Lata 1919-1930

15 stycznia 1919 r. – Na ulicach Berlina w dzielnicy Wilmersdorf aresztowano Karla Liebknechta, Różę Luksemburg i Wilhelma Piecka (który zdołał zbiec) po udziale w powstaniu robotniczym, które objęło tzw. dzielnicę prasową. Policja przekazała więźniów członkom Freikorpsu, którzy po przesłuchaniu ich pobili i zabili strzałem z pistoletu w skroń w hotelu Eden-Hotel przez oficera, zagorzałego zwolennika militaryzmu i handlarza bronią Waldemara Pabsta. Spośród postawionych później w stan oskarżenia morderców Otto Wilhelm Runge oraz Heinz von Pflugk-Hartung zostali skazani na nieznaczne kary więzienia, zaś Hermann Souchon po przedłużającym się procesie nie został ukarany, a po przejęciu władzy przez hitlerowców objęła go amnestia. Mocodawcy morderców nigdy nie byli sądzeni. Przywódca grupy oprawców, Waldemar Pabst, w obawie przed aresztowaniem zbiegł po II wojnie światowej do Szwajcarii, skąd jednak wrócił po jakimś czasie do Niemiec. Jak twierdził w 1962 w wywiadzie dla tygodnika „Spiegel”, morderstwa dokonano z polecenia socjaldemokratycznego ministra wojska, Gustava Noskego, zaś w krycie sprawców zaangażował się sam prezydent Ebert.

2-6 marca 1919 r. – Odbył się pierwszy kongres Trzeciej Międzynarodówki, znanej jako Międzynarodówka Komunistyczna lub Komintern, w Moskwie. Została założona przez 19 partii komunistycznych, a wśród nich także Komunistyczną Partię Polski. Komintern został rozwiązany 15 maja 1943 przez Józefa Stalina, a w miejsce Międzynarodówki Komunistycznej powołano w 1947 r. Biuro Informacyjne Partii Komunistycznych i Robotniczych, zwane Kominformem, którego zadaniem było koordynowanie działalności europejskich partii komunistycznych. W 2013 r. z inicjatywy Komunistycznej Partii Grecji powstała Inicjatywa Partii Komunistycznych i Robotniczych, która realizuje to zadanie.

16/17 sierpnia – 24 sierpnia 1919 r. – Pierwsze Powstanie Śląskie pod dowództwem Alfonsa Zgrzebnioka.

23 – 28 sierpnia 1919 r. – Powstanie sejneńskie na Litwie.

19/20 sierpnia – 25 sierpnia 1920 r. – Drugie Powstanie Śląskie.

2/3 maja – 5 lipca 1921 r. – Trzecie Powstanie Śląskie.

19 września – 2 października 1923 – Drugi Zjazd Komunistycznej Partii Rzeczypospolitej Polskiej w Bołszewie pod Moskwą, który dokonał przede wszystkim rewizji dawnych błędów programowych w kwestii chłopskiej i narodowościowej, przejętych od SDKPiL. W związku z odrzuceniem reformy rolnej przez koalicję „Piasta” z Chjeną na rzecz dobrowolnej parcelacji KPRP głosiła postulaty wywłaszczenia ziemi obszarniczej z inwentarzem i jej podział pomiędzy chłopów bezrolnych i małorolnych.

23-29 września 1923 r. – Wybuchło powstanie robotniczo-chłopskie w Bułgarii, zainicjowane przez Bułgarską Partię Komunistyczną w odpowiedzi na prawicowy, wojskowy zamach stanu.

23-24 października 1923 r. – Wybuchło powstanie robotnicze w Hamburgu, kierowane przez Komunistyczną Partię Niemiec, które było kulminacją wzburzenia rewolucyjnego w Niemczech w roku 1923.

3 maja 1926 r. – Początek 10-dniowego powszechnego strajku generalnego w Wielkiej Brytanii, zwołanego przez Kongres Związków Zawodowych (TUC – Trade Union Congress) w ramach wsparcia solidarnościowego dla strajkujących górników w północnej Anglii, Szkocji i Walii. Udział w nim wzięło ponad 2 miliony robotników (zwłaszcza drukarze, dokerzy, kolejarze, pracownicy transportu i pracownicy zakładów energetycznych) w całym kraju. Strajk rozpoczęli drukarze londyńscy, którzy odmówili wydrukowania Daily Mail z krytycznym w stosunku do strajkujących i związkowców artykuł. Do złamania strajków wojsko stworzyło specjalne grupy łamistrajków i korzystało z skrajnie prawicowych grup paramilitarnych. Rząd wysłał nawet okręt wojenny przeciwko robotnikom w londyńskiej dzielnicy Newcastle. Strajkujący zorganizowali się w gęstą sieć komitetów dzielnicowych, koordynujących działania strajkujących, tworzących anty-łamistrajkowe blokady zakładów pracy i organizujących publiczne mitingi, pikiety i demonstracje. Przez cały czas strajku Centrala TUC prowadziła tajne rokowania z rządem w celu zakończenia strajku. To otworzyło robotnikom oczy na prawdziwą naturę związków zawodowych, które okazały się fałszywymi reprezentantami klasy robotniczej i katalizatorem tłumiącym prawdziwą siłę organizację robotników – samorządność i solidarność.

12 maja 1926 r. – Józef Piłsudski dokonał wojskowego zamachu stanu.

15 lipca 1927 r. – Wskutek uniewinnienia wyrokiem sądu z 14 lipca winnych (prawicowych bojówkarzy) śmierci 40-letniego robotnika i 8-letniego dziecka z 30 stycznia 1927 r. cała lewica odpowiedziała strajkiem generalnym, którego hasłem była dymisja kanclerza Seipela (Seipel wspierał rozwój prawicowych bojówek, które uznawał za pożyteczne w walce z opozycyjną lewicą). Doszło do regularnej bitwy pod Pałacem Sprawiedliwości w Wiedniu, w którym zginęło 84 demonstrantów i 5 policjantów, a rannych było ponad tysiąc osób.

14 października 1928 r. – Powszechny i zwycięski strajk włókniarzy w Łodzi i w okręgu łódzkim, kierowany przez komunistów.