104. rocznica Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej

W nocy z 6 na 7 listopada 1917 roku krążownik „Aurora” oddał strzał, który był sygnałem do rozpoczęcia wielkiej socjalistycznej rewolucji październikowej na ziemiach Rosji. Według obowiązującego wtedy w Rosji kalendarza juliańskiego, był to 24 i 25 października.

Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa jest cezurą dla nowej epoki w historii ludzkości, gdyż wówczas po raz pierwszy wywłaszczeni, upodleni i wyzyskiwani zdobyli i utrzymali władzę, by móc zmienić oblicze świata. Włodzimierz Lenin mówił, że czasami historia potrzebuje impulsu do zmiany na lepsze.

6 listopada 1917 r. oddziały Organizacji Wojskowej na rozkaz Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego Rady Piotrogrodzkiej bez oporu zajęły strategiczne punkty stolicy Rosji, zaczynając od central telefonicznych, budynku Poczty Głównej i telegrafu oraz mostów na Newie. Odbyło się to najczęściej przez prostą zmianę posterunków. Gwardia Czerwona zajmowała lokalne posterunki policji i przejmowała jej funkcje. O godzinie 21:40 7 listopada z działa okrętu „Aurory” stojącej na Newie naprzeciw Pałacu Zimowego oddano strzał jako umówiony sygnał do szturmu na Pałac Zimowy na komendę okrętowego komisarza A. Biełyszewa. Członkiem ówczesnej załogi był także Polak Leon Garbaczewski. Natomiast 12 listopada na piotrogrodzkim przedmieściu Pułkowo oddział 3000 marynarzy powstrzymał i zmusił do odwrotu interwencję zbrojną 3. Korpusu Kawaleryjskiego generała Piotra Krasnowa w obronie Rządu Tymczasowego.

Wieczorem 6 listopada do siedziby Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego Rady Piotrogrodzkiej dotarł Lenin. Nazajutrz 7 listopada cały Piotrogród (oprócz siedziby rządu – Pałacu Zimowego) był w rękach rewolucjonistów. Przewrót odbył się prawie niepostrzeżenie – toczyło się normalne życie miasta – jeździły tramwaje, czynne były kina, restauracje, odbywały się koncerty i występy baletowe. Pałac Zimowy został zajęty dopiero 8 listopada o godz. 2.10 w nocy. 9 listopada II Zjazd Rad Delegatów Robotniczych i Żołnierskich ogłosił po wystąpieniu Włodzimierza Lenina przejęcie władzy przez Rząd Tymczasowy Robotników i Chłopów. II Zjazd przyjął także dekret o pokoju – apelu do wszystkich państw o natychmiastowe rozpoczęcie rokowań o zawarcie demokratycznego pokoju bez aneksji i kontrybucji – oraz dekret o ziemi – ogłaszający socjalizację ziemi, tj. wycofanie jej z obrotu handlowego i przekazanie w użytkowanie lokalnym wspólnotom chłopskim.

Rząd Lenina wydał następnie dekrety o bezpłatnym, świeckim nauczaniu i inne postanowienia realizujące werbalnie postulaty socjalizmu, wprowadzające ośmiogodzinny dzień pracy, kontrolę robotniczą nad przedsiębiorstwami, o proklamowaniu suwerenności narodów dawnego Imperium, nacjonalizacji banków, zniesieniu rang cywilnych i stanów, wprowadzeniu rozwodów, oddzieleniu państwa i edukacji od cerkwi, utworzeniu Armii Czerwonej, nacjonalizacji magazynów zbożowych, handlu zagranicznego, przemysłu naftowego, wielkiego przemysłu, floty handlowej, przedsiębiorstw kolejowych, transportu, młynów, wprowadzeniu kalendarza gregoriańskiego, walki ze spekulacją, konfiskaty majątku rodziny carskiej czy likwidacji kolei prywatnych. W całej Rosji władzę objęły formalnie komitety rewolucyjne oraz rady delegatów robotniczych, żołnierskich i chłopskich.

103. rocznica Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej

W nocy z 6 na 7 listopada 1917 roku krążownik „Aurora” oddał strzał, który był sygnałem do rozpoczęcia rewolucji październikowej. Według obowiązującego wtedy w Rosji kalendarza juliańskiego, był to 24 i 25 października.

Wielka Socjalistyczna Rewolucja Październikowa jest cezurą dla nowej epoki w historii ludzkości, gdyż wówczas po raz pierwszy wywłaszczeni, upodleni i wyzyskiwani zdobyli i utrzymali władzę, by móc zmienić oblicze świata. Włodzimierz Lenin mówił, że czasami historia potrzebuje impulsu do zmiany na lepsze.

Z okazji 103. rocznicy wybuchu Rewolucji Październikowej Komunistyczna Partia Polski życzy wszystkim zdrowia, pomimo trudnego okresu epidemii, pogody ducha i nadziei na lepszą przyszłość. Z przeświadczeniem, że idea sprawiedliwości społecznej i budowy społeczeństwa bez zabobonów wyzysku, przemocy i wojen jest możliwa i że mimo wszelkich trudności będziemy dążyć do jego powstania.

6 listopada 1917 r. oddziały Organizacji Wojskowej na rozkaz Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego Rady Piotrogrodzkiej bez oporu zajęły strategiczne punkty stolicy Rosji, zaczynając od central telefonicznych, budynku Poczty Głównej i telegrafu oraz mostów na Newie. Odbyło się to najczęściej przez prostą zmianę posterunków. Gwardia Czerwona zajmowała lokalne posterunki policji i przejmowała jej funkcje. O godzinie 21:40 7 listopada z działa okrętu „Aurory” stojącej na Newie naprzeciw Pałacu Zimowego oddano strzał jako umówiony sygnał do szturmu na Pałac Zimowy na komendę okrętowego komisarza A. Biełyszewa. Członkiem ówczesnej załogi był także Polak Leon Garbaczewski. Natomiast 12 listopada na piotrogrodzkim przedmieściu Pułkowo oddział 3000 marynarzy powstrzymał i zmusił do odwrotu interwencję zbrojną 3. Korpusu Kawaleryjskiego generała Piotra Krasnowa w obronie Rządu Tymczasowego.

Wieczorem 6 listopada do siedziby Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego Rady Piotrogrodzkiej dotarł Lenin. Nazajutrz 7 listopada cały Piotrogród (oprócz siedziby rządu – Pałacu Zimowego) był w rękach rewolucjonistów. Przewrót odbył się prawie niepostrzeżenie – toczyło się normalne życie miasta – jeździły tramwaje, czynne były kina, restauracje, odbywały się koncerty i występy baletowe. Pałac Zimowy został zajęty dopiero 8 listopada o godz. 2.10 w nocy. 9 listopada II Zjazd Rad Delegatów Robotniczych i Żołnierskich ogłosił po wystąpieniu Włodzimierza Lenina przejęcie władzy przez Rząd Tymczasowy Robotników i Chłopów. II Zjazd przyjął także dekret o pokoju – apelu do wszystkich państw o natychmiastowe rozpoczęcie rokowań o zawarcie demokratycznego pokoju bez aneksji i kontrybucji – oraz dekret o ziemi – ogłaszający socjalizację ziemi, tj. wycofanie jej z obrotu handlowego i przekazanie w użytkowanie lokalnym wspólnotom chłopskim.

Rząd Lenina wydał następnie dekrety o bezpłatnym, świeckim nauczaniu i inne postanowienia realizujące werbalnie postulaty socjalizmu, wprowadzające ośmiogodzinny dzień pracy, kontrolę robotniczą nad przedsiębiorstwami, o proklamowaniu suwerenności narodów dawnego Imperium, nacjonalizacji banków, zniesieniu rang cywilnych i stanów, wprowadzeniu rozwodów, oddzieleniu państwa i edukacji od cerkwi, utworzeniu Armii Czerwonej, nacjonalizacji magazynów zbożowych, handlu zagranicznego, przemysłu naftowego, wielkiego przemysłu, floty handlowej, przedsiębiorstw kolejowych, transportu, młynów, wprowadzeniu kalendarza gregoriańskiego, walki ze spekulacją, konfiskaty majątku rodziny carskiej czy likwidacji kolei prywatnych. W całej Rosji władzę objęły formalnie komitety rewolucyjne oraz rady delegatów robotniczych, żołnierskich i chłopskich.

W Ambrosijewce w Donieckiej Republice Ludowej z okazji rocznicy Rewolucji Październikowej komuniści odnowili pomniki rewolucjonistów.

Natomiast Białorusini tłumnie uczcili rocznicę Rewolucji Październikowej pod pomnikiem Włodzimierza Lenina na placu Niepodległości w Mińsku. Liczny udział w obchodach wzięli członkowie Komunistycznej Partii Białorusi (KPB). Do zebranych pod pomnikiem Lenina przemówił pierwszy sekretarz Komitetu Centralnego KPB Alieksiej Sokoł, który podkreślił historyczne znaczenie Wielkiego Października zarówno dla całej ludzkości, jak i dla narodu białoruskiego.

Do bieżącej sytuacji politycznej w kraju odniósł się Komitet Centralny KPB, który 7 listopada odbył plenarne zebranie. Białoruscy komuniści potwierdzili poparcie dla prezydenta republiki Aleksandra Łukaszenki i potępili „próbę burżuazyjnego zamachu stanu”, jaka miała miejsce po wyborach prezydenckich z 8 sierpnia. Ocenili, że białoruskie siły opozycyjne działają na rzecz „geopolitycznych interesów ponadnarodowych korporacji i międzynarodowego kapitału” a główną rolę w tej operacji odgrywają polskie kręgi rządzące. Wyrazili satysfakcję z faktu, że „mądry naród białoruski nie dał się zwieść tym, którzy chcieli wykorzystać wybory prezydenckie dla zburzenia fundamentów i pryncypiów rozwoju młodego państwa białoruskiego”.

KC Komunistycznej Partii Białorusi określił także bieżące zadania białoruskich komunistów: „My, komuniści, widzimy swoje zadanie w tym, żeby zabezpieczyć kontynuację socjalnie zorientowanej polityki realizowanej w kraju, żeby aktywnie i wytrwale wcielać w życie konstytucyjne normy naszego demokratycznego, socjalnego państwa prawnego, bazując na fundamentalnych wartościach historycznych i tradycjach narodu białoruskiego oraz pozytywnych doświadczeniach budownictwa socjalistycznego, wzbogacając je o współczesne doświadczenia postępu naukowo-technicznego. Dla dobra ludzi pracy, dla dobra naszej Białorusi!”. Należy podkreślić, że Białoruś jest jedynym krajem byłego ZSRR, w którym 7 listopada pozostał świętem państwowym i jest dniem wolnym od pracy. 7 listopada 2020 r. prezydent Białorusi dokonał uroczystego otwarcia pierwszego bloku elektrowni atomowej w Ostrowcu.

Wśród Rosjan – wzrasta liczba pozytywnych ocen jej skutków, które wyraża już 54% ankietowanych, przy 23% tych, którzy są odmiennego zdania. Ponadto 55% respondentów sondażu ośrodka badań opinii publicznej FOM uważa, że rocznica wybuchu Rewolucji powinna być znów obchodzona w Rosji jako święto państwowe. Przeciwników tego święta jest 34%. Aż 43% ankietowanych twierdzi, że ich przodkowie walczyli w wojnie domowej po stronie bolszewików, 10% miało przodków po obu stronach konfliktu, a zaledwie 1% Rosjan przyznaje się do przodków w obozie „białych”. Najwięcej Rosjan ceni Rewolucję Październikową za to, że przyczyniła się do poprawy warunków życia ludzi, przyniosła rozwój ekonomiczny i polityczny kraju oraz za to, że przyniosła wolność i równość.

Wspólne stanowisko partii komunistycznych i robotniczych z okazji 150 rocznicy urodzin W. I. Lenina

Oddajemy cześć wielkiemu przywódcy rewolucji – W. I. Leninowi i kontynuujemy jego pracę!

Partie komunistyczne i robotnicze podpisane pod tym wspólnym stanowiskiem, pragną w ten sposób uhonorować wielkiego rewolucjonistę oraz teoretyka socjalizmu naukowego – Włodzimierza Ilicza Lenina w 150 rocznicę jego urodzin.

Szczególnie w obecnych czasach, gdy rozszerza się pandemia COVID-19, tragicznie obnażając ogromne braki systemów ochrony zdrowia w państwach kapitalistycznych, a także antyspołeczny charakter systemu kapitalistycznego, który, w obliczu kryzysu, przerzuca jego ciężar ponownie na barki robotników, eskaluje także, w ramach swojej agresywnej natury, imperialistyczną rywalizację, tworząc nowe zagrożenie dla społeczeństw, czujemy jeszcze większą potrzebę odwołania się do historycznej postaci Lenina.

Poświęcił on życie sprawie klasy pracującej i innych warstw ludowych, walce o zniesienie wyzysku oraz budowie socjalistycznego społeczeństwa.

Upamiętniamy Lenina jako twórcę nowoczesnej partii klasy pracującej, partii „nowego typu”, która odrzuciła oportunizm i apostazję starych ugrupowań socjaldemokratycznych. Taką była Partia Bolszewicka, która stała na czele walki klasowej proletariatu i innych wyzyskiwanych grup w Rosji. Partia Lenina poprowadziła rosyjską klasę pracującą do zwycięstwa i obalenia władzy klas wyzyskujących oraz ustanowienia dyktatury proletariatu, władzy robotniczo-chłopskiej, służącej interesom ogółu, wyzyskiwanych i prześladowanych.

Lenin zdefiniował i uzasadnił wiodącą rolę Partii Komunistycznej nie tylko w ustanowieniu władzy robotniczej, ale również w budowie socjalizmu.

Upamiętniamy Lenina jako teoretyka, który biorąc pod uwagę panujące warunki, dalej rozwinął składniki marksizmu, między innymi filozofię, ekonomię polityczną i komunizm naukowy. Jako przeciwnika wszelkich zniekształceń oportunistycznych i rewizjonistycznych w rewolucyjnej teorii i praktyce, dogmatyzmu, sekciarstwa i parlamentarnych iluzji.

Jego prace takie jak „Co to są „przyjaciele ludu” i jak oni walczą przeciwko socjaldemokratom?”, „Rozwój kapitalizmu w Rosji”, „Co robić?”, „Dwie taktyki socjaldemokracji w rewolucji demokratycznej”, „Materializm i empiriokrytycyzm”, „Marksizm i rewizjonizm”, „Upadek Drugiej Międzynarodówki”, „Socjalizm a wojna”, „W sprawie Stanów Zjednoczonych Europy”, „Imperializm jako najwyższe stadium kapitalizmu”, „Państwo i rewolucja”, „Tezy kwietniowe”, „Dziecięca choroba lewicowości w komunizmie”, „Pilne zadania władzy radzieckiej” i „Wielkie przedsięwzięcie” były krokami milowymi w propagowaniu marksizmu i walki rewolucyjnej.

Wartościowy dorobek teoretyczny Lenina jest wciąż, stanowiąc podstawę edukacji polityczno-ideologicznej oraz działań nowej generacji rewolucjonistów.

Upamiętniamy Lenina jako przywódcę Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej, która ponad wiek temu wstrząsnęła ludzkością, zwycięskiej rewolucji, która pokazała siłę walki klasowej, siłę wyzyskiwanych i prześladowanych, gdy wezmą oni swoje sprawy w swoje ręce i popchną naprzód koło historii – ku społecznemu wyzwoleniu, płomieniowi Października, który przyspieszył tworzenie licznych partii komunistycznych i robotniczych. Lenin miał dogłębne umiejętności strategiczne i sprawnie zawierał sojusze, co przyczyniło się do sukcesu sprawy rewolucji socjalistycznej.

Upamiętniamy Lenina jako przywódcę pierwszego państwa socjalistycznego, które jako pierwsze ustanowiło władzę robotniczą opartą na nowych, rewolucyjnych instytucjach takich jak Rady, szukało rozwiązań gospodarczych dla nowego społeczeństwa, opartych na zaspokojeniu podstawowych potrzeb ludu oraz wszechstronnego rozwoju całego ludu, a nie jedynie zysków nielicznych. ZSRR, pierwsze państwo socjalistyczne na świecie, powstało dzięki szczególnemu wkładowi Lenina, wprowadziło nowe, bezprecedensowe osiągnięcia ekonomiczne, społeczne, polityczne i kulturalne służące klasie pracującej i szerszym masom ludowym, co miało ogromny wpływ na historyczny, postępowy rozwój na świecie. Było to wsparcie dla ludów walczących o socjalizm i pokój.

Upamiętniamy Lenina jako wielkiego internacjonalistę, przywódcę, który wzniósł sztandar proletariackiego internacjonalizmu, przeciwstawiając się zdradzieckiemu działaniu II Międzynarodówki w czasie pierwszej wojny światowej, który sprzeciwiał się burżuazyjnemu nacjonalizmowi i innym prądom burżuazyjnym, takim jak kosmopolityzm kapitału; przewodził III Międzynarodówce Komunistycznej, która wniosła wielki wkład do międzynarodowego ruchu robotniczego i komunistycznego, a obecnie jest źródłem wartościowych lekcji z doświadczeń, które zgromadziła poprzez działanie.

Stanowisko Lenina w sprawie kolonializmu pozwoliło komunistom zrozumieć kwestię kolonii i zainspirowało ich do prowadzenia walki antykolonialnej, zarówno w krajach skolonizowanych, jak i kolonialnych.

Upamiętniamy Lenina jako niezmordowanego i konsekwentnego przeciwnika wojny imperialistycznej, obrońcę walki ludów o wyzwolenie narodowe i społeczne, sprawiedliwość społeczną, pokój i socjalizm.

Kontrrewolucja i odbudowa kapitalizmu nie mogą ukryć osiągnięć socjalizmu. Katastrofy oraz niesprawiedliwość, której doświadczamy, ostre problemy i cierpienie klasy pracującej, niższej klasy średniej, chłopów oraz całych społeczeństw, spowodowane kapitalistycznym wyzyskiem, podkreślają wagę oraz aktualność socjalizmu na całym świecie.

Partie komunistyczne i robotnicze potępiają „falę” przemilczeń, a także reakcyjnego i antykomunistycznego wypaczania historii, prowadzonego na świecie przez siły polityczne działające w interesie kapitału, a wymierzone w pamięć o Leninie. Walczymy o kontynuację jego pracy i jesteśmy zdeterminowani w obronie i propagowaniu jego dziedzictwa. Wzywamy również robotników i lud do uczenia się z niego.

22/04/2020

Sygnatariusze:
1. Komunistyczna Partia Albanii
2. PADS, Algieria
3. Komunistyczna Partia Argentyny
4. Komunistyczna Partia Armenii
5. Komunistyczna Partia Australii
6. Partia Pracy Austrii
7. Komunistyczna Partia Azerbejdżanu
8. Demokratyczna Postępowa Trybuna Bahrajnu
9. Komunistyczna Partia Bangladeszu
10. Komunistyczna Partia Białorusi
11. Komunistyczna Partia Belgii
12. Brazylijska Partia Komunistyczna
13. Komunistyczna Partia Brazylii
14. Komunistyczna Partia Brytanii
15. Nowa Partia Komunistyczna Brytanii
16. Komunistyczna Partia Bułgarii
17. Partia Bułgarskich Komunistów
18. Związek Komunistów w Bułgarii
19. Komunistyczna Partia Kanady
20. Komunistyczna Partia Chile
21. Socjalistyczna Robotnicza Partia Chorwacji
22. AKEL, Cypr
23. Komunistyczna Partia Czech i Moraw
24. Komunistyczna Partia Danii
25. Partia Komunistyczna w Danii
26. Siła Rewolucji, Dominikana
27. Komunistyczna Partia Ekwadoru
28. Komunistyczna Partia Egiptu
29. Komunistyczna Partia Salwadoru
30. Komunistyczna Partia Finlandii
31. Komunistyczna Partia Rewolucyjna Francji
32. Biegun Odrodzenia Komunistycznego we Francji
33. Zjednoczona Partia Komunistyczna Gruzji
34. Niemiecka Partia Komunistyczna
35. Komunistyczna Partia Grecji
36. Węgierska Partia Robotnicza
37. Komunistyczna Partia Indii
38. Komunistyczna Partia Indii (marksistowska)
39. Komunistyczna Partia Kurdystanu – Irak
40. Partia Tudeh, Iran
41. Robotnicza Partia Irlandii
42. Komunistyczna Partia Irlandii
43. Komunistyczna Partia Izraela
44. Partia Komunistyczna, Włochy
45. Włoska Partia Komunistyczna
46. Jordańska Partia Komunistyczna
47. Shiso-Undo, Japonia
48. Socjalistyczny Ruch Kazachstanu
49. Partia Pracy Korei
50. Partia Komunistów Kirgistanu
51. Libańska Partia Komunistyczna
52. Socjalistyczna Partia Łotwy
53. Partia Socjalistyczna, Litwa
54. Komunistyczna Partia Luksemburga
55. Komunistyczna Partia Malty
56. Komunistyczna Partia Meksyku
57. Ludowa Partia Socjalistyczna – Narodowe Stowarzyszenie Polityczne, Meksyk
58. Komunistyczna Partia Norwegii
59. Nowa Partia Komunistyczna Holandii
60. Komunistyczna Partia Pakistanu
61. Palestyńska Partia Komunistyczna
62. Palestyńska Partia Ludowa
63. Paragwajska Partia Komunistyczna
64. Komunistyczna Partia Peru
65. Komunistyczna Partia Portoryko
66. Komunistyczna Partia Polski
67. Portugalska Partia Komunistyczna
68. Komunistyczna Partia Filipin (PKP-1930)
69. Komunistyczna Partia Ukrainy
70. Związek Komunistów Ukrainy
71. Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej
72. Komunistyczna Partia Robotnicza Rosji
73. Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego
74. Związek Partii Komunistycznych – KPZR
75. Nowa Komunistyczna Partia Jugosławii
76. Komuniści Serbii
77. Komunistyczna Partia Słowacji
78. Południowoafrykańska Partia Komunistyczna
79. Komunistyczna Partia Hiszpanii
80. Komunistyczna Partia Robotników Hiszpanii
81. Komunistyczna Partia Narodów Hiszpanii
82. Komuniści Katalonii
83. Związek Ludowy Galicji
84. Komunistyczna Partia Sri Lanki
85. JVP Sri Lanka
86. Komunistyczna Partia Suazi
87. Komunistyczna Partia Szwecji
88. Partia Komunistyczna, Szwajcaria
89. Sudańska Partia Komunistyczna
90. Syryjska Partia Komunistyczna
91. Komunistyczna Partia Turcji
92. Partia Komunistów, USA
93. Komunistyczna Partia Wenezueli

101. rocznica powstania Komsomołu

29 października 2019 r. w Zaporożu na Ukrainie ukraińscy komuniści uczcili 101. rocznicę powstania Komsomołu.

 

 

Komsomoł (ros. Комсомо́л) to komunistyczna organizacja młodzieży w Rosji Radzieckiej i Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, powstała w 1918 roku. Nazwa jest akronimem od słów Kommunisticzeskij Sojuz Mołodioży (Коммунистический союз молодёжи), czyli Komunistyczny Związek Młodzieży. Od 1922 pełna nazwa brzmiała Wsiesojuznyj Leninskij Kommunisticzeskij Sojuz Mołodioży (Всесоюзный Ленинский Коммунистический Союз Молодёжи), czyli Wszechzwiązkowy Leninowski Komunistyczny Związek Młodzieży. Komsomoł skupiał młodych ludzi w wieku od 14 do 28 lat, natomiast funkcjonariusze organizacji byli często znacznie starsi.

Lenin tak zarysował cele Komsomołu na III Zjeździe 2–10 X 1920, aby młodzież „uczyła się z komunizmu”. Mieli to być budowniczowie społeczeństwa socjalistycznego („Młodzież – Budowniczym Socjalizmu” – L. Breżniew). Utworzona została na I Ogólnozwiązkowym Zjeździe Związków Młodzieży Robotniczej i Chłopskiej w dniach 29 X – 4 XI 1918. Pod nazwą Rosyjski Komunistyczny Związek Młodzieży. Organizacja miała wpływ na władze. Konstytucja ZSRR z 1977 dała jej nawet prawo występowania z inicjatywą ustawodawczą, wysuwania kandydatów na radnych i ta sama Konstytucja ZSRR stawiała tę organizację zaraz po KPZR i związkach zawodowych. W 1977 32,4% składu rad terenowych stanowiła młodzież do lat 30.

W drugiej połowie latach 20. XX wieku ruch komsomolski odegrał dużą rolę w budowie przemysłu ciężkiego w ZSRR. Zaciągi były odzewem na VII Zjazd Komsomołu w 1926. Dzięki pierwszemu zaciągowi wyjechało 200 tys. komsomolców na tzw. Wielkie Budowy Socjalizmu, oraz 66 tys. na Ural. Największym czynem pozostała budowa w 1937 Komsomolska nad Amurem (Komsomoł budował także inne miasta np. Turksib, Magnitka itd.) oraz Bajkalsko-Amurskiej Magistrali Kolejowej.

Za czasów kolektywizacji na wieś udało się 140 tys. komsomolców, przyczynił się do likwidacji analfabetyzmu (od 1930 r. objął patronat nad szkołami i od 1931 r. nad Marynarką Wojenną i siłami powietrznymi ZSRR). W latach 1971–1975 do budowy 670 obiektów wyjechało ok. 500 tys. komsomolców, były to budowle KamAZ-u (przedsiębiorstwo aut ciężarowych), BAM-u (Magistrala Kolejowa), elektrownie jądrowe „Atommasz”, wspólne budowle krajów RWPG, kombinat apatytów, ropy naftowej i gazu ziemnego na Syberii, kombinat elektrometalurgiczny w Oskole, czy zagospodarowanie nieczarnoziemnej strefy niezamieszkanej w RFSRR, prace melioracyjne, wiejskie hufce pracy (liczyły 20. tys. osób) i inne. Należy także wymienić akcję z lat 70 „Komsomoł – wiejskiej szkole” kiedy wybudowano 10 tys. szkół i wyposażono 98 tys. pracowni szkolnych i warsztatów. W różnych formach dokształcania pozaszkolnego brało udział 19,1 mln osób. Ważną dziedziną wychowawczą było sprawowanie politycznego i organizacyjnego kierownictwa nad organizacjami pionierów i Oktiabriat, w których wychowywanych było ponad 25 mln dzieci.

Komsomoł zasłynął m.in. w organizowaniu subotników czyli sobót, kiedy to młodzi komsomolcy pracowali w czynie społecznym, w budowie Magnitogorska w latach 1929-1931 i Komsomolska nad Amurem w 1932 r., w tworzeniu podczas II wojny światowej oddziałów Młodej Gwardii, w budowie ze składek np. okrętu Leninskij Komsomolec itp.

Po reformach Gorbaczowa organizacja zupełnie straciła na znaczeniu i została rozwiązana w 1991 r. Do dzisiaj istnieje natomiast gazeta, która była organem prasowym Komsomołu: „Komsomolskaja Prawda”. Dziś odrodzony Komsomoł jest młodzieżówką Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej.

red.

Tylko pod sztandarem Komunistycznej Partii Polski zjednoczeni wyzwolimy lud polski!

Bardzo ciekawy referat jednego z towarzyszy-delegatów wygłoszony na V Zjeździe KPP podczas dyskusji o działaniach Partii w przyszłości, o tym czym jest Komunistyczna Partia Polski, kim są komuniści, jak działać i docierać do ludzi. Wystąpienie zostało zakończone oklaskami towarzyszy. Zapraszamy do lektury.


Na V Zjeździe decydujemy o przyszłości Komunistycznej Partii Polski, awangardy całego polskiego ruchu komunistycznego, naszej Partii dziś mocno poobijanej. Spotykamy się w czasie niewątpliwie historycznym. Od nas i naszych decyzji tu i teraz zależeć będzie nie tylko los całej organizacji, ale także i przede wszystkim los całego polskiego ruchu komunistycznego na kolejne lata. Dlatego też jestem przekonany, że ten Zjazd będzie przełomowym i Partia nasza strukturalnie po tym Zjeździe stanie się silniejszą i liczniejszą.

Komuniści – jako jedyni – znają i rozumieją prawdziwe (zarówno ukryte jak i jawne) mechanizmy ustroju kapitalistycznego, potrafią analizować i interpretować rzeczywistość społeczno-gospodarczą i wyciągać właściwe wnioski. Dzięki Karolowi Marksowi, Fryderykowi Engelsowi i Włodzimierzowi Leninowi oraz ich nowatorskiej perspektywie na sprawy ekonomiczne. To Marks i Engels dostarczyli nam potrzebne do rozumienia kapitalizmu narzędzia, a Lenin rozwinął marksizm na nowe tory.

Opis i analiza to nie wszystko, czym dysponujemy. Wiemy dokładnie, jak znieść wyzysk człowieka przez człowieka, wyzysk jednego narodu przez inny naród. Wiemy doskonale, jak zbudować lepszy i sprawiedliwszy świat. Musimy teraz tylko przekonać masy proletariackie o tej prawdzie o nas, o komunistach i naszej Partii.

Dzisiaj Partia nasza działa legalnie w systemie prawnym i posiada dostęp do tych samych narzędzi co inne partie (jak pozyskiwanie środków finansowych, tworzenie własnych think tanków, kolportowanie materiałów prasowych, legalna – niekaralna – agitacja na rzecz partii itp.).

Komunistyczna Partia Polski musi podjąć kroki do zjednoczenia komunistów różnych frakcji i stronnictw. Partia nasza musi zjednoczyć pod swoim sztandarem całą polską lewicę rewolucyjną i radykalną. Żeby zjednoczyć, trzeba ich przekonać, że tylko zjednoczeni, razem, wspólnymi siłami możemy w obecnej sytuacji geopolitycznej zwyciężyć. Komunistyczna Partia Polski jako legalna forma organizacji politycznej stanowić musi platformę jednoczącą całą lewicę rewolucyjną, radykalną i komunistyczną. Podstawą ideologiczną naszej Partii niezmiennie jednak musi pozostać marksizm-leninizm i teoretyczny dorobek leninizmu. To jest bezdyskusyjne! Zapraszamy w swoje szeregi wszystkich, którzy w swoim sercu czują się komunistami, Partia nasza winna być platformą jednoczącą cały polski ruch komunistyczny, ale z uszanowaniem podstawy ideologicznej!

Partia nasza nie musi być jednak partią masową. Nie ulegajmy mirażowi, wynikającemu z błędnej interpretacji marksowskiej koncepcji partii komunistycznej (los PZPR jest przykładem historycznej niepoprawności przyjmowania w szeregi partii komunistycznej osób niebędących komunistami lub skrycie będących antykomunistami).

Wystarczy jeden charyzmatyczny komunista w odpowiednim miejscu i czasie, by przekonał masy do protestu, strajku lub wiecu! Masy pracownicze mogą nas popierać, wspierać i sympatyzować bez konieczności wstępowania do Partii Komunistycznej!

Komunistą jest każdy, kto ma poglądy komunistyczne. Ale cóż to znaczy „mieć poglądy komunistyczne”? Powiedzieć – że chce zniesienia wyzysku w ogóle, wyzysku jednego przez drugiego, człowieka przez człowieka, narodu przez inny naród – to rzec za ogólnie. Powiedzieć – że w konsekwencji zgadza się z wnioskami naukowymi Marksa, Engelsa i Lenina – to tak jakby nic nie rzec. A zatem?

Komunista zna i rozumie mechanizmy ustroju kapitalistycznego. Potrafi analizować i interpretować rzeczywistość społeczno-gospodarczą i wyciągać właściwe wnioski dzięki Karolowi Marksowi i Fryderykowi Engelsowi i ich nowatorskiej perspektywie na sprawy ekonomiczne, którzy to dostarczyli nam potrzebne narzędzia do rozumienia kapitalizmu.

Komunista wie dokładnie, jak znieść wyzysk jednego przez drugiego, jak zmienić niesprawiedliwą dystrybucję dóbr i obalić niesprawiedliwą dyktaturę kapitału. Komunista wie doskonale, jak zbudować lepszy i sprawiedliwy świat. Komunista oferuje realną alternatywę dla kapitalizmu, którą jest socjalizm, stanowiący jedyną na tu i teraz drogę do komunizmu.

Komunista nie daje opium dla mas, jak kościoły i religie, oferujące utopię w innym świecie. Komunista daje realną, możliwą do realizacji, utopię tu i teraz, w tym świecie!

Komunistyczną Partię Polski postrzegam jako polityczną platformę do wspólnego działania dla całej lewicy radykalnej, rewolucyjnej i komunistycznej, w demokratycznej walce o postęp i socjalizm.

Na Zjeździe wybierzemy lidera, na którego nałożymy olbrzymi ciężar odpowiedzialności. Wybierzemy lidera, który będzie musiał się zmierzyć z niezliczonymi wyzwaniami. Przede wszystkim zaś najważniejszym priorytetem nowego kierownictwa musi stać się wzmacnianie struktur Partii w całym kraju, co wiąże się z koniecznością permanentnego podróżowania wzdłuż i wszerz. Nasi liderzy sami tego nie zrobią.

Partia komunistyczna nie jest partią jednego człowieka czy grupy osób. Nasza Partia to my, wszyscy jej członkowie. Wszyscy musimy się wzajemnie wspierać, a gdy nasi liderzy będą jeździć po kraju, bądźmy z nimi i wspierajmy ich, wspomagajmy organizacyjnie.

Działajmy w ramach Kół. Każdy towarzysz powinien być przypisany do właściwego terytorialnie Koła, w którym cyklicznie będzie się spotykać z pozostałymi członkami Koła. Każdy z nas powinien w miarę swoich możliwości i sił działać w jakimś obszarze. Każdy z nas powinien regularnie też opłacać składki członkowskie.

Oddziałujmy na najbliższe nasze otoczenie: bliskich, krewnych, przyjaciół, znajomych i sąsiadów. Pielęgnujmy i odbudowujmy więzi społeczne.

Reaktywujmy społeczne wspólnoty sąsiedzkie. Współorganizujmy pikniki, grille, spotkania na kawę lub herbatę, pogaduszki, mecze sportowe, piłkarskie, szachowe, brydżowe i inne. Inicjujmy akcje i protesty: dodatkowe ławki w parku, lepsze oświetlenie uliczne, naprawę drogi, budowę chodnika czy placu zabaw.

Zachęcajmy do tworzenia otwartych przestrzeni publicznych do wspólnego w nich spędzania czasu. Twórzmy koła zainteresowań, koła czytania prasy i literatury, koła szachowe, dyskusyjne kluby filmowe czy koła spotkań towarzyskich.

Bo tak dotrzemy do ludzi, prezentując nasz punkt widzenia, nasze poglądy i zachęcając do poparcia dla naszej Partii czy chociażby zakomunikowania o fakcie istnienia naszej Partii, jako organizacji prospołecznej, propracowniczej i propolskiej.

Musimy wyjść do ludzi! Być z nimi na dobre i na złe. Codziennie. W sprawach ważnych, mało ważnych i nieważnych. Musimy być nie tylko blisko ludzi, ale z ludźmi! Nie tylko przez komunikatory internetowe. Musimy z ludźmi przede wszystkim rozmawiać na spokojnie, bez emocji, merytorycznie!

Ale powiecie, przecież za chwilę nas zdelegalizują. Powsadzają nas do więzień. Napuszczą na nas bandytów i zatłuką w jakimś zaułku. Absolutnie w to nie wierzę, ale nawet jeśli! Nawet jeśli zdelegalizują naszą Partię, to przejdziemy do Podziemia. Nawet jeśli całe kierownictwo Partii i większość z nas wyłapią i powsadzają do więzienia, to będziemy walczyć o lepszy świat! O obalenie dyktatury kapitału i o socjalizm!

A jeśli – w co nie wierzę ani przez chwilę – wyłapią nas wszystkich i będą nas torturować, to towarzysze z zagranicy i zagraniczne partie komunistyczne będą walczyć w naszym imieniu! Jeśli w Polsce burżuazja i faszyści wymordują nas co do jednego, że już nie będzie ani jednego komunisty, idee komunistyczne nie umrą!

Ludzie zawsze i wszędzie będą podnosić rękę przeciwko niesprawiedliwości i dyktaturze kapitału! Komuniści niczego się nie boją! Przetrwamy to i jeszcze więcej, bo to my mamy rację!

Pamiętajmy towarzysze, że nas jest więcej i zawsze będzie więcej! A burżuazja? Reakcja? Faszyści? NO PASARAN!

kyfo, Bytom 21 lipca 2019 r.

95. rocznica śmierci Włodzimierza Lenina (1870-1924)

21 stycznia minęła 95. rocznica śmierci Włodzimierza Lenina, przywódcy i organizatora Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej, twórcy pierwszego wyzwolonego państwa Proletariuszy, budowniczego socjalizmu, filozofa, teoretyka i polityka.

Był nie tylko wodzem i przywódcą pierwszego na świecie państwa proletariackiego oraz liderem Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików), ale także wybitnym teoretykiem marksizmu.

Jego idee są natchnieniem dla kolejnych pokoleń towarzyszy. Włodzimierz Lenin udowodnił wszystkim, że socjalizm nie jest wymyśloną mrzonką, ale realną szansą na lepszy i sprawiedliwszy świat.

Zainspirowani jego przykładem kontynuujemy walkę o socjalizm, o sprawiedliwość społeczną, o pełne wyzwolenie Proletariatu i o zniesienie wyzysku. Włodzimierz Lenin i jego dziedzictwo żyją w sercach milionów wyzyskiwanych Proletariuszy i całych narodów świata.

Dlaczego my, ludzie pozbawieni wszystkiego, żyjący w trudnych warunkach, potrafimy odnosić sukcesy w naszej walce? Dzięki Leninowi, który pokazał nam jak być rewolucjonistą i patriotą. Lenin był, jest i będzie największym przywódcą wyzwolenia narodów na całym świecie.

Amílcar Cabral

 

21 stycznia na całym świecie wspominano Włodzimierza Lenina, organizowano uroczystości, konferencje. Wszystkie partie komunistyczne, robotnicze i socjalistyczne przypominały ludziom Wodza Rewolucji Październikowej. W Moskwie tradycyjnie przeszedł marsz pamięci.

red.

Rewolucja socjalistyczna w Rosji 1917-2018

Mija 101. rocznica wystąpienia rosyjskich robotników i chłopów, które doprowadziło do obalenia kapitalizmu.

Jego symboliczny początek stanowiła salwa z krążownika Aurora. W załodze okrętu, jak i w rewolucyjnych oddziałach uczestniczących w odebraniu władzy kapitalistycznemu rządowi tymczasowemu, służyli również Polacy.

Podczas późniejszych zmagań z siłami kontrrewolucyjnymi przez Czerwoną Gwardię oraz Armię Czerwoną przewinęło się ich niemal 100 tysięcy.

Rewolucja Październikowa stała się momentem wyzwolenia dla milionów wyzyskiwanych. Te miliony obroniły ją przed wewnętrzną kontrrewolucją oraz zewnętrzną interwencją.

Rozpoczęło się tworzenie nowego, socjalistycznego porządku, proces o niespotykanej wcześniej skali. Władze przejęły rady robotnicze, chłopskie i żołnierskie, będące przedstawicielstwem klas pracujących. Tworzono wspólnoty wiejskie, a robotnicy zarządzali fabrykami.

Rewolucja Październikowa pozostaje jednym z najważniejszych wydarzeń w historii jak również wzorem dla wielu uciskanych na całym świecie.

red.

Foto: Karl Bulla Historical Foundation via AP, Russian State Archive of Social and Political History, Russian State Documentary Film and Photo Archive via AP, Dmitry Lovetsky/Karl Bulla / AP Photo, Ivan Sekretarev / AP Photo, Dmitry Lovetsky / AP Photo via: gazeta.pl

Serdeczne pozdrowienia w dniu 99 rocznicy Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej!

15032657_1816420765282815_6522774857228615831_n

Towarzysze i Towarzyszki ! Drodzy Przyjaciele!

Serdeczne pozdrowienia w dniu 99 rocznicy Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej!

Czerwony Październik to jeden z tych przełomowych momentów w historii świata, który ostatecznie stał się przykładem walki i zwycięstwa proletariatu nad kapitalistycznym oprawcą i ciemiężycielem. Dziś jest to oczywiste – im dalej oddalamy się od tego wydarzenia, tym bardziej dawne kraje demokracji ludowej tracą swoje zdobycze społeczne, ale za to wydaje się bardziej przekonujące rewolucyjne światło Października.

Nasza rewolucja wyraźnie pokazała ludziom, co daje wyzwolenie od ucisku klasy robotniczej. Jakie historyczne szczyty możemy osiągnąć w pracy i walce, nauce i technice, kulturze i sztuce, które mogą dotrzeć do ludzi, gdy państwo robi wszystko, aby odkryć swój potencjał.

W dzisiejszych czasach kryzysu światowego kapitalizmu doświadczenia socjalizmu stale pukają do naszych drzwi. Ścieżka określona przez Włodzimierza Lenina, nie straciła swojego znaczenia i aktualności. Socjalizm jest przyszłością naszego kraju i świata. Wszystkie narody odzyskają prawo do wyzwolonej pracy, godnego życia i ochrony socjalnej.

W przyszłym roku, stulecie naszej rewolucji. Komunistyczna Partia Polski powinna przypomnieć znaczenie Wielkiego Października w naszych szeregach i w Polsce. Jako komuniści wzmocnimy nasze siły i wspólnie będziemy walczyć o triumf ideałów socjalizmu, pokoju i przyjaźni między narodami.

Dużo zdrowia, wytrwałości i powodzenia w dalszej walce o Socjalizm!

LEF i Kolejarze Kazania w obronie idei leninowskich. „Nie kupczyć Leninem” (1924)

1452055_10202413005349206_230081615_n„W piątym numerze «LEF-u» (lato1924)  – pisze Woroszylski – ukazał się cykl artykułów o języku Lenina, pióra Szkłowskiego, Eichenbauma, Jakubińskiego,Tynianowa, Kazańskiego i Tomaszewskiego. […] Artykuł redakcyjny pt. Nie kupczyć Leninem! został usunięty przez cenzurę.” W tym artykule przedrukowano gazetowy anons: reklamę popiersi Lenina (gipsowych, patynowanych,z brązu, marmuru, granitu), „wielkości naturalnej oraz podwojonej”, dla państwowych urzędów, organizacji partyjnych, związków zawodowych, spółdzielni etc. Replika Lef-u brzmiała jak kolejny manifest: „Zgadzamy się z kolejarzami Kazania, którzy zaproponowali malarzowi, by urządził w ich klubie salę Leninowską bez popiersi i portretów Lenina, mówiąc: «nie chcemy ikon». Domagamy się: – Nie matrycujcie Lenina. Nie drukujcie jego portretów na plakatach, na ceratach, na talerzach, na książkach, na papierośnicach. Nie brązujcie Lenina. Nie pozbawiajcie go żywego kroku i człowieczego oblicza, które on potrafił ocalić – kierując historią. Lenin to ciągle jeszcze nasz współczesny. Jest pośród żywych”.

[Edward Balcerzan Włodzimierz Majakowski. Wydawnictwo: Czytelnik 1984, s.113]

[ Lenin to dla Lef-owców metafora teraźniejszości]

Dawid Jakubowski