78. rocznica Bitwy pod Lenino

10 października miały miejsce uroczystości w Bytomiu z okazji 78. rocznicy Bitwy pod Lenino, zorganizowane przez Stowarzyszenie Tradycji Ludowego Wojska Polskiego im. Generała Zygmunta Berlinga.

Na pamiątkę tego wydarzenia w Polsce Ludowej obchodzono Święto Wojska Polskiego. Delegacja KPP złożyła kwiaty pod pomnikiem Wolności i Zwycięstwa w Bytomiu.

Chwała bohaterom spod Lenino i wszystkim tym, którzy przyczynili się do zwycięstwa nad faszyzmem!

Bitwa pod Lenino miała miejsce w dniach 12-13 października 1943 r. w pobliżu miasteczka Lenino nad rzeką Miereją na wschodniej Białorusi (8 km od granicy z Rosją). 33. Armia Frontu Zachodniego wraz z 1. Polską Dywizją Piechoty im. Tadeusza Kościuszki zmierzyła się z 337. Dywizją Piechoty Wehrmachtu wspieraną przez odwody XXXIX Korpusu Pancernego. Polscy żołnierze pierwszy raz wzięli udział na froncie wojennym w tej bitwie i rozpoczęli szlak bojowy Ludowego Wojska Polskiego.

Drogą najkrótszą – w rocznicę bitwy pod Lenino

W 76 rocznicę bitwy pod Lenino przypominamy tekst rocznicowy: K. G., „Drogą najkrótszą” „Dziennik Łódzki”, Łódź, niedziela 12 października 1947 r., Rok III, Nr 280 (830), s. 1.

„Przed czterema laty niedaleko Smoleńska rozegrała się w dniach 12-ym i 13-ym bitwa, która przeszła do historii jako „bitwa pod Lenino”.

Większość polskich konspiracyjnych „gazetek” w kraju fakt ten zbagatelizowała.
Jedynie wściekłość Niemców, którzy gwałtownie wmawiali społeczeństwu polskiemu, że żołnierze polscy walczyli „pod przymusem”, że przy pierwszej sposobności przechodzą na stronę niemiecką itp. brednie, wskazywały, iż hen na Białorusi nastąpił fakt o poważnym, zasadniczym znaczeniu.

Nie minął rok, a żołnierze spod Lenino wyzwalać zaczęli wespół z Armią Czerwoną, polską ziemię.

Prawda o Lenino i historyczne znaczenie tej bitwy okazały się w całej pełni.

Tu zaczął się wspaniały szlak bojowy polskiego żołnierza I-ej Armii.

Tu pełnym blaskiem zajaśniało bohaterstwo szeregowców i oficerów, w szeregach których obok mężczyzn walczyły kobiety.

Żołnierze – Kościuszkowcy pod Lenino pierwszy raz znaleźli się w boju i mimo dużych sił przeciwnika przełamali linię nieprzyjacielskiej obrony, sforsowali rzekę i zajęli dwie wsie w pobliżu miasteczka Lenino.

Nie jest najważniejsze, że zdobyli owe miejscowości.

Najważniejsze jest to, że potrafili wykonać przydzielone im zadanie bojowe.

Dobry znak na przyszłość.

Chcąc właściwie ocenić znaczenie bitwy pod Lenino, nie można jej rozpatrywać w oderwaniu od rozgrywających się wówczas wypadków.

Dopiero w ich świetle znaczenie epizodu, jaki bitwa ta stanowiła w przebiegu ogólnych działań wojennych, nabiera szczególnej mocy i wyrazistości.

Jaki był najważniejszy front w czasie zmagań z machiną wojenną hitleryzmu?

Niewątpliwie front wschodni.

Na tym froncie zadecydować się miały losy wojny.

Żołnierz polski, jednostki wojska polskiego walczyły jednak aż po wrzesień 1943 r. na wszystkich frontach działań wojennych, z wyjątkiem właśnie tego jednego, najważniejszego – frontu wschodniego.

Polacy wykrwawili się w Norwegii i Cyrenajce, we Francji i na oceanach.

Nie było ich tylko na tym froncie, który istotnie zamykał drogę do Ojczyzny, którego przełamanie oznaczało wolność dla Polski.

Było to wynikiem nie postawy żołnierzy, ale błędnych kalkulacji polskich polityków emigracyjnych.

Stworzenie I-ej Dywizji, bitwa pod Lenino – stały się pierwszymi oznakami, że powstał prąd, który w sposób zdecydowany, aktywny zaczyna realizować nakazy polskiej racji stanu, nakazy patriotyzmu – wbrew londyńskim politykierom i ponad ich głowami.

Bitwa pod Lenino to pierwszy krok na najkrótszej drodze, która wiodła żołnierza do Ojczyzny, naród – do wolności.

K. G.”

Powyższy, okolicznościowy i historyczny materiał źródłowy przesłał Ryszard Rauba

73 Rocznica Bitwy pod Lenino

14671197_1105610279492895_1258885369953050738_n

12 października 2016 r. w godzinach południowych na Cmentarzu Żołnierzy Wojska Polskiego we Wrocławiu-Oporowie odbyła się uroczystość upamiętnienia 73 Rocznicy Bitwy pod Lenino, stoczonej przez żołnierzy 1.Dywizji im Tadeusza Kościuszki z wojskami hitlerowskich Niemiec. Była to pierwsza bitwa żołnierza polskiego z odwiecznym wrogiem na froncie wschodnim 2. wojny światowej, która ze względu na zaciekłość oporu nieprzyjaciela i poniesione straty była nazywana krwawym chrztem bojowym 1. Dywizji.

12-13.X.1943 r. pod Lenino przebiegał front wojenny między Wehrmachtem a Armią Czerwoną. 1.Dywizja znalazła się w tym rejonie po długim marszu z Sielc nad Oką, gdzie od maja 1943 była formowana i ćwiczona do wypełniania zadań bojowych. Jej dowódcą był gen. Zygmunt Berling, którego nazwisko dziś jest niesprawiedliwie wykreślane z pamięci narodowej i publicznej. Dywizja weszła w skład radzieckiej 33. armii Frontu Zachodniego i miała za zadanie przełamanie obrony niemieckiego 89 korpusu 4. armii nad rzeką Miereją między wsią Synojewo i Lenino, opanowanie wsi Połzuchy, Trygubowo i rozwinięcie natarcia w kierunku Dniepru.

12 października rano Dywizja rozpoczęła atak, sforsowała Miereję, zdobyła wieś Połzuchy i podeszła pod Trygubowow, gdzie napotkała na silny opór nieprzyjaciela i wieś przechodziła z rąk do rąk. Realizację zadania utrudniały bagnisty teren, zła pogoda i brak dokładnego rozpoznania sił nieprzyjaciela. Narastały straty i bitwa była kontynuowana w następnym dniu. Postawione zadanie zostało wykonane częściowo. W nocy z 13/14 X Dywizja została wycofana z linii frontu. Straty po stronie polskiej były znaczne: 502 zabitych, 663 zaginionych, 1776 rannych. Porównywalne były straty po stronie niemieckiej, przy czym znacznie większa była liczba zabitych.

Dzień bitwy pod Lenino był świętem Ludowego Wojska Polskiego i na miejscu bitwy władze Polski Ludowej i radzieckie wybudowały monumentalny pomnik Mauzoleum. Obecnie bitwa pod Lenino traktowana jest w oficjalnej historiografii wojskowej bardziej jako wydarzenie polityczne niż operacyjno-wojskowe. Była takim i takim. 1. Dywizja powstała w okresie załamania się stosunków między rządem radzieckim a rządem polskim w Londynie w rezultacie wyprowadzenia z ZSRR armii gen. W.Andersa do Iranu i na Bliski Wschód. Licząca prawie 100 tyś żołnierzy polska armia mogła odegrać w 1942/43 r. (bitwa pod Stalingradem) ważną rolę w walce z Niemcami u boku Armii Radzieckiej i w ten sposób przyczynić się do przezwyciężenia niedobrych stereotypów i umacniać braterstwo broni z żołnierzem radzieckim w walce ze wspólnym wrogiem. Była szansa nowego Grunwaldu, na który trzeba było czekać dopiero w Berlinie za sprawą odrodzonego Ludowego Wojska Polskiego. Ten sojusz był potrzebny nie tylko wojsku, ale także licznym Polakom znajdującym się w Związku Radzieckim, którzy mogli uzyskać lepsze warunki pobytu. Inną sprawą była kwestia katyńska, która pogłębiła nieufność.

Dopiero za sprawą starań polskich komunistów w ZSRR, Związku Patriotów Polskich, kierowanego przez Wandę Wasilewską udało się przekonać Stalina, rząd radziecki, że tysiące młodych Polaków chcą bić się z hitlerowcami ramię w ramię z armią radziecką i że chcą oni walczyć i budować nową ludową Polskę. Związek Radziecki pomógł wyposażyć odrodzone Wojsko Polskie w broń i niezbędne zaopatrzenie. Znaczenie 1. Dywizji i bitwy pod Lenino polegało na tym, że stały się one fundamentem organizacyjnym i ideowo-politycznym nowego Ludowego Wojska Polskiego. Z czasem powstał 1. Korpus Sił Zbrojnych, 1. Armia i 2.Armia Wojska Polskiego, które zwycięsko walczyły o wyzwolenie Warszawy, na Wale Pomorskim i brały udział w zdobyciu Berlina, Budziszyna, Drezna, wyzwoleniu Pragi czeskiej. Bojowe zasługi 1. Dywizji i Ludowego Wojska Polskiego są historyczne i weszły na trwałe w pamięć historyczną narodu polskiego. Nie mogą ich przesłonić manipulacje reakcyjno-prawicowych polityków ani nierzetelnych niektórych historyków. Pamięć o bohaterach spod Lenino i z innych pól bitewnych, podobnie jak ofiary na innych frontach walki z niemieckim faszyzmem, nigdy nie zaginie.

W uroczystości we Wrocławiu wziął udział Poczet Sztandarowy i Orkiestra Wojskowa Garnizonu Wrocławskiego, delegacje licznych jednostek wojskowych Wojska Polskiego, w tym Wyższej Oficerskiej Szkoły Wojsk Lądowych im. Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu. Obecne były liczne delegacje kombatantów z Wrocławia, Krakowa i licznych miast Dolnego Śląska (ze sztandarami), w tym żyjący jeszcze uczestnicy Bitwy pod Lenino. Były także delegacje reprezentujące wojewodę dolnośląskiego, sejmiku dolnośląskiego, w tym radny Marek Dyduch, który wygłosił patriotyczne przemówienie, prezydenta miasta Wrocławia i innych organizacji. Głos zabrał też poseł na Sejm Jacek Protasiewicz. Uroczystość była okazją dla awansowania i wyróżnienia aktywnych kombatantów.

Przygotowanie i prowadzenie uroczystości było udziałem Związku Kombatantów Wojska Polskiego i jego prezesa we Wrocławiu płk w st. spoczynku Krzysztofa Majera.

W uroczystości wzięła udział delegacja Komunistycznej Partii Polski – Okręg we Wrocławiu w składzie Walerian Kozica i Zbigniew Wiktor, która złożyła wiązankę biało-czerwonych kwiatów z napisem na szarfach Bohaterom Bitwy pod Lenino w 73 Rocznicę – Komunistyczna Partia Polski.

Zbigniew Wiktor, Wrocław, 13.X.2016 r.