Party of Mexico
  • New Communist Party of Netherlands
  • Communist Party of Norway
  • Communist Party of Pakistan
  • Peoples’ Party of Palestine
  • Palestinian Communist Party
  • Philippines Communist Party [PKP-1930]
  • Communist Party of Poland
  • Portuguese Communist Party
  • Romanian Socialist Party
  • Communist Party of Russian Federation
  • Union of Communist Parties – CPSU
  • Russian Communist Workers Party
  • New Communist Party of Yugoslavia
  • South African Communist Party
  • Communist Party of Spain
  • Communist Party of peoples of Spain
  • Communist Party of Sweden
  • Syrian Communist Party
  • Syrian Communist Party [Unified]
  • Sudanese Communist Party
  • Communist Party of Turkey
  • Communist Party of Ukraine
  • Communist Party USA
  • Communist Party of Venezuela

link do oświadczenia w języku angielskim

red.

O ochronę środowiska zamiast maksymalizacji zysków kapitału

W związku z zaplanowanym na 11-22 listopada ze szczytem klimatycznym ONZ w Warszawie, odbywającym się pod hasłem walki z efektem cieplarnianym, chcemy zwrócić uwagę na przemilczane kwestie.

 

W systemie kapitalistycznym ochrona środowiska jest i pozostanie tylko pustym sloganem. Ustrój kapitalistyczny, opierający się na dążeniu do maksymalizacji zysków klas posiadających, nie zwraca uwagi na rzeczywiste koszty jego funkcjonowania dla ludzkości i planety. W wyniku działań wielkiego kapitału, którego reprezentacją są między innymi ponadnarodowe korporacje oraz rządy najbardziej rozwiniętych państw, cierpią nie tylko ludy całego świata, ale również środowisko naturalne. Wyzysk klasy pracującej łączy się z niszczeniem środowiska. Inwestycje są prowadzone tak, aby ich negatywne skutki takie jak degradacja gleby, zatrucie atmosfery czy upadek tradycyjnych upraw przerzucać na lokalne społeczności. Korporacje często prowadzą działalność pomimo protestów okolicznych mieszkańców, tak jak dzieje się to w Żurawlowie, gdzie od kilku miesięcy mieszkańcy protestują przeciwko prowadzeniu tam eksploatacji złóż przez koncern Chevron.

 

Wprowadzenie dla nowych materiałów i wyrobów zasady określenia wpływu na środowisko z premedytacją eliminuje innowacyjność w krajach biedniejszych, których nie stać na gigantyczne koszty takich badań, a ich wynalazki są wykupywane i wdrażane przez międzynarodowe koncerny.

 

W ramach imperialistycznej polityki podboju ekonomicznego i politycznego celowo wytwarzane są dobra zbędne i wątpliwej jakości, natarczywie reklamowane jako podnoszące jakość życia. Ludzie pracy, zamiast myśleć o swoich prawach, mają konsumować produkty, które mają celowo ograniczoną trwałość, aby wymuszać coraz częstsze zakupy.

 

Dobra i usługi komercyjne, zastępują wcześniej ogólnodostępne dobra i usługi publiczne. Korporacjom i powiązanym z nimi grupom nacisku zależy na przykład na niszczeniu komunikacji publicznej oraz promowaniu kultury opartej o posiadanie prywatnych samochodów, bez względu na jej negatywny wpływ na środowisko naturalne. Tradycyjne uprawy są zastępowane przez wytwórnie modyfikowanej genetycznie żywności, nad którymi kontrolę sprawują wielkie ponadnarodowe firmy. Z rynku znika wiele wartościowych smakowo i odżywczo produktów, które są zastępowane gorszymi, ale bardziej efektywnymi w produkcji i przynoszącymi największy zysk.

 

Bez zrozumienia tych trendów i połączenia ich z walką o prawa ludzi pracy oraz socjalizm, skuteczne przeciwstawienie się kapitalizmowi jest niemożliwe. Nowy system, o który walczymy, musi być oparty również na poszanowaniu potrzeb środowiska naturalnego i zmianie myślenia o nim.

 

KKW KPP

19 października 2013 r.