KPP wobec planów PO wprowadzenia 6 dniowego tygodnia pracy

Komunistyczna Partia Polski opowiada się przeciwko propozycji zmian w Kodeksie Pracy umożliwiających zatrudnienie dłuższe niż 5 dni w tygodniu. W ostatnich latach w Polsce wydłużono czas pracy poprzez między innymi podniesienie wieku emerytalnego do 67 lat, a także wprowadzenie zmian pozwalających na pracę dłuższą niż 8 godzin dziennie, zależnie od interesu kapitalistów, zupełnie nie licząc się z potrzebami socjalnymi zatrudnionych Średni tygodniowy czas pracy w Polsce należy do najdłuższych w Unii Europejskiej. Dłużej pracują jedynie Grecy. Przy czym polscy pracownicy zarabiają o wiele mniej niż obywatele krajów Europy Zachodniej.

Proponowane przez PO zmiany służą interesom wielkiego biznesu takiego jak sieci handlowe czy korporacje. Są wynikiem nacisku lobby kapitalistów i grup uprzywilejowanych w obecnym systemie.

Wydłużenie tygodnia pracy nie rozwiąże problemów społecznych, zwiększy wyzysk ludzi pracy, przyczyni się do dalszego wzrostu bezrobocia. Będzie się wiązało z przemęczeniem i zmniejszeniem zasobów czasu wolnego pracowników.

W sytuacji narastającego bezrobocia z jednej, a automatyzacji pracy i nowych rozwiązań technicznych z drugiej strony, zmiany powinny iść w przeciwnym kierunku, aby umożliwić pracownikom pracę w krótszym wymiarze czasu i tym samym zwiększyć liczbę zatrudnionych.

W PRL, gdy brakowało rąk do pracy, za jej świadczenie w nadgodzinach płacono godziwie, 50% za dwie pierwsze godziny i 100% więcej za resztę. W niedzielę i święta 100% za wszystkie, traktowano to jako konieczność limitowaną do 200 nadgodzin w roku. Teraz wywodzący się z Solidarności rząd chce zlikwidować następny przepis wynikający z  21 postulatów sierpniowych.

Aby nie dopuścić do dalszych, niekorzystnych dla pracowników zmian w kodeksie pracy, powinniśmy sprzeciwić się projektowi dłuższego tygodnia pracy, już teraz, na etapie, gdy został skierowany przez posłów PO do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, a następnie pierwszego czytania w Sejmie.

Komunistyczna Partia Polski w sprawie PKP

Przyczyną obecnej sytuacji PKP są długoletnie zaniedbania, świadome działania podjęte na początku tzw. „przemian ustrojowych”, których celem było przejęcie transportu towarowego przez powstające prywatne przedsiębiorstwa transportu drogowego, którym praktycznie bezpłatnie udostępniono sieć dróg nieprzystosowanych w pełni do obsługi ciężkich pojazdów drogowych (TIRY).

Efektem było niszczenie nawierzchni dróg, remontowanych na koszt podatników.

PKP, zyskowna w PRL w zakresie transportu towarowego, nie miała szans w tej konkurencji, obciążona wszystkimi kosztami utrzymania infrastruktury sieci.

Rozbicie spójnego organizmu gospodarczego na pseudo-konkurujące ze sobą spółki, dało taki sam efekt jak w innych firmach – lawinowy wzrost biurokracji, kosztów utrzymania zarządów i spadek efektywności zarządzania. To szczególnie jest widoczne w świadczących usługi publiczne PKP.

Sposobem na poprawę jest ponowna integracja firmy pod sprawnym zarządem i znaczne zwiększenie szybkości i jakości połączeń kolejowych, aby dojazd koleją był znacząco szybszy, dogodniejszy i wygodniejszy od transportu samochodowego.   To nie będzie możliwe bez finansowej  pomocy państwa, stwarzającego priorytet dla szynowej komunikacji zbiorowej, bardziej ekonomicznej i ekologicznej, zwłaszcza, że rozwój infrastruktury kolejowej jest możliwy z wykorzystaniem już istniejących linii i nie wymaga tak wielu nowych terenów.

Rozwinięta sieć kolejowa oraz tanie, powszechne usługi transportowe były dorobkiem i chlubą demokratycznego, ludowego Państwa Polskiego oraz stanowiły ważne ogniwo spinające gospodarkę narodową. Począwszy od czasów transformacji ustrojowej ulegają one postępującej degradacji. Degradacja ta nie jest winą konkretnego rządu czy osoby, o czym próbują nas przekonać media, zrzucając odpowiedzialność za obecny bałagan na kolei na ministra Grabarczyka. Grabarczyk będąc ministrem wybitnie nieudolnym sam nie mógł jednak doprowadzić do takiej ruiny kolei. Ta jest wynikiem wieloletnich zaniedbań i świadomie prowadzonej od ponad dwudziestu lat polityki. Polityka faworyzowania transportu samochodowego nad kolejowym doprowadziła do likwidacji tysięcy kilometrów linii kolejowych (około 6 tys. od 1990 r.) i pogorszenia stanu pozostałych, dewastacji dworców, zmniejszenia liczebności  i pogorszenia stanu technicznego taboru kolejowego, niemal całkowitej likwidacji krajowego przemysłu kolejowego. Doprowadzono do rozczłonkowania sieci kolejowej, nieruchomości i obsługi na poszczególne spółki. Lokalny transport osobowy zrzucono na barki samorządów.

Skutki tej polityki są dziś aż nadto widoczne. Godzą one przede wszystkim w interesy zwykłych ludzi. Wiele osób straciło możliwość taniego, szybkiego i wygodnego dojazdu do pracy, jakość usług jest skandaliczna, a prędkość poruszania się pociągów jest niższa niż na początku XX wieku. Upadek kolei to także dotkliwy cios dla przemysłu, który nie może się obyć bez sprawnego transportu.

Statystyki są bezlitosne i nie pozostawiają złudzeń, że przyczyna obecnego stanu leży po stronie zaniedbywania kolei i niedostrzegania jej znaczenia przez wszystkie rządy od 1989 roku poczynając. Od upadku PRL następuje stałe zmniejszanie się ilości przewozów pasażerskich i towarowych, systematycznie likwidowane są też linie kolejowe. Kolejowy transport osobowy stanowi zaledwie 1/3, a towarowy to tylko 70% stanu u schyłku PRL-u. Nie da się tego wytłumaczyć wyłącznie większą dostępnością samochodów.

Komunistyczna Partia Polski jest przekonana, że polityka w zakresie kolei zmierza do ich prywatyzacji. Podobnie jak miało to miejsce w przeszłości z wieloma państwowymi zakładami, a obecnie dzieje się chociażby ze służbą zdrowia, dąży się do postawienia kolei    w takiej krytycznej sytuacji, aby społeczeństwo samo doszło do przekonania, że jedynym ratunkiem dla niej jest sprzedaż prywatnemu kapitałowi. W takim wypadku, klasa polityczna która sprzeda kolej za bezcen, przeistoczy się w oczach nieuświadomionego politycznie społeczeństwa i garstki tzw. „ekspertów” z grabarzy kolei w ich uzdrowicieli i wybawców.

Komunistyczna Partia Polski takiej polityce się przeciwstawia. Żądamy konsolidacji kolei w jeden organizm gospodarczy pod sprawnym nadzorem skarbu państwa bez zbędnego balastu biurokracji i rozrośniętych obecnie ponad zdrowy rozsądek struktur zarządczych. Kolej powinna ponownie stać się dobrem powszechnym o standardzie odpowiadającym wymogom rozwiniętego społeczeństwa. Obowiązkiem państwa powinno być rozwijanie komunikacji publicznej – w tym kolejowej w szczególności – gdyż   jest to transport tani, efektywny i ekologiczny. Będziemy bronić kolei państwowych pod hasłem: „Sprawna kolej ważniejsza niż autostrady” i „Tiry na tory”.

II Plenum KPP, 15.01.2011

Oświadczenie KPP ws. Tajnych więzień CIA w Polsce

Komunistyczna Partia Polski domaga się osądzenia i ukarania osób winnych zgody na zlokalizowanie w Polsce tajnych więzień CIA, w których torturowano więźniów podejrzanych o terroryzm. Stosowanie tortur to złamanie podstawowych praw człowieka. Ponadto podejrzanych pozbawiono prawa do uczciwego procesu oraz obrony. Byli wśród nich ludzie przypadkowi, porywani i więzieni ze względu na podobieństwo do poszukiwanych terrorystów lub dostarczeni przez afgańskich sojuszników Waszyngtonu otrzymujących nagrody za każdego schwytanego taliba. Żaden z więźniów nie został skazany prawomocnym wyrokiem, ani nawet nie stanął przed sądem.

Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, nakazujący wypłacenie przez Polskę odszkodowań za łamanie praw człowieka to kolejny dowód tego, jak daleko Polska odeszła od demokratycznych standardów w ramach tak zwanej „wojny z terroryzmem”  i wasalnej postawy wobec USA.

Za skandaliczne uważamy wypowiedzi Leszka Millera, który zamiast przepraszać za wplątanie Polski w aferę z więzieniami CIA uznaje wyrok Trybunału za „niemoralny”. Leszek Miler oraz inni politycy SLD odpowiadają za wasalną politykę wobec Waszyngtonu, prowadzoną w czasach gdy sprawowali władzę.  Przypominamy, że jeszcze niedawno ci sami ludzie zaprzeczali istnieniu jakichkolwiek tajnych więzień CIA. Dopiero obnażenie tych kłamstw zmusiło ich do zmiany linii obrony. Dziś prezentują brak jakiejkolwiek refleksji i dowodzą, że wszelkie zapewnienia o nowej jakości SLD oraz jego zwrocie na lewo to tylko puste slogany.

Uważamy, że koszty wyroku ETPC powinni ponieść nie obywatele Polski, ale politycy odpowiedzialni za udostępnienie polskiego terytorium CIA. Politycy ci powinni stanąć przed Trybunałem Stanu, a motywy ich działania oraz korzyści jakie odnieśli ze współpracy z CIA zostać zbadane i ujawnione.

 

Krajowy Komitet Wykonawczy

Komunistycznej Partii Polski

26.07.2014 r.

Potępienie ludobójstwa i represji politycznych na Ukrainie

Komunistyczna Partia Polski zdecydowanie potępia barbarzyńskie ataki na ludność Związku Republik Ludowych, prowadzone przez ukraińskie wojsko z użyciem broni ciężkiej i artylerii. W wyniku działań ukraińskiej armii i grup paramilitarnych zginęło już kilkaset osób. Naloty na Donieck, Ługańsk i inne miasta wschodniej Ukrainy wymierzone są przede wszystkim w ludność cywilną. Mieszkańcy Donbasu są też pozbawiani wody i elektryczności, a warunki w których żyją stają się tragiczne. Władze w Kijowie celowo dążą do wyniszczenia terytorium republik ludowych, powodując katastrofę humanitarną, mającą miejsce przy milczącej zgodzie krajów Unii Europejskiej i USA. Przed działaniami zbrojnymi z obszaru objętego wojną oraz represjami na terytorium Federacji Rosyjskiej uciekło już ponad 130 tysięcy osób pozbawionych perspektyw oraz środków do życia. Nie mogą liczyć na międzynarodowe wsparcie, a informacja o nich jest pomijana przez media, zarówno w Polsce, jak i na zachodzie Europy.

W tym samym czasie gdy trwają ataki na teren Donieckiej i Ługańskiej Republik Ludowych, władze Ukrainy przygotowują grunt pod nowe wybory parlamentarne. Podejmują działania zmierzające do delegalizacji Komunistycznej Partii Ukrainy. Ataki na działaczy KPU i innych opozycyjnych ugrupowań oraz ograniczanie wolności słowa pokazują jak daleka od demokratycznych standardów jest ukraińska polityka. Opanowane przez oligarchów władze wszelkimi środkami, włącznie z napaściami oraz politycznymi morderstwami, dążą do likwidacji opozycji.

Przypominamy, że ograniczanie swobody działania komunistów ma miejsce w tym samym czasie gdy neofaszyści swobodnie demonstrują na ulicach Kijowa, Lwowa i innych miast zachodniej Ukrainy. Przedstawiciele partii Swoboda, odpowiedzialni za ataki na przeciwników politycznych, między innymi na terenie parlamentu, nie ponoszą za to żadnych konsekwencji, a władze korzystają w wojnie domowej ze wsparcia neofaszystowskich ochotników.

Gdyby w tych warunkach odbyły się wybory parlamentarne, nie spełniałby podstawowych wymogów pluralizmu i demokracji. Nie może być mowy o wolnych wyborach, gdy w kraju toczy się wojna domowa.

KPP domaga się od ukraińskich władz natychmiastowego zaprzestania działań wojennych oraz swobody działania organizacji komunistycznych.

 

Krajowy Komitet Wykonawczy

Komunistycznej Partii Polski

26.07.2014 r.

Masakra ludu Palestyny musi się zakończyć

WSPÓLNE STANOWISKO PARTII KOMUNISTYCZNYCH I ROBOTNICZYCH.

MASAKRA LUDU PALESTYNY MUSI SIĘ ZAKOŃCZYĆ!

My, przedstawiciele partii komunistycznych i robotniczych podpisanych pod stanowiskiem potępiamy barbarzyńskie i bandyckie ataki państwa Izrael na lud Palestyny.
Wyrażamy pełną solidarność z ludem Palestyny i wzywamy pracowników na całym świecie do mobilizacji aby wzmocnić potępienie Izraela oraz aby w praktyczny sposób wyrazić solidarność z ludem Palestyny.
Stany Zjednoczone również ponoszą ogromną odpowiedzialność za te krwawe wydarzenia poprzez wspieranie na wszelkie sposoby Izraela w jego ucisku oraz masakrowaniu ludu Palestyny.
UE również ponosi odpowiedzialność, ponieważ zajmuje stanowisko „równego dystansu” do ofiary i sprawcy i jednocześnie rozwija współpracę ekonomiczno-polityczną oraz militarną z Izraelem.
Partie komunistyczne i robotnicze podpisane pod stanowiskiem domagają się:
– potępienia przestępstw wobec ludu Palestyny,
– natychmiastowego powstrzymania bombardowań i ofensywy lądowej przeciwko ludowi Palestyny,
– natychmiastowego zwolnienia wszystkich więźniów politycznych z izraelskich więzień,
– zburzenia muru granicznego oraz zniesienie wszelkich form blokady Palestyńczyków w Jerozolimie, na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy,
– natychmiastowego powstrzymania osadnictwa i wycofania osadników osiedlonych poza granicami z 1967 roku,
– powrotu palestyńskich uchodźców do domów zgodnie z odpowiednimi postanowieniami ONZ,
– anulowania wszystkich wspólnych ćwiczeń wojskowych i porozumień militarnych z Izraelem,
– utworzenia palestyńskiego państwa w granicach z 1967 roku i Wschodnią Jerozolimą jako stolicą.

ENGLISH VERSION JOINT STATEMENT OF COMMUNIST AND WORKERS’ PARTIES

1.    Komunistyczna Partia Albanii
2.    PADS, Algieria
3.     Komunistyczna Partia Australii
4.    Demokratyczna Postępowa Trybuna, Bahrajnu
5.    Komunistyczna Partia Bangladeszu
6.    Robotnicza Partia Bangladeszu
7.    Robotnicza Partia Belgii
8.    Brazylijska Partia Komunistyczna
9.    Komunistyczna Partia Brazylii
10.    Komunistyczna Partia Brytanii
11.    Nowa Komunistyczna Partia Brytanii
12.    Partia Bułgarskich Komunistów
13.    Komunistyczna Partia Kanady
14.    Komunistyczna Partia Chile
15.    Socjalistyczna Robotnicza Partia Chorwacji
16.    AKEL, Cypr
17.    Komunistyczna Partia Czech i Moraw
18.    Komunistyczna Partia w Danii
19.    Komunistyczna Partia Danii
20.    FARC-EP , PCCC
21.    Komunistyczna Partia Finlandii
22.    Zjednoczona Komunistyczna Partia Gruzji
23.    Niemiecka Partia Komunistyczna
24.    Komunistyczna Partia Grecji
25.    Węgierska Partia Robotnicza
26.    Komunistyczna Partia Indii
27.    Komunistyczna Partia Indii (Marksistowska)
28.    Partia Tudeh, Iran
29.    Komunistyczna Partia Irlandii
30.    Robotnicza Partia Irlandii
31.    Partia Włoskich  Komunistów
32.    Jordańska Partia Komunistyczna
33.    Komunistyczna Partia Luksemburga
34.    Komunistyczna Partia Malty
35.    Komunistyczna Partia Meksyku
36.    Socjalistyczna Partia Ludowa – Narodowe Zrzeszenie Polityczne, Meksyk
37.    Nowa Komunistyczna Partia Holandii
38.    Komunistyczna Partia Norwegii
39.    Komunistyczna Partia Pakistanu
40.    Komunistyczna Partia Palestyny
41.    Palestyńska Partia Ludowa
42.    Komunistyczna Partia Peru
43.    Komunistyczna Partia Filipin (PKP-1930)
44.    Komunistyczna Partia Polski
45.    Portugalska Partia Komunistyczna
46.    Komunistyczna Partia Rumunii
47.    Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej
48.    Rosyjska Komunistyczna Partia Robotnicza
49.    Nowa Komunistyczna Partia Jugosławii, Serbia
50.    Partia Komunistów Serbii
51.    Komunistyczna Partia Słowacji
52.    Komunistyczna Partia Południowej Afryki
53.    Komunistyczna Partia Hiszpanii
54.    Komunistyczna Partia Ludu Hiszpanii
55.    Komunistyczna Partia Katalonii, Hiszpania
56.    Komunistyczna Partia Sudanu
57.    Komunistyczna Partia Szwecji
58.    Syryjska Partia Komunistyczna
59.    Związek Komunistów Ukrainy
60.    Komunistyczna Partia USA
61.    Komunistyczna Partia Wenezueli

Inne Partie
1.    Partia Pracy Austrii
2.    Komunistyczna Robotnicza Partia Białorusi
3.    Związek Komunistów Bułgarii
4.    Biegun Komunistycznego Odrodzenia we Francji
5.    Związek Rewolucyjnych Komunistów Francji
6.    Komunistyczna Partia Macedonii
7.    Partia Komunistyczna, Włochy
8.    Galicyjski Związek Ludowy, Hiszpania
9.    Komunistyczna Partia, Szwecja
10.  Partia Komunistów, USA

Kondolencje i wyrazy poparcia dla walki tureckich górników [with Eng. ver.]

Komunistyczna Partia Polski wyraża poparcie dla walki tureckich górników i organizacji pracowniczych protestujących po śmierci górników w kopalni Soma.

Ta śmierć nie była wynikiem wypadku, ale morderstwem popełnionym przez szefów i kapitalistów. Ludzie zginęli w wyniku braku odpowiednich procedur bezpieczeństwa, warunków pracy oraz kwalifikacji.

Gdy kopalnie i fabryki są prywatyzowane bezpieczeństwo robotników jest zagrożone. Dla kapitalistów znaczy ono mniej niż ich zyski.

Przekazujemy nasze kondolencje rodzinom i przyjaciołom ofiar tej masakry.

Jednocześnie potępiamy tureckie władze za używanie siły przeciwko pracownikom protestującym po śmierci górników. Pokazuje to, że tureckie państwo służy interesom kapitalistów i pomaga im wyzyskiwać klasę pracującą.

W imieniu KPP

Krzysztof Szwej

Przewodniczący

Condolences and support for the struggle of Turkish miners

Communist Party of Poland express its support for the struggle of Turkish miners and workers organizations protesting after death of miners in Soma mine.

This death was not a result of an accident but murder committed by the bosses and capitalists. People died because of lack of adequate safety regulations, work conditions and training.

When coal mines and factories are being privatised safety of workers is endangered. To capitalists they mean less than profits.

We send our condolences to families and friends of victims of this massacre.

At the same time we condemn Turkish authorities for using force against workers protesting after death of miners. It shows that Turkish states serves interests of the capitalists and helps them to exploit the working class.

On behalf of the Communist Party of Poland

Krzysztof Szwej

Chairman

Kondolencje KPP dla KKE. KPP’s condolences for KKE

Kondolencje w związku ze śmiercią towarzysza Babisa Angourakisa

Do KC Komunistycznej Partii Grecji

Drodzy towarzysze,

Z przykrością dowiedzieliśmy się o śmierci towarzysza Babisa Angourakisa. W imieniu Komunistycznej Partii Polski proszę KKE oraz grecką klasę pracującą o przyjęcie naszych najgłębszych kondolencji z powodu tej straty.

Jest to również wielka strata dla światowego ruchu rewolucyjnego. Towarzysz Angourakis, euro parlamentarzysta KKE i kandydat w wyborach do Parlamentu Europejskiego przez wiele lat pracował na rzecz międzynarodowej współpracy partii komunistycznych. W pełni doceniamy jego wkład. Mieliśmy tez kilkakrotnie okazję spotkać się z nim.

Życie, praca i oddanie towarzysza Anguorakisa będzie wzorem dla młodszych pokoleń komunistów w Grecji i na całym świecie.

W imieniu KPP

Krzysztof Szwej

Przewodniczący

Condolences on the Passing away of Comrade Babis Angourakis

To the CC of the Communist Party of Greece

Dear Comrades,

We are saddened to hear about passing away of comrade Babis Angourakis. On behalf of the Communist Party of Poland I ask the Communist Party of Greece and Greek working class to accept our deepest condolences on your loss.

This is also a great loss for the whole world revolutionary movement. Comrade Babis Angourakis, MEP of the KKE and candidate for the EU Parliamentary elections, for many years worked for the international cooperation of communist parties. We highly appreciate his contribution. We had the opportunity to meet him personally several times.

The work, life and dedication of comrade Babis Angourakis will become an example for a younger generations of communists in Greece and worldwide.

On behalf of the Communist Party of Poland

Krzysztof Szwej

Chairman

Przeciwko próbom destabilizacji sytuacji w Wenezueli

Komunistyczna Partia Polski wyraża zaniepokojenie falą przemocy przetaczającą się przez Wenezuelę w wyniku działania inspirowanych z zewnątrz opozycyjnych ugrupowań. Agresywne działania demonstrantów mają na celu dokonanie zamachu stanu.

Protesty, trwające od połowy lutego w części wenezuelskich miast nie są wyrazem społecznego niezadowolenia, ale dążenia do odzyskania przywilejów przez dawną klasę polityczną. Opozycja twierdząca, że reprezentuje wenezuelskie społeczeństwo, w rzeczywistości jest finansowana przez kapitalistów i siły polityczne wrogie Rewolucji Boliwariańskiej. Członkowie grup opozycyjnych atakowali budynki rządowe oraz masowe wiece zwolenników władz. Celowo dążyli do starć i ofiar śmiertelnych. Walcząc rzekomo o wolność mediów, atakowali i zastraszali dziennikarzy. Zdecydowane działania policji oraz gwardii narodowej oraz zwolenników władz zapobiegły większemu rozlewowi krwi i zamachowi stanu.

Potępiamy próby destabilizacji sytuacji w Wenezueli oraz fałszowania obrazu wydarzeń w tym kraju. Wyrażamy pełne poparcie dla Rewolucji Boliwariańskiej, występującego w jej obronie ludu Wenezueli oraz stojącego na jej straży prezydenta Nicolasa Maduro.

Krajowy Komitet Wykonawczy

Komunistycznej Partii Polski

8 marca 2014 r.

KPP potępia ingerencję polskich władz w wewnętrzne sprawy Ukrainy

Komunistyczna Partia Polski potępia ingerencję polskich władz w wewnętrzne sprawy Ukrainy oraz wsparcie udzielane sprawcom zamachu stanu w tym kraju.

Na Ukrainie toczy się światowa, kapitalistyczna gra o wpływy polityczne i gospodarcze. Ukraińska prawicowa opozycja od dłuższego czasu przygotowywała się do przeprowadzenia przewrotu, a niepodpisanie przez ukraińskie władze umowy stowarzyszeniowej z Unią Europejską stanowiło tylko pretekst do jej zaktywizowania. Opozycjoniści od lat byli przygotowywani i finansowani przez europejskie i amerykańskie fundacje oraz organizacje pozarządowe. Wykorzystując faktyczne społeczne napięcia, wywołali rozruchy, kierując protesty na tory szowinistyczne i nacjonalistyczne.

Politycy z państw UE jawnie ingerowali w wewnętrzne sprawy Ukrainy udając, że prowadzą mediacje, w rzeczywistości od początku opowiadali się po stronie sprawców zamachu stanu. Gdy doprowadzono do porozumienia, polegającego na powrocie do poprzedniej konstytucji i rozpisaniu wyborów prezydenckich, zostało ono natychmiast złamane przy aprobacie zachodu.

Nastąpiła destabilizacja państwa, zagrożenie wolności politycznych oraz bezpieczeństwa obywateli, aktywizacja prawicowych, nacjonalistycznych organizacji domagających się uznania ich bojówek za formacje wojskowe a także wysuwających roszczenia terytorialne wobec Polski. Bojówki skrajnej prawicy są wykorzystywane do zastraszania wszystkich tych, którzy mogli by podnosić społeczne, klasowe hasła. Zachodni „demokraci” pokazali, że nie przeszkadzają im siły neofaszystowskie, a wręcz przeciwnie, ich istnienie może dla nich być bardzo wygodne. Nikt nie poinformował społeczeństwa Ukrainy o kosztach przystąpienia do UE. Obecne tymczasowe władze, aż do czasu wyboru nowych w legalnych wyborach, nie powinny mieć prawa do decydowania w istotnych i złożonych problemach Ukrainy.

Uważamy, że mieszkańcy Krymu mają prawo do zadecydowania o swojej przyszłości w najbardziej bezpośredni i demokratyczny sposób, czyli referendum. W przeciwieństwie do Majdanu, proces odbywa się w pokojowy sposób, gdyż tworząc oddziały samoobrony mieszkańcy Krymu nie wpuścili na swoje terytorium zbrojnych nacjonalistycznych bojówek prawego sektora, które wcześniej wtargnęły do miast wschodniej Ukrainy niszcząc pomniki i demolując lokale innych partii, w tym Komunistycznej Partii Ukrainy. Zachód, z góry nie uznając legalności referendum w sprawie niepodległości Krymu, prezentuje podwójne standardy. Te same siły, które dziś kwestionują wyrażane pokojowo niepodległościowe dążenia Krymu, wcześniej popierały między innymi zniszczenie socjalistycznej Jugosławii, wykorzystując lokalne separatyzmy i podżegając do wojny domowej.

Potępiamy stosowanie podwójnych standardów. KPP występuje również przeciwko zimnowojennej retoryce i rusofobii, szerzonej przez polskich polityków oraz środki masowego przekazu. Polskie władze, w tym premier Tusk i minister spraw zagranicznych Sikorski, w kryzysie ukraińskim odegrali rolę marionetek wielkiego kapitału. Nie prowadzili mediacji, lecz zaostrzali napięcie, od początku wspierając opozycję oraz odmawiając legitymacji legalnym władzom. Z zaniepokojeniem patrzymy na sytuację, w której Polska staje się jednym ze źródeł destabilizacji sytuacji w sąsiednim kraju.

Na Ukrainie potrzebna jest władza oparta na organizacji ludzi pracy. Dlatego popieramy protesty odbywające się we wschodniej i południowej Ukrainie przeciwko oligarchom wyzyskującym pracowników i prawicowym władzom wyłonionym w wyniku zamachu stanu.

Krajowy Komitet Wykonawczy

Komunistycznej Partii Polski

8 marca 2014 r.

NIE likwidacji pomnika polsko-radzieckiego braterstwa broni!!!

KOMUNISTYCZNA PARTIA POLSKI

ZA PRZYWRÓCENIEM WARSZAWSKIEGO

POMNIKA POLSKO – RADZIECKIEGO BRATERSTWA BRONI

Komunistyczna Partia Polski opowiada się za przywróceniem warszawskiego pomnika polsko-radzieckiego Braterstwa Broni na miejsce, z którego został zdemontowany w związku z budową metra.

Protestujemy przeciwko kampanii zmierzającej do usunięcia pomnika, rozpętanej przez prawicę oraz IPN, a prowadzonej wbrew opinii zdecydowanej większości warszawiaków.

Potępiamy akcję dezinformacyjną, w którą włączył się, finansowany z budżetu państwa, czyli płaconych przez obywateli podatków, Instytut Pamięci Narodowej, a polegającej na wydawaniu materiałów i rozdawaniu ulotek fałszujących historię, skierowanych do warszawiaków.

Ogromna większość mieszkańców stolicy popiera pozostawienie Pomnika Braterstwa Broni w okolicy Dworca Wileńskiego na Pradze Północ, wykazując się o wiele większym rozsądkiem niż prowadzący ideologiczną krucjatę pseudohistorycy z IPN. W sondażu zamówionym przez warszawski ratusz aż 72 procent respondentów opowiedziało się za pozostawieniem pomnika w dotychczasowym miejscu. Warszawiacy pamiętają, że 17 stycznia 1945 r. Warszawa została wyzwolona przez wspólnie działające jednostki Armii Czerwonej oraz 1 Armii Wojska Polskiego. Nie chcą również aby ktoś decydował za nich jakie pomniki mają znajdować się na terenie miasta i rozpętywał wojnę o nie.

Pomnik polsko-radzieckiego Braterstwa Broni jest ważnym punktem współczesnej Warszawy. Istnieje od listopada 1945 roku. Wrósł w pejzaż miasta, a po renowacji, którą przeszedł po demontażu nie ma żadnych technicznych przeciwwskazań aby nie mógł wrócić na dotychczasowe miejsce.

Warszawa, 17 stycznia 2014 r.

Uwolnić czterech kubańskich bohaterów!

Wspólne stanowisko Inicjatywy Komunistycznej w sprawie uwięzionych Kubańczyków

Przez ponad 15 lat Antonio Guerrero, Ramon Labañino, Gerardo Hernandez i Fernando Gonzalez byli pozbawieni wolności i przebywali w amerykańskich więzieniach. Piąty z nich – René González został warunkowo zwolniony po 13 latach więzienia. Pięciu bohaterów zostało aresztowanych w Miami podczas monitorowania i śledzenia grup terrorystycznych. Antykubańscy terroryści działający w Miami swoimi działaniami przez ponad 30 lat sprowadzali śmierć i cierpienie na naród kubański. Władze USA niesprawiedliwie uwięziły 5 kubańskich patriotów po sfingowanym procesie, podczas którego doszło do wielu nadużyć prawa.

Uznajemy zasługi tych ludzi, którzy stracili wolność ponieważ próbowali zapobiec terrorystycznym atakom przeciw Kubie, chronić życie Kubańczyków oraz obcokrajowców przebywających na wyspie. Poza niesprawiedliwym uwięzieniem złamano ich podstawowe prawa. Arbitralnie zakazano wizyt żon oraz innych członków rodzin, od których byli oddzieleni przez 15 lat.

Za uwięzieniem czterech patriotów stoi wroga polityka władz USA wobec rewolucji kubańskiej, która oznacza nawet państwowy terroryzm wobec Kuby. To wrogi akt polityczny wobec determinacji kubańskiego ludu wzmacniającego opór wobec imperializmu i kontynuującego rewolucję pomimo amerykańskiej blokady.

Zwracamy się do władz USA żądając natychmiastowego uwolnienia kubańskiej czwórki. Przypominamy, że to terroryści działający w Miami, którzy popełnili przestępstwa przeciwko ludowi, zasługują na więzienie.

USA, przy wsparciu sojuszników z Europy, kontynuują nielegalne działania wobec kubańskiego ludu. Wspólne stanowisko UE jest bezpośrednią ingerencją w wewnętrzne sprawy Kuby. Pod pretekstem rzekomego łamania wolności słowa promuje się zmianę władz na Kubie. UE celowo odmawia uznania za niesprawiedliwe uwięzienia Kubańskiej Czwórki i jawnego łamania podstawowych praw, w tym samym czasie honorując znanych najemników i kontrrewolucjonistów oraz wywierając presję w celu zmiany władz. Potępiamy hipokryzję polityki kubańskiej UE i domagamy się anulowania Wspólnego Stanowiska.

Wzywamy ludy Europy do wyrażania solidarności z Kubańską Czwórką przez rozpowszechnianie informacji o jej walce i wkład w promowanie prawdy wbrew niesprawiedliwości. Nawet jeśli wszystkie prawne drogi zostały wyczerpane uwolnienie kubańskich bohaterów jest możliwe przez międzynarodową solidarność oraz walkę ludów świata

NIECH ŻYJE REWOLUCJA KUBAŃSKA!

WOLNOŚĆ DLA KUBAŃSKICH PATRIOTÓW!

O ochronę środowiska zamiast maksymalizacji zysków kapitału

W związku z zaplanowanym na 11-22 listopada ze szczytem klimatycznym ONZ w Warszawie, odbywającym się pod hasłem walki z efektem cieplarnianym, chcemy zwrócić uwagę na przemilczane kwestie.

 

W systemie kapitalistycznym ochrona środowiska jest i pozostanie tylko pustym sloganem. Ustrój kapitalistyczny, opierający się na dążeniu do maksymalizacji zysków klas posiadających, nie zwraca uwagi na rzeczywiste koszty jego funkcjonowania dla ludzkości i planety. W wyniku działań wielkiego kapitału, którego reprezentacją są między innymi ponadnarodowe korporacje oraz rządy najbardziej rozwiniętych państw, cierpią nie tylko ludy całego świata, ale również środowisko naturalne. Wyzysk klasy pracującej łączy się z niszczeniem środowiska. Inwestycje są prowadzone tak, aby ich negatywne skutki takie jak degradacja gleby, zatrucie atmosfery czy upadek tradycyjnych upraw przerzucać na lokalne społeczności. Korporacje często prowadzą działalność pomimo protestów okolicznych mieszkańców, tak jak dzieje się to w Żurawlowie, gdzie od kilku miesięcy mieszkańcy protestują przeciwko prowadzeniu tam eksploatacji złóż przez koncern Chevron.

 

Wprowadzenie dla nowych materiałów i wyrobów zasady określenia wpływu na środowisko z premedytacją eliminuje innowacyjność w krajach biedniejszych, których nie stać na gigantyczne koszty takich badań, a ich wynalazki są wykupywane i wdrażane przez międzynarodowe koncerny.

 

W ramach imperialistycznej polityki podboju ekonomicznego i politycznego celowo wytwarzane są dobra zbędne i wątpliwej jakości, natarczywie reklamowane jako podnoszące jakość życia. Ludzie pracy, zamiast myśleć o swoich prawach, mają konsumować produkty, które mają celowo ograniczoną trwałość, aby wymuszać coraz częstsze zakupy.

 

Dobra i usługi komercyjne, zastępują wcześniej ogólnodostępne dobra i usługi publiczne. Korporacjom i powiązanym z nimi grupom nacisku zależy na przykład na niszczeniu komunikacji publicznej oraz promowaniu kultury opartej o posiadanie prywatnych samochodów, bez względu na jej negatywny wpływ na środowisko naturalne. Tradycyjne uprawy są zastępowane przez wytwórnie modyfikowanej genetycznie żywności, nad którymi kontrolę sprawują wielkie ponadnarodowe firmy. Z rynku znika wiele wartościowych smakowo i odżywczo produktów, które są zastępowane gorszymi, ale bardziej efektywnymi w produkcji i przynoszącymi największy zysk.

 

Bez zrozumienia tych trendów i połączenia ich z walką o prawa ludzi pracy oraz socjalizm, skuteczne przeciwstawienie się kapitalizmowi jest niemożliwe. Nowy system, o który walczymy, musi być oparty również na poszanowaniu potrzeb środowiska naturalnego i zmianie myślenia o nim.

 

KKW KPP

19 października 2013 r.

Poparcie dla protestów wobec działań koncernu Chevron

Komunistyczna Partia Polski solidaryzuje się z mieszkańcami Żurawlowa oraz gminy Grabowiec na Lubelszczyźnie, protestującymi przeciwko działaniom koncernu Chevron. Prowadzone przez amerykańską korporację inwestycje wydobywcze związane z poszukiwaniem złóż gazu łupkowego są jawnym atakiem na prawa lokalnych społeczności oraz środowisko naturalne. Koncern, tak jak w wielu innych częściach świata, nie liczy się ze zdaniem mieszkańców, których studnie i pola są lub będą niszczone w wyniku wydobycia gazu łupkowego. Chevron dąży do maksymalizacji zysków kosztem rolników. Lokalna społeczność poniesie koszty degradacji środowiska naturalnego, natomiast zyski z eksploatacji złóż zagarnie korporacja. Warunki wydobycia, jakie wynegocjowała z polskimi władzami są bowiem niekorzystne dla Polski i pozwalają transferować zyski za granicę.

Nasze oburzenie wywołują próby zastraszenia lokalnych władz i protestujących społeczności poprzez grożenie im ogromnymi karami. Koncern liczy, że brutalna siła i agresja wobec ludzi zapewni mu sukces. Nie jest to pierwsze takie działanie. W innych rejonach świata, także w USA, gdzie Chevron prowadził wydobycie gazu łupkowego, ofiarą tego procederu padali okoliczni mieszkańcy. Zanieczyszczono wody gruntowe oraz glebę. Przykłady dowodzą szkodliwości chemikaliów używanych w technologii szczelinowania hydraulicznego, używanej do wydobycia gazu łupkowego.

Inwestycja w Żurawlowie została rozpoczęta bez żadnych konsultacji społecznych i kontroli nad jej ewentualnym wpływem na środowisko naturalne. Związane z pracami dokumenty nie zostały ujawnione, a całe przedsięwzięcie Chevron starał się do ostatniej chwili utrzymać w tajemnicy.

Wyrażamy uznanie dla wszystkich tych, którzy odważyli się temu sprzeciwić, wiedząc, że stają do walki z wielką, bezwzględną korporacją. Popieramy postulat wstrzymania inwestycji do czasu potwierdzenia jej legalności i przedstawienia dowodów, że jest nieszkodliwa dla środowiska. Domagamy się również wycofania wszelkich zarzutów stawianych protestującym.

Przeciwko szkodzeniu robotnikom

Stanowisko Komunistycznej Partii Polski
Przeciwko wprowadzeniu ustawy o szczególnych rozwiązaniach dla pracowników i przedsiębiorców na rzecz ochrony miejsc pracy.


Stanowczo sprzeciwiamy się planom uchwalenia ustawy o szczególnych rozwiązaniach dla pracowników i przedsiębiorców na rzecz ochrony miejsc pracy związanych z łagodzeniem skutków spowolnienia gospodarczego lub kryzysu ekonomicznego.

Projekt tej ustawy, który trafił do prac legislacyjnych Sejmu jest szkodliwy dla pracowników, łamie podstawowe prawa do pracy i płacy zagwarantowane Kodeksem pracy i nie przyczyni się do ochrony zagrożonych miejsc pracy. Szczególnie szkodliwym, gwałcącym podstawowe zasady praworządności i zaufania do państwa i prawa jest art.4 ust 4 tej ustawy. Przepis ten wraz z nieprecyzyjnie zapisanym art. 5, pod intencjami utrzymania miejsc pracy, stwarza możliwości nadużyć i łamie określone w art. 42 Kodeksu Pracy prawa, chroniące umowę o pracę i warunki płacy.

Pod rządami nowej ustawy, przedsiębiorca będzie mógł jednostronnie, bez obowiązującego terminu wypowiedzenia zmienić wymiar czasu pracy oraz wynagrodzenie. Ustawa będzie wykorzystywana do nieuzasadnionego zmniejszania wynagrodzenia do minimalnego wynagrodzenia za pracę przy jednoczesnym przerzuceniu części płacy na barki państwa. Ustawa jest, więc korzystna wyłącznie dla przedsiębiorców. Otrzymają oni świetne narzędzie i znając realia, będą je nadużywali, aby otrzymać jeszcze tańszą siłę roboczą.

Jest natomiast szkodliwa zarówno dla pracowników, którzy zostaną ubezwłasnowolnieni w warunkach, gdy przedsiębiorca uzyska prawo do skrócenia czasu pracy i obniżenia wynagrodzenia, jak i dla budżetu państwa, który zostanie poddany kolejnemu drenażowi ze strony grup najlepiej uposażonych tj. przedsiębiorstw i korporacji. Ustawa jest ponadto właściwie bezużyteczna, jeśli chodzi o ochronę miejsc pracy. Nie stanowi ona instrumentu, który w szerszej perspektywie przyczynić się może do trwałego utrzymania miejsc pracy, a jedynie stwarza warunki do większego wyzysku pracowników.

Komunistyczna Partia Polski stoi na stanowisku obrony praw pracowniczych, w szczególności prawa do pracy i godnego wynagrodzenia. Sprzeciwiamy się wszelkim otwartym i ukrytym formom wyzysku, dlatego protestujemy i nawołujemy do odrzucenia projektu tej ustawy.

KKW KPP
19 października 2013 r.

KPP popiera wrześniowy strajk generalny związków zawodowych

Wszyscy na strajk generalny!

Komunistyczna Partia Polski popiera strajk generalny organizowany w dniach 11-14 września przez wszystkie centrale związków zawodowych. Wzywa również wszystkich swoich członków i sympatyków do aktywnego uczestnictwa w protestach i demonstracjach pracowniczych.

Obecna sytuacja, w której prawa pracownicze są codziennie atakowane przez władze, wymaga radykalnej odpowiedzi świata pracy. Pracownikom odebrano jedną z największych zdobyczy – ośmiogodzinny dzień pracy. Pod pozorem walki z kryzysem uelastyczniono formę rozliczania czasu pracy dając kapitalistom przyzwolenie na niewypłacanie pieniędzy za nadgodziny oraz zaleganie z wypłatą pensji. Praca etatowa coraz częściej zastępowana jest tzw. elastycznymi formami zatrudnienia, pozbawiającymi pracowników nawet najbardziej podstawowych praw i zabezpieczeń. Podwyższenie wieku emerytalnego do 67 roku życia to także przejaw narastającego wyzysku pracowników. W warunkach rosnącego bezrobocia, ci, którzy pracują, zmuszani są do coraz dłuższej pracy, dla pozostałych jej brakuje.

Prawo do strajku i zrzeszania się w związkach zawodowych istnieje dziś jedynie na papierze. Za pomocą biurokratycznych procedur utrudniono przeprowadzanie legalnych strajków. Trwa również wymierzona w związki zawodowe kampania oszczerstw i pomówień oraz oskarżeń o nadmierne „przywileje”.

Pod pozorem walki z kryzysem władze prowadzą politykę, która zwiększając dysproporcje dochodowe i majątkowe, jeszcze bardziej przyczynia się do wzrostu wyzysku, biedy i bezrobocia. W tej sytuacji protest i strajk generalny staje się koniecznością i obowiązkiem wobec kraju i społeczeństwa!

Nie będziemy płacić za wasz kryzys!

8 godzin pracy i ani minuty dłużej!

Wszyscy na strajk generalny!

Razem obalmy system oparty na niesprawiedliwości i wyzysku!

Przeciwko inwazji imperialistów na Syrię

Wspólne oświadczenie partii komunistycznych i robotniczych przeciwko imperialistycznemu atakowi na Syrię

My, partie komunistyczne i robotnicze, wyrażamy solidarność z ludem Syrii i potępiamy atak zbrojny na Syrię przygotowywany przez imperialistów z USA, NATO i UE wspólnie z ich sojusznikami, a mający na celu rozszerzenie ich wpływów w regionie.

Odrzucamy preteksty działania imperialistów, które jak się okazało, były wykorzystywane również w Iraku i podczas innych wojen imperialistycznych w Jugosławii, Afganistanie czy w Libii.

Wzywamy klasę pracującą, ludy całego świata do sprzeciwu i potępienia nowej wojny imperialistycznej. Wzywamy do żądania od władz ich krajów, aby nie uczestniczyły i nie wspierały kryminalnego ataku zbrojnego.

    Algierska Partia Demokracji i Socjalizmu

    Komunistyczna Partia Australii

    Komunistyczna Partia Azerbejdżanu

    Demokratyczna, Postępowa Trybuna Bahrainu

    Komunistyczna Partia Białorusi

    Belgijska Partia Robotnicza

    Komunistyczna Partia Belgii (Walonia-Bruksela)

    Komunistyczna Partia Czech i Moraw

    Komunistyczna Partia Brazylii

    Brazylijska Partia Komunistyczna

    Komunistyczna Partia  Brytanii

    Nowa Komunistyczna Partia  Brytanii

    Komunistyczna Partia Kanady

    Komunistyczna Partia Chile

    Komunistyczna Partia Kuby

    Postępowa Partia Ludu pracującego Cypru AKEL,

    Komunistyczna Partia Danii

    Komunistyczna Partia Finlandii

    Komunistyczna Partia Gruzji

    Komunistyczna Partia Niemiec (DKP)

    Komunistyczna Partia Grecji

    Węgierska Partia Robotnicza

    Partia Tudeh Iran

    Komunistyczna Partia Irlandii

    Komunistyczna Partia Włoch

    Komunistyczna Partia Jordanii

    Socjalistyczna Partia Łotwy

    Socjalistyczny Ludowy Front Litwy

    Komunistyczna Partia Luxemburga

    Komunistyczna Partia Malty

    Komunistyczna Partia Meksyku

    Komunistyczna Partia Norwegii

    Komunistyczna Partia Pakistanu

    Palestyńska Partia Komunistyczna

    Palestyńska Partia Ludowa

    Komunistyczna Partia Filipin [PKP-1930]

    Komunistyczna Partia Polski

    Komunistyczna Partia Portugali

    Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej

    Komunistyczna Robotnicza Partia Rosji

    Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego

    Komunistyczna Partia Słowacji

    Komunistyczna Partia Hiszpanii

    Komunistyczna Partia Ludu Hiszpanii

    Komunistyczna Partia Sudanu

    Komunistyczna Partia Szwecji

    Syryjska Partia Komunistyczna

    Komunistyczna Partia Syrii

    Komunistyczna Partia Tadżykistanu

    Komunistyczna Partia Turcji

    Partia Pracujących Turcji (EMEP)

    Komunistyczna Partia Ukrainy

    Związek Komunistów Ukrainy

    Komunistyczna Partia Wenezueli

    Komunistyczna Partia Albanii

    Komunistyczna Partia Bangladeszu

    Powszechna Partia Socjalistyczna APN, Meksyk

    Nowa Komunistyczna Partia Holandii

    Komunistyczna Partia Danii

    Komunistyczna Partia USA

Inne partie niewystępujące na liście Solidnet

    Komunistyczna Partia Robotnicza Białorusi

    Duńska Partia Komunistyczna

    Komunistyczna Robotnicza Partia Finlandii

    Grupa Odrodzenia Komunistycznego, Francja

    Komunistyczna Partia Ludowa i Lewicowa, Włochy

    Grupa Aktywistów Shiso-Undo, Japan

    Opór Ludowy, Mołdawia

    Partia Socjalizmu i Wolności (USA)

    URCF (France)

    Galicki Związek Ludowy, Hiszpania

KPP w obronie 8-godzinnego dnia pracy

Stanowisko Komunistycznej Partii Polski

przeciwko likwidacji 8-godzinnego dnia pracy

Uchwalona przez Sejm 13 czerwca zmiana zapisów kodeksu pracy, faktycznie likwidująca ośmiogodzinny dzień pracy, to bezprecedensowy atak na prawa pracownicze i większy wyzysk.

Wprowadzenie ruchomego czasu pracy oraz 12 miesięcznego okresu rozliczeniowego oznacza, że zatrudniający będzie mógł narzucać pracownikom jak długo, w których dniach i w jakich godzinach będą pracowali. Zmiana długości okresu rozliczeniowego wiąże się także ze zniesieniem wynagrodzeń za pracę w godzinach nadliczbowych. Wydłużenie czasu pracy spowoduje ograniczenie ilości zatrudnionych pracowników, a więc przyczyni się do wzrostu bezrobocia. Nowelizując kodeks pracy, rzekomo w imię walki z kryzysem, władze państwowe opowiedziały się po stronie kapitału przeciwko milionom ludzi pracy. Po raz kolejny sprawcy kapitalistycznego kryzysu chcą wzbogacić się kosztem społeczeństwa, które padło jego ofiarą.

W celu przezwyciężenia skutków trwającego od prawie 5 lat globalnego kryzysu kapitalizmu należałoby przyjąć dokładnie odwrotne rozwiązania. Skrócić czas pracy do 6 godzin dziennie przy zachowaniu 5 dniowego tygodnia pracy. Wyeliminować pozakodeksowe formy zatrudniania na tzw. umowach śmieciowych. Uznać za nielegalne wszystkie tzw. umowy managerskie, przyznające wynagrodzenia i odprawy, wielokrotnie przewyższające dochody zwykłych obywateli. Zwiększyć kontrolę przestrzegania praw pracowniczych. Wspierać działalność związków zawodowych.A przede wszystkim wywłaszczyć kapitalistów ze znajdujących w ich dyspozycji środków produkcji, poprzez które zniewalają pracowników.

Komunistyczna Partia Polski potępia działania polskich władz oraz sił politycznychi gospodarczych dążących do zniszczenia kodeksu pracy. Ośmiogodzinny dzień pracy to zdobycz ruchu robotniczego, wywalczona w toku wieloletnich walk strajkowych. To z walką o 8 godzinny dzień pracy wiąże się geneza międzynarodowego święta ludzi pracy – 1 Maja. Przez lata stanowił niepodważalne prawo pracowników. Jego zniesienie to powrót do dziewiętnastowiecznych standardów, w ramach, których robotnik, uzależniony od kapitalisty, zmuszany był do pracy ponad siły. Dziś, gdy w skutek postępu technologicznego efektywność pracy jest znacznie większa, kosztem nasilającego się wyzysku ludzi pracy kapitał osiąga znacznie większe zyski. Czas położyć temu kres.

Dotychczasowe doświadczenie ruchu robotniczego jasno dowodzi, iż skutecznie bronić praw pracowniczych można tylko poprzez skoordynowaną walkę samych pracowników, w tym zwłaszcza poprzez strajk.

Nie będziemy płacić za wasz kryzys!

8 godzin pracy i ani minuty dłużej!

Skrócenie czasu pracy zamiast bezrobocia!

Komunistyczna Partia Polski

Hugo Chávez nie żyje

Komunistyczna Partia Wenezueli: El fusil del Presidente Chávez es empuñado x todo el pueblo revolucionario ¡CHÁVEZ

5 marca o 16:25 zmarł prezydent Wenezueli Hugo Chávez – ogłosił wiceprezydent Maduro. Dziś chcemy w obronie Wenezueli przez zakusami imperialistów i burżujów solidarnie zawołać „No volverán„!!

W związku ze śmiercią Prezydenta Hugo Chaveza Komunistyczna Partia Polski wyraża ludowi Wenezueli najszczersze kondolencje, które przesłaliśmy do Ambasady Boliwariańskiej Republiki Wenezueli oraz na solidnet.

Komunistyczna Partia Polski składa najszczersze kondolencje narodowi
wenezuelskiemu z powodu śmierci jego wielkiego przywódcy i przyjaciela ludu
Prezydenta Hugo Chaveza. Jesteśmy głęboko dotknięci i łączymy się w bólu ze
wszystkimi, który opłakują śmierć tego wspaniałego człowieka.

Dziś świat stał się uboższy o wybitną postać, niestrudzonego bojownika o
prawa najsłabszych i najuboższych.

Opuścił nas człowiek o nieskazitelnych walorach
moralnych, charyzmie i sile woli, człowiek który swoim entuzjazmem i zapałem
porywał tłumy do walki o lepszy i sprawiedliwszy świat.

Hugo Chavez przywrócił dumę swojemu narodowi a milionom poniżonych i zniewolonych na całym świecie dał nadzieje na wyzwolenie z uwłaczającego godności człowieka wykluczenia ekonomicznego i cywilizacyjnego. Jego śmierć jest niepowetowaną stratą nie tylko dla narodu wenezuelskiego, ale dla całej Ameryki Łacińskiej i dla całego postępowego świata.

Odszedł wielki człowiek, ale przykład jego niezachwianej pozycji moralnej
i wkład pracy w budowę lepszego świata będą wieczne. Zapał i nadzieje, jakie przez lata wlewał w nasze serca, pozostają żywe i gorące, stanowią niezachwiane gwarancje na ziszczenie się idei o które walczył.

Wierzymy, że Jego największe osiągnięcie – rewolucja boliwariańska będzie
rozwijana oraz że nie ma odwrotu od rozwoju sprawiedliwego i socjalistycznego społeczeństwa.

Cześć jego pamięci!
Komunistyczna Partia Polski