List otwarty KPP do towarzyszy z Komunistycznej Partii Białorusi

W tych trudnych dla ludu białoruskiego chwilach zwracamy się do Towarzyszy i Towarzyszek zrzeszonych w KPB z wyrazami internacjonalistycznej solidarności. Życzymy Wam wytrwałości i zwycięstwa w walce z zagrożeniami, wobec których stanęła Republika Białoruś oraz białoruska klasa robotnicza.

Zamieszki i niepokoje społeczne, jakie mają miejsce na Białorusi postrzegamy jako inspirowane z zagranicy i mające w istocie charakter imperialistycznej agresji przeciwko suwerennej Republice Białoruś. Celem ataku jest podporządkowanie kolejnego kraju zachodniemu imperializmowi i poddanie go neokolonialnej eksploatacji.

Wyrażamy ufność, że białoruski lud potrafi przezwyciężyć tę agresję i nie pozwoli zniszczyć osiągnięć społecznych i ekonomicznych okresu ZSRR oraz późniejszych, a stabilizacja sytuacji pozwoli przezwyciężyć napięcia społeczne i rzeczywiste problemy socjalno-ekonomiczne, które dały o sobie znać w trakcie obecnych wydarzeń.

Mamy nadzieję, że wzrost społecznej aktywności, którego wyrazem są masowe wiece w obronie republiki i dyskusje wśród załóg zakładów produkcyjnych, przyczyni się do zwiększenia wpływów KPB i popularyzacji idei komunistycznych w społeczeństwie białoruskim, a zwłaszcza w szeregach klasy robotniczej.

Życzymy Komunistycznej Partii Białorusi, aby zapowiedziana przez prezydenta Aleksandra Łukaszenkę reforma konstytucji przyniosła realizację postulowanych w Waszym programie socjalistycznych przemian ustroju państwa:

– wprowadzenia rzeczywistego ludowładztwa z uwzględnieniem roli rad pracowniczych;

– konstytucyjnego zagwarantowania socjalnej orientacji gospodarki Republiki Białoruś;

– zagwarantowania dominującej roli państwowej i społecznej własności środków produkcji;

– wprowadzenia zakazu prywatyzacji środków produkcji;

– zagwarantowania nienaruszalności praw socjalnych i ekonomicznych klasy robotniczej.

Ze swojej strony dołożymy starań, aby informować polskie społeczeństwo o istocie wydarzeń w Waszym kraju, inicjując działania na rzecz solidarności z bratnim nam narodem Białorusi.

Ręce precz od Białorusi!

Niech żyje suwerenna, socjalistyczna Republika Białoruś!

Krajowy Komitet Wykonawczy

Komunistycznej Partii Polski

20 sierpnia 2020 r.

Oświadczenie KPP w/s polskiej szkoły

Poziom nauczania drastycznie obniżył się w ciągu ostatnich 20 lat. Społeczeństwo zalewane jest wiadomościami o fatalnym stanie polskiego szkolnictwa. Jednak trudno o rzetelne informacje o przyczynach takiego stanu rzeczy. Przekształcenia systemu oświaty są konsekwencją tak zwanej „transformacji ustrojowej” i wynikają z dążenia kapitału do maksymalizacji zysków.

Już w 1990 roku ustawowo zezwolono na powstawanie szkół niepublicznych na wszystkich szczeblach nauczania. Najwięcej z nich, ze względu na najwyższą dochodowość, to humanistyczne szkoły wyższe. W większości szkół prywatnych poziom nauczania jest o wiele niższy od prezentowanego przez uczelnie publiczne.

Zmienił się także system finansowania szkół publicznych. Ustawa o szkolnictwie wyższym z 1990 r. zatwierdziła wprowadzenie przez uczelnie państwowe odpłatności za studia zaoczne, wieczorowe i podyplomowe. Ponawiane są próby wprowadzenia pełnej odpłatności na uczelniach państwowych również za studia dzienne.

Finansowe utrzymanie szkół publicznych przerzucono na samorządy terytorialne, nie wyposażając ich w odpowiednie środki. Pogłębiło to zróżnicowanie terytorialne. Szczególnie trudna jest sytuacja na wsiach i w mniejszych miastach, gdzie wiele szkół zostało zlikwidowanych, a dzieci i młodzież przenoszone są do innych placówek, często odległych od ich miejsca zamieszkania. Redukcje objęły także nauczycieli. Szkół nie stać na zatrudnianie nowych pracowników, a wielu dotychczasowych jest zwalnianych w celu redukcji wydatków. Nastąpiła likwidacja bezpłatnych zajęć pozalekcyjnych, zastępowane są one płatnymi korepetycjami oraz kursami, dostępnymi jedynie dla uczniów z bogatych rodzin.

W ramach reformowania szkolnictwa na wszystkich szczeblach pojawiły się nowe programy nauczania. Problemem stała się nieporównywalność zakresu i poziomu kształcenia, wynikająca z opracowywania szczegółowych programów przez nauczycieli oraz równoległego obowiązywania wielu podręczników.

Wprowadzona w 1999 r. przez rząd Jerzego Buzka reforma oświaty, oparta na 6-letniej szkole podstawowej, 3-klasowym gimnazjum i 3-klasowym liceum, rozbijając proces dydaktyczny na trzy zbyt krótkie etapy, spowodowała obniżenie poziomu nauczania. Wprowadzenie nowych egzaminów maturalnych, pomimo obniżenia wymagań, spowodowało znaczący spadek poziomu jej zdawalności. Szkoła zamiast być placówką przyjazną dla ucznia, stała się wylęgarnią patologii i miejscem, gdzie starsi uczniowie dręczą młodszych. Do takiego stanu rzeczy najbardziej przyczyniło się powstanie gimnazjów. Wszystkie zabiegi mające na celu przeszczepienie na polski grunt, modelu szkolnictwa zachodniego – wyrosłego w atmosferze kapitalistycznych stosunków pracy spowodowały, że szkoła stała się placówką podobną w mechanizmie do tzw. wolnego rynku, a więc miejscem, gdzie szacunek do drugiego człowieka jest uczuciem obcym, a powszechnym prawem jest prawo dżungli. Nauczyciele nie stanowią obecnie dla młodzieży wzorca moralnego, którym jako pedagodzy i wychowawcy być powinni.

Receptą na te problemy mógłby stać się powrót do modelu szkolnictwa sprawdzonego w Polsce Ludowej, zapewniający młodzieży wykształcenie na wysokim poziomie oraz wychowanie w atmosferze współpracy. Ten  system dawał każdemu możliwość kształcenia się w placówkach publicznych, prezentujących poziom często znacznie wyższy niż szkoły na Zachodzie. Szkolnictwo dostosowane było do rosnących potrzeb społeczeństwa, stąd wysoki poziom nauczania w technikach. Uczeń kończący technikum mógł podjąć pracę w zawodzie. Drugim wyjściem było podjęcie studiów wyższych. Uczeń mógł również jednocześnie uczyć się i pracować. Nauka we wszystkich szkołach była bezpłatna.
Uznając, że jakość oświaty to sprawa całego społeczeństwa i państwa, a nie samorządów, postulujemy:

  • merytoryczną i finansową centralizację oświaty, rzeczywiście wyrównującą szanse wszystkich uczniów, w tym ujednolicenie programów nauczania i obowiązujących podręczników,
  • odbudowę systemu szkolnictwa technicznego i zawodowego,
  • wykorzystanie spadku liczby uczniów dla zmniejszenia liczebności klas i poprawy jakości nauczania, zamiast iluzorycznych oszczędności przez likwidację szkół,
  • traktowanie praw nauczycieli, wynikających ze specyfiki pracy, nie jak przywilejów, ale warunku niezbędnego do osiągnięcia dobrych wyników nauczania oraz prawidłowego przebiegu procesu wychowawczego,
  • bezpłatne nauczanie na wszystkich szczeblach, jedyne dopuszczalne kryterium dostępności stanowi wiedza prezentowana przez ucznia,
  • wycofanie religii ze szkół, szkoła powinna być miejscem prezentowania wiedzy naukowej, a nie religijnej indoktrynacji.
    Popieramy walkę nauczycieli o poprawę warunków realizacji ich misji i godność zawodu pedagoga.

Krajowy Komitet Wykonawczy Komunistycznej Partii Polski

KPP przeciwko kontraktom

Komunistyczna Partia Polski popiera protesty pielęgniarek przeciwko rządowemu projektowi zmian w systemie zatrudniania, umożliwiającemu zastępowanie umów o pracę na etacie, tak zwanymi kontraktami.

„Kontrakty” oznaczają pogorszenie warunków zatrudnienia, wydłużenie czasu pracy oraz utrudnienia    w obronie praw pracowniczych. Są jednym ze sposobów rozbijania związków zawodowych i pozbawiania pracowników prawa do protestu. W sytuacji konfliktowej dyrekcji szpitala o wiele łatwiej będzie rozwiązać lub nie przedłużyć „kontraktu”.

Praca pielęgniarek, jako wykonywana w określonym miejscu, czasie i pod bezpośrednim nadzorem, spełnia wszelkie cechy pracy na etacie. Opieka pielęgniarska stanowi istotny element procesu leczenia, w związku z czym nie jest zajęciem samodzielnym, które mogłoby być oddzielone od innych działań leczniczych.

Podzielamy twierdzenia pielęgniarek z OZZPiP, że ustawowe „uelastycznienie” form zatrudnienia będzie równoznaczne z pozbawieniem ich możliwości pracy na etacie. W imię „oszczędności” dyrekcje szpitali zrobią wszystko, aby narzucić im umowy „śmieciowe”, nazywane „kontraktami”, które obecnie funkcjonują jako dodatkowy sposób zatrudnienia, na niewielką skalę.

Zmiany dotyczące pielęgniarek wpisują się w politykę rządu wzmacniającą pozycję zatrudniających kosztem pracowników. Do tej pory umowy „śmieciowe” były nadużywane głównie w sektorze prywatnym. Dziś ich zasięg rozszerza się na tak ważną dziedzinę życia, jak ochrona zdrowia.

Obowiązkowe opłacanie składki na ubezpieczenie zdrowotne daje obywatelom prawo zarówno do opieki lekarskiej jak i pielęgniarskiej. W związku z tym władze mają obowiązek przeznaczenia na służbę zdrowia funduszy, wystarczających między innymi na godne wynagrodzenie dla pielęgniarek i umożliwienie im zatrudnienia na etacie.

Uważamy, że tylko zorganizowany opór pracowników, zatrudnionych na umowy „śmieciowe”, jest w stanie powstrzymać ich nadużywanie. Należy sięgnąć do działań bardziej zdecydowanych, niż kilkudniowe głodówki czy negocjacje z władzami, które nie przynoszą rezultatów. Rządzący nie okażą dobrej woli, ponieważ działają w interesie wielkiego biznesu, dążącego do pogorszenia sytuacji pracowników.

KPP przeciwko blokadzie Kuby

Komunistyczna Partia Polski potępia trwającą od dziesiątek lat blokadę socjalistycznej Kuby przez USA, nałożoną i utrzymywaną
nielegalnie, wbrew prawu międzynarodowemu. Jej celem jest ingerencja w wewnętrzne sprawy Kuby oraz dążenie do wprowadzenia 
na wyspie systemu  kapitalistycznego.

Blokada jest wyrazem okrutnej, ekonomicznej wojny, pozbawiającej mieszkańców Kuby dostępu do wielu lekarstw, urządzeń 
technicznych i wynalazków. Solidaryzujemy się z kubańskim społeczeństwem walczącym o zniesienie blokady i przyłączamy
się do płynących  z całego świata apeli o zakończenie sterowanych przez Waszyngton ekonomicznych i propagandowych ataków 
na Kubę.

W imieniu Komunistycznej Partii Polski, przew. Krzysztof Szwej

List otwarty do Ambasady Republiki Słowackiej w Warszawie

Komunistyczna Partia Polski zdecydowanie protestuje przeciwko nowemu antykomunistycznemu prawu na Słowacji, wchodzącemu w życie 1 września.

Nowelizacja Kodeksu karnego pozwalająca skazać każdego, kto „odmawia uznania i usprawiedliwia przestępstwa reżimu opartego na komunistycznej ideologii” na karę od 6 miesięcy do 3 lat więzienia, jest przejawem łamania zasad demokracji oraz wolności słowa. Stanowi również część ideologicznej ofensywy kapitalistów, próbujących wmówić ludziom, że komunizm oznacza totalitaryzm.

Tendencja do kryminalizacji działalności odwołującej się do komunizmu występuje obecnie nie tylko na Słowacji, ale także w innych krajach Unii Europejskiej. Wyrazem tego są między innymi prawne zakazy oparte na próbach zrównywania komunizmu z faszyzmem i nazizmem. Nie ma to nic wspólnego z rzetelną analizą historii. Wręcz przeciwnie, jest manipulowaniem nią dla potrzeb klas rządzących i elit bojących się wzmocnienia sił politycznych prezentujących alternatywę dla kapitalizmu. Nieprzypadkowo obecne dążenia do zakazania propagowania komunizmu mają miejsce w sytuacji, gdy ustrój kapitalistyczny pogrążony jest w głębokim kryzysie i dopuszcza się kolejnych ataków na warunki pracy i życia wszystkich robotników.

Doświadczenie słowackie jest podobne do tego, z którym niedawno mieliśmy do czynienia w Polsce. Podobny zapis Kodeksu karnego, zakazujący propagowania „symboliki totalitarnej”, wymierzony w ruch komunistyczny i rewolucyjny, który wszedł w życie 8 czerwca 2010 r., został jednak ostatnio – 18 lipca br. – uznany za bezprawny przez polski Trybunał Konstytucyjny.

Domagamy się anulowania nowego antydemokratycznego zapisu słowackiego kodeksu karnego, wzywamy inne organizacje do potępienia tego represyjnego zakazu oraz wywierania presji na słowacki reżim. Jednocześnie żądamy zaniechania prześladowań politycznych również w innych państwach członkowskich UE.

Wyrażamy solidarność ze słowackimi komunistami, przedstawicielami ruchu, który w tym kraju wykazał się zasługami w walce z faszyzmem, a obecnie wskazującego jedyne możliwe wyjście z kryzysowej sytuacji – rozwiązanie, które może zapewnić godność i swobodny rozwój wszystkim ludziom pracy – socjalizm.

Komunistyczna Partia Polski zdecydowanie protestuje przeciwko nowemu antykomunistycznemu prawu na Słowacji, wchodzącemu w życie 1 września.

Nowelizacja Kodeksu karnego pozwalająca skazać każdego, kto „odmawia uznania i usprawiedliwia przestępstwa reżimu opartego na komunistycznej ideologii” na karę więzienia od 6 miesięcy do 3 lat więzienia, jest przejawem łamania zasad demokracji oraz wolności słowa. Stanowi również część ideologicznej ofensywy kapitalistów, próbujących wmówić ludziom, że komunizm oznacza totalitaryzm.

Tendencja do kryminalizacji działalności odwołującej się do komunizmu występuje obecnie nie tylko na Słowacji, ale także w innych krajach Unii Europejskiej. Wyrazem tego są między innymi próby prawnego zrównywania komunizmu z faszyzmem i nazizmem. Nie ma to nic wspólnego z rzetelną analizą historii. Wręcz przeciwnie, jest manipulowaniem nią dla potrzeb klas rządzących i elit bojących się, że pojawią (wzmocnią) się siły polityczne prezentujące alternatywę dla kapitalizmu.

Doświadczenie słowackie jest podobne do tego, z którym niedawno mieliśmy do czynienia w Polsce. Podobny zapis Kodeksu karnego zakazujący propagowania „symboliki totalitarnej” wymierzony w ruch komunistyczny i rewolucyjny, który wszedł w życie 8 czerwca 2010 r., został jednak ostatnio – 18 lipca br. – uznany za bezprawny przez polski Trybunał Konstytucyjny.

Domagamy się anulowania nowego (antydemokratycznego) zapisu słowackiego kodeksu karnego. Jednocześnie wzywamy do potępienia tego represyjnego zakazu oraz wywierania presji na słowacki reżim (żądając zaniechania )aby zaprzestał prześladowań politycznych.

Wyrażamy solidarność ze słowackimi komunistami, przedstawicielami ruchu, który miał w tym kraju ogromne osiągnięcia w walce z faszyzmem.

Warszawa, 01.09.2011

Warszawa: Uczczono pamięć ofiar mordu w Odessie 2 maja

2 sierpnia b.r. w ramach ogólnoeuropejskiej akcji złożenia hołdu pomordowanym 2 maja br. w Odessie, w Warszawie protestowaliśmy pod ukraińską ambasadą. 

Relacja z portalu lewica.pl:

Z inicjatywy Komitetu Ukraińskiego pod budynkiem ambasady Ukrainy w Warszawie odbyła się 2 sierpnia uroczystość w trzecią miesięcznicę zbrodni w Odessie, dokonanej 2 maja br. przez neonazistowskie bojówki na przeciwnikach politycznych.

Zebrani, w większości działacze warszawskich środowisk lewicowych, uczcili pamięć ofiar mordu chwilą ciszy. Zapalono znicze. Wypuszczono w powietrze 48 czarnych balonów, symbolizujących oficjalnie zidentyfikowane ofiary zbrodni.

Podobne uroczystości odbyły się o tej samej godzinie w wielu stolicach europejskich oraz przed Domem Związków Zawodowych w Odessie, gdzie doszło do mordu.

2 maja neonazistowskie i kibolskie bojówki związane z „Prawym Sektorem” zamordowały w Odessie co najmniej 48 osób z grona działaczy tzw. Antymajdanu. Część osób została spalona żywcem, pozostałe zmarły w wyniku zaczadzenia lub bestialskiego pobicia.

Śmierć ponieśli m.in.: znany odeski poeta Wadim Niegaturow, aktywista lewicowego Zjednoczenia „Borot’ba” Andriej Brażewski, 17-letni działacz Komsomołu Wadim Papura i deputowany rady obwodowej Wiaczesław Markin. Wiele osób odniosło rany. Sprawcy nie zostali dotąd ukarani.

Jacek C. Kamiński, lewica.pl

Oświadczenie KPP ws. Tajnych więzień CIA w Polsce

Komunistyczna Partia Polski domaga się osądzenia i ukarania osób winnych zgody na zlokalizowanie w Polsce tajnych więzień CIA, w których torturowano więźniów podejrzanych o terroryzm. Stosowanie tortur to złamanie podstawowych praw człowieka. Ponadto podejrzanych pozbawiono prawa do uczciwego procesu oraz obrony. Byli wśród nich ludzie przypadkowi, porywani i więzieni ze względu na podobieństwo do poszukiwanych terrorystów lub dostarczeni przez afgańskich sojuszników Waszyngtonu otrzymujących nagrody za każdego schwytanego taliba. Żaden z więźniów nie został skazany prawomocnym wyrokiem, ani nawet nie stanął przed sądem.

Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, nakazujący wypłacenie przez Polskę odszkodowań za łamanie praw człowieka to kolejny dowód tego, jak daleko Polska odeszła od demokratycznych standardów w ramach tak zwanej „wojny z terroryzmem”  i wasalnej postawy wobec USA.

Za skandaliczne uważamy wypowiedzi Leszka Millera, który zamiast przepraszać za wplątanie Polski w aferę z więzieniami CIA uznaje wyrok Trybunału za „niemoralny”. Leszek Miler oraz inni politycy SLD odpowiadają za wasalną politykę wobec Waszyngtonu, prowadzoną w czasach gdy sprawowali władzę.  Przypominamy, że jeszcze niedawno ci sami ludzie zaprzeczali istnieniu jakichkolwiek tajnych więzień CIA. Dopiero obnażenie tych kłamstw zmusiło ich do zmiany linii obrony. Dziś prezentują brak jakiejkolwiek refleksji i dowodzą, że wszelkie zapewnienia o nowej jakości SLD oraz jego zwrocie na lewo to tylko puste slogany.

Uważamy, że koszty wyroku ETPC powinni ponieść nie obywatele Polski, ale politycy odpowiedzialni za udostępnienie polskiego terytorium CIA. Politycy ci powinni stanąć przed Trybunałem Stanu, a motywy ich działania oraz korzyści jakie odnieśli ze współpracy z CIA zostać zbadane i ujawnione.

 

Krajowy Komitet Wykonawczy

Komunistycznej Partii Polski

26.07.2014 r.

Przeciwko inwazji imperialistów na Syrię

Wspólne oświadczenie partii komunistycznych i robotniczych przeciwko imperialistycznemu atakowi na Syrię

My, partie komunistyczne i robotnicze, wyrażamy solidarność z ludem Syrii i potępiamy atak zbrojny na Syrię przygotowywany przez imperialistów z USA, NATO i UE wspólnie z ich sojusznikami, a mający na celu rozszerzenie ich wpływów w regionie.

Odrzucamy preteksty działania imperialistów, które jak się okazało, były wykorzystywane również w Iraku i podczas innych wojen imperialistycznych w Jugosławii, Afganistanie czy w Libii.

Wzywamy klasę pracującą, ludy całego świata do sprzeciwu i potępienia nowej wojny imperialistycznej. Wzywamy do żądania od władz ich krajów, aby nie uczestniczyły i nie wspierały kryminalnego ataku zbrojnego.

    Algierska Partia Demokracji i Socjalizmu

    Komunistyczna Partia Australii

    Komunistyczna Partia Azerbejdżanu

    Demokratyczna, Postępowa Trybuna Bahrainu

    Komunistyczna Partia Białorusi

    Belgijska Partia Robotnicza

    Komunistyczna Partia Belgii (Walonia-Bruksela)

    Komunistyczna Partia Czech i Moraw

    Komunistyczna Partia Brazylii

    Brazylijska Partia Komunistyczna

    Komunistyczna Partia  Brytanii

    Nowa Komunistyczna Partia  Brytanii

    Komunistyczna Partia Kanady

    Komunistyczna Partia Chile

    Komunistyczna Partia Kuby

    Postępowa Partia Ludu pracującego Cypru AKEL,

    Komunistyczna Partia Danii

    Komunistyczna Partia Finlandii

    Komunistyczna Partia Gruzji

    Komunistyczna Partia Niemiec (DKP)

    Komunistyczna Partia Grecji

    Węgierska Partia Robotnicza

    Partia Tudeh Iran

    Komunistyczna Partia Irlandii

    Komunistyczna Partia Włoch

    Komunistyczna Partia Jordanii

    Socjalistyczna Partia Łotwy

    Socjalistyczny Ludowy Front Litwy

    Komunistyczna Partia Luxemburga

    Komunistyczna Partia Malty

    Komunistyczna Partia Meksyku

    Komunistyczna Partia Norwegii

    Komunistyczna Partia Pakistanu

    Palestyńska Partia Komunistyczna

    Palestyńska Partia Ludowa

    Komunistyczna Partia Filipin [PKP-1930]

    Komunistyczna Partia Polski

    Komunistyczna Partia Portugali

    Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej

    Komunistyczna Robotnicza Partia Rosji

    Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego

    Komunistyczna Partia Słowacji

    Komunistyczna Partia Hiszpanii

    Komunistyczna Partia Ludu Hiszpanii

    Komunistyczna Partia Sudanu

    Komunistyczna Partia Szwecji

    Syryjska Partia Komunistyczna

    Komunistyczna Partia Syrii

    Komunistyczna Partia Tadżykistanu

    Komunistyczna Partia Turcji

    Partia Pracujących Turcji (EMEP)

    Komunistyczna Partia Ukrainy

    Związek Komunistów Ukrainy

    Komunistyczna Partia Wenezueli

    Komunistyczna Partia Albanii

    Komunistyczna Partia Bangladeszu

    Powszechna Partia Socjalistyczna APN, Meksyk

    Nowa Komunistyczna Partia Holandii

    Komunistyczna Partia Danii

    Komunistyczna Partia USA

Inne partie niewystępujące na liście Solidnet

    Komunistyczna Partia Robotnicza Białorusi

    Duńska Partia Komunistyczna

    Komunistyczna Robotnicza Partia Finlandii

    Grupa Odrodzenia Komunistycznego, Francja

    Komunistyczna Partia Ludowa i Lewicowa, Włochy

    Grupa Aktywistów Shiso-Undo, Japan

    Opór Ludowy, Mołdawia

    Partia Socjalizmu i Wolności (USA)

    URCF (France)

    Galicki Związek Ludowy, Hiszpania

Pierwszomajowe wezwanie do robotników

1M2013DG31M2013DG41M2013DG2

Komunistyczna Partia Polski jak co roku uczciła obchody Święta Pracy. W Dąbrowie Górniczej zorganizowano pochód pierwszomajowy, który swoją obecnością zaszczyciła także orkiestra miejska. Uczestnicy obchodów przeszli w tradycyjnym pochodzie spod pomnika Stanisława Staszica ulicami 3 Maja, Dąbrowskiego i Kościuszki pod pomnik Bohaterom Czerwonych Sztandarów, gdzie odbyła się część oficjalna.

Zawsze dumni z lewicowych poglądów, zjednoczeni pod czerwonymi sztandarami spotykamy się na  tradycyjnym pochodzie pierwszomajowym aby wyrazić swój sprzeciw przeciwko bezkarnemu i pospolitemu złodziejstwu i oszukańczym praktykom instytucji finansowych kierowanych przez zagraniczne i kapitalistyczne koncerny – mówił pod pomnikiem Bohaterów Czerwonych Sztandarów Marian Indelak.

1M2013DG1

W innych miastach (Warszawa, Rzeszów, Białystok, Wrocław) komuniści także pamiętali o uczczeniu tego święta. Uczestniczyliśmy w pochodach i wiecach, rozdawaliśmy Brzaski rozlepiane były także okolicznościowe plakaty. Wszędzie występowano przeciwko bezrobociu, pogarszającym się warunkom pracy, niskim płacom i kapitalistycznemu wyzyskowi. Wskazywano, że rzeczywista poprawa byty obywateli, w tym w szczególności robotników możliwa będzie tylko w ustroju socjalistycznym, w którym praca i zasoby ukierunkowane będą na zaspokajanie ludzkich potrzeb.

za: kompol.org